सः तत्र प्रविष्टः, तं स्थलं पुरुषैः स्त्रीभिः च शोभितं, हरिणीनेत्रैः सुशोभितैः, भूषणैः भूषितैः च, दृष्ट्वा विस्मितः अभवत्। सः चिन्तयामास—“किम् एतत्? कस्य इदम् स्थलम्? कथं एतत् अभवत्?” इति। तस्य एवम् विचारयतः, तत्र पुरुषाः स्त्रियः च, दिव्यतेजसा दीप्ताः, भगवन्तं सन्तोष्य, गीतैः वाद्यैः च स्वागतं कृतवन्तः। तस्य पत्न्यपि, पतिस्यानागतम् श्रुत्वा, हर्षविह्वला, शीघ्रं गृहात् निर्गत्य, लक्ष्मीव सदनात् समुत्तिष्ठन्तीव, तं अभ्यागतवती। सा पतिं दृष्ट्वा, प्रेमपूर्णनेत्रा, तं हृदयेन मनसा च आलिङ्ग्य, श्रद्धया, नेत्राणि निमील्य, स्नेहसम्पूर्णा अभवत्। सः विस्मितः, पत्नीं दासीषु दीप्ताम्, भूषणहीनानां मध्ये भूषणयुक्तां, दिव्यदेवीमिव, दृष्टवान्। तया सह सन्तुष्टः, एकत्रितः, स्वं प्रासादं प्रविष्टः, यत्र शतशः रत्नस्तम्भैः अलङ्कृतः, इन्द्रस्य सदनस्य सदृशः। तत्र क्षीरफेनसदृशाः शय्याः, सौम्याः सुवर्णविभूषिताः, सुवर्णपट्टिकाः, चामराः च आसन्। सुवर्णासनानि, मृदुपुष्पपर्वणि, मुक्तामालाविलम्बितछत्राणि, दीप्तवस्त्राणि च दृष्टानि। स्फटिकभित्तिषु, महापन्नगरत्नपृष्ठेषु, रत्नदीपाः प्रकाशमाना, रत्नभूषिताः स्त्रियः च तत्र आसन्। ब्राह्मणः तत्र सर्वसमृद्धिं दृष्ट्वा, शान्तः, चिन्तयामास—“मम एषा समृद्धिः, कारणं विना प्राप्ता।” सः मनसि विचारयामास—“नूनम्, एषा मम समृद्धेः कारणम्, दीनस्य, सदा दरिद्रस्य; अन्यत् किम्? यदुश्रेष्ठस्य धनस्य कारणं नास्ति।” नूनम्, राजा दानशीलः, याचकान् अपि अनपृच्छ्य, मेघवत्, यथायोग्यं ददाति; दशार्हश्रेष्ठः मम मित्रम्। यत् किञ्चित् ददाति, अल्पम् अपि, मित्रभावेन; महादाताः सन्तः, मम स्नेहसमर्पितं लाजान्नं स्वीकृतवान्। जन्मान्तरं जन्मान्तरं तस्य मित्रता, सहवासः, सेवाः च मम स्यात्; गुणनिधिः तेन महात्मना सह संगात् मम आसक्ति स्थिरा। भक्तानां प्रभुः अद्भुतसमृद्धिं, राज्यं च ददाति; परन्तु अजः, विवेकरहितेभ्यः न ददाति, धनिनां पतनं गर्वं च स्वयम् पश्यन्। एवं निश्चित्य, जनार्दनभक्तः, सुखसंपद्भिः परिवृतः अपि, आसक्तिविहीनः भोगान् उपभुक्तवान्। यज्ञेशः हरिः, देवदेवः, ब्राह्मणाः तस्य मूलम्; तेषां परं नास्ति। एवं, भगवत्सखा ब्राह्मणः, अजय्यं भगवन्तं स्वदासैः विजितं दृष्ट्वा, ध्यानबद्धचित्तः, शीघ्रं तस्य धाम, सत्पथं, प्राप्तवान्। ब्राह्मणप्रियस्य देवस्य कथा श्रुत्वा, यः पुरुषः भगवति भक्तिं प्राप्नोति, सः कर्मबन्धनात् विमुक्तः भवति। एवं, एकादशस्कन्धस्य द्वितीयभागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे, ‘पृथ्व्याः कोपकथा’ इति नाम्नि एकाशीतितमं अध्यायः समाप्तः। श्रीशुकः उवाच—एकदा, रामकृष्णयोः