भगवान् कृष्णः, स्वभक्तायाः पत्न्याः प्रार्थनया तथा मित्रभावेन प्रेरितः, तत्र ब्राह्मणस्य समीपं समागतः। सः चिन्तयन्, “अस्य भक्तस्य दुर्लभं धनं दास्यामि,” इत्येव मनसि धृत्वा ब्राह्मणगृहात् वस्त्रबद्धं लाजान्नं गृहीत्वा, “किमेतत्?” इति विस्मयमाप। ततः स्नेहपूर्वकं ब्राह्मणेन अर्पितं लाजान्नं दृष्ट्वा, सः प्रीतिसन्तुष्टः अभवत्—“एतद् अर्पणं मम परमं तुष्टिं ददाति; एते लाजाः मम तथा सर्वस्य विश्वस्य तृप्तिं कुर्वन्ति।” भगवान् एकमुष्टिं लाजान्नं भुक्त्वा, द्वितीयमुष्टिं गृहित्वा भक्षयितुं उद्युक्तः अभवत्; तस्मिन्नेव क्षणे श्रीलक्ष्मीः, भगवतः भक्त्या प्रेरिता, तस्य हस्तं रुद्धवती। तदानीं सा उवाच—“हे विश्वात्मन्, एतदेव पर्याप्तं सर्वसंपदां प्राप्तये, यः जनः तव तुष्ट्यर्थं यतते।” ब्राह्मणः, तत्र अच्युतस्य गृहे रात्रिं यापयन्, भोजनं पानं च कृत्वा, परमसुखं अनुभवन्, स्वर्गे इव अनुभूतवान्। प्रभाते समुपस्थिते, सर्वजनैः स्नेहपूरितः, आत्मसुखेन सम्मानितः, हर्षपूर्णः स्वगृहं प्रतिगच्छन्, मार्गे सहचर्येन गच्छन्। कृष्णात् धनं न प्राप, न च स्वयं याचितवान्; किं तु भगवद्-दर्शनस्य महान् लाभः लब्धः, लज्जावान् सन्तृप्तः स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। सः मनसि विचारयन्—“अहं दारिद्र्यवान्, तव भक्तिं दृष्टवान्; ब्राह्मणप्रियस्य भगवतः, लक्ष्मीः तस्य वक्षसि स्थितवती। अहं दीनः, पापात्मा, कृष्णः तु श्रीनिवासः; ब्राह्मणत्वं केवलं नाम मात्रं, भगवतः बाहुभिः आलिङ्गितः। सः शय्यायां उपविष्टः, मित्रवत् भगवता स्नेहेन पूजितः, राणी बालवातेन श्रान्तं पाणिना सेवयन्ती। परमसेवया, चरणप्रक्षालनादिना, देवदेवेन, ब्राह्मणदेवेन, देववत् सम्मानितः। सर्वसुखस्य, स्वर्गमुक्त्याः, भूमौ धनस्य, सर्वसिद्धीनां मूलं तस्य पदसेवा इति सः मनसि चिन्तयन्। यदि दारिद्र्यवान् धनं लभेत्, मदान्धः भूत्वा मां विस्मरन्; अतः करुणया सः मम महत् धनं न दत्तवान्। एवं विचारयन्, सः स्वगृहं अभिमुखः अभवत्, यत्र सर्वतः दिव्यविमानानि सूर्याग्निचन्द्रसमानि शोभन्ति। अद्भुतवनैः, पुष्पोद्यानैः, पक्षिसमूहगीतैः, सरोवरेषु पद्मोत्पलनीलोत्पलैः शोभितं गृहं दृष्टवान्। सः तत्र मनुष्यान्, स्त्रियः च, मृगनयनाः, सुशोभिताः, “किमेतत्? कस्य गृहं? किमिदं जातम्?” इति विस्मितः। तस्मिन्नेव क्षणे, दिव्यतेजसा युक्ताः नरनार्यः, गायनवाद्यसमूहैः, तं ब्राह्मणं स्वागतं कृतवन्तः। तस्य पत्न्यः, भग्नसंतोषविह्वला, त्वरितं गृहात् निर्गता, लक्ष्मीवत् स्वगृहात् प्रकाशितवती। पतिं दृष्ट्वा, प्रेमविह्वला, नेत्रयोः अश्रुपूर्णा, मनसा चित्तेन च आलिङ्गनं कृतवती। सः तां पत्नीं, सेविकासु दीप्तिमतीं, दिव्यस्त्रीवत्, मणिहीनासु विशिष्टां, दृष्ट्वा विस्मितः। तया सह प्रसन्नः, स्वगृहं प्रविष्टः, यत्र शतशः मणिस्तम्भाः, इन्द्रगृहसदृशं शोभन्ति। शय्याः क्षीरफेनसदृश्याः, मृदुलाः सुवर्णभूषिताः, सुवर्णपट्टिकाः, चामराः च शोभन्ति। सुवर्णासनानि, मृदुलकुशनानि, मुक्तामालाप्रतिबद्धच्छत्राणि, दीप्तवस्त्राणि च दृश्यन्ते। स्फटिकदीवारत्नमणिप्रतिष्ठायाम्, वज्रदीप्तिदीपाः, मणिभूषिताः स्त्रियः च तत्र स्थिताः। ब्राह्मणः, तत्र सर्वसंपदां समृद्धिं दृष्ट्वा, शान्तचित्तः, “निमित्तं किम्?” इति विचारयन्। “नूनं, कष्टभाग्यस्य मम, कृष्णस्य दया एषा; अन्यत् कारणं नास्ति। यदुवरस्य धनसंपदः केवलं तस्य प्रसादः। राजा, याचकाय, यद्यपि न याचति, स्वयं मेघवत् दानं करोति; मित्रवत्, दशार्हश्रेष्ठः, यथावृष्टिं ददाति। यदल्पं दत्तं, तदपि स्नेहात्; सः महादाता, किं तु मम स्नेहपूर्णं लाजान्नं स्वीकृतवान्। मम जन्मान्तरं जन्मान्तरं तस्य मित्रभावः, सहचर्यं, सेवा च स्यात्; तस्य सद्गुणसमूहस्य संसर्गे, मम आसक्ति स्थिरा। भक्ताय, भगवान् अद्भुतसंपदः, राज्यं च ददाति; किं तु अविवेकिनः, गर्वनाशी, श्रीपतिः न ददाति। एवं निश्चित्य, जनार्दनभक्तः, सुखसमृद्ध्याः मध्ये, अनासक्तः सुखं भुञ्जन्। यज्ञपतिः हरिः, देवदेवः, ब्राह्मणाः तस्य मूलम्; तेषां श्रेयो नास्ति। एवं, भगवत्सखा ब्राह्मणः, अजातशत्रुं स्वदासैः पराजितम् दृष्ट्वा, तस्य ध्यानबन्धेन, शीघ्रं तद् धाम, पुण्यपथं, प्राप्तवान्। एतद् ब्राह्मणप्रियस्य भगवतः चरित्रं श्रुत्वा, यः पुरुषः भगवद्भक्तिं लभते, सः कर्मबंधनात् विमुक्तः भवति। एवं एकाशीतितमः अध्यायः, “पृथोः क्रोधकथा” नाम, दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, महापुराणे श्रीमद्भागवते, परमहंसशास्त्रे, समाप्तः। श्रीशुकः उवाच—एकदा, रामकृष्णौ द्वारकायां वासं कुर्वन्तौ, महती सूर्यग्रहणं अभवत्, यथा कल्पान्ते। राजन्, तं ज्ञात्वा, लोकाः सर्वतः समन्तपञ्चके क्षेत्रे समागताः, शुभलाभाय इच्छन्तः। रामः