द्वारकायां निवसतः, महती सूर्यग्रहणं अभवत्, यथा कल्पान्ते भवति। हे राजन्, तं ज्ञात्वा, जनाः सर्वतः, समन्तपञ्चकक्षेत्रं गन्तुम्, शुभलाभाय, अभिप्रेतवन्तः। रामः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, पृथिवीं क्षत्रियवर्जितां कृतवान्, यत्र राज्ञां रुधिरप्रवाहेण महाप्रस्रवान् निर्मितवान्। तत्र भगवन् रामः, कर्मरहितः अपि, यज्ञं कृतवान्, जनान् समवेत्य, पापक्षयाय, यथा अन्ये अपि कुर्वन्ति। तस्मिन महान् तीर्थयात्रायाम्, भारतजनाः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, अहूकः च अन्ये च, तत्र आगच्छन्। भारतवंशजाः, गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, सुचन्द्रः, शुकः, सारणः च, पापक्षयाय, तं क्षेत्रं आगच्छन्। अनिरुद्धः रक्षायै स्थितः, कृतवर्मा नेता अपि; ते दिव्यध्वजसज्जितरथैः, शीघ्राश्वैः, दीप्तिमन्तः, शोभमानाः। गजैः मेघनिनादैः, पुरुषैः विद्याधरैः च, दिव्यभूषणैः सुवर्णमालाभिः अलङ्कृतैः, मार्गे शोभमानाः। दिव्यमाल्यवस्त्रकवचधारिणः, पत्न्यः सह, आकाशगामिनः इव, स्नानं कृत्वा, पुण्यवन्तः, संयता उपवासनम् अकरोत्। तैः गोः, वस्त्रं, मालाः, सुवर्णाभरणानि, ब्राह्मणेभ्यः दत्तानि; ततः रामस्य सरसि, वृष्णयः विधिवत् पुनः स्नानं कृतवन्तः। तैः स्वं भोजनं द्विजश्रेष्ठेभ्यः दत्तम्—“कृष्णभक्तिः नो अस्तु” इति; अनुमतिं लब्ध्वा, वृष्णयः, कृष्णनिष्ठाः, स्वयं अपि भुक्तवन्तः। भोजनान्ते, यथेष्टं, मृदुच्छायवृक्षाणां अधः, स्थित्वा, आगतान् राज्ञः, मित्रबान्धवान् च दृष्टवन्तः। ते मत्स्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्त्यः, अनर्ताः, केरलाः च दृष्टवन्तः। हे राजन्, शतशः अन्ये अपि, स्वजनाः, प्रतिद्वन्द्विनः, नन्दः च अन्ये मित्रगोपाः, गोप्यः च, दीर्घकालं अभिलषिताः। परस्परदर्शनानन्देन, हृदयम् मुखम् च, कमलवत् प्रस्फुटितम्; आलिङ्गनम्, अश्रुपातः, रोमाञ्चः, कण्ठगद्गदता, सुखम् प्राप्तम्। स्त्रियः, परस्परं स्नेहपूर्णदृष्ट्या, स्मितैः, आलिङ्ग्य, स्तनैः कुम्कुमलिप्तैः, बाहुभिः, नेत्रे प्रेमाश्रुपूरिते, अभवत्। तदनन्तरम्, वृद्धान् प्रणम्य, कनिष्ठैः अभिवाद्य, स्वागतं, कुशलप्रश्नं, कृष्णसम्बन्धी चर्चायाम् संलग्नाः। पृथा, भ्रातृभिः, भगिन्यः, पुत्रैः, मातापित्रभिः, भ्रातृपत्नीभिः, मुकुन्देन च, संवादेन दुःखं त्यक्तवती। कुन्ती उवाच—“भ्रातृश्रेष्ठाः, अहम् अनाशिषः मन्ये, हे नरश्रेष्ठाः, विपत्तौ, यूयं मम क्लेशं न स्मरथ। मित्राणि, बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, अपि च मातापितरः, स्वजनं न स्मरन्ति, विपरीते भाग्ये।” एवं कथा श्रीमद्भागवते, दिव्यं सौम्यं च, प्रवहति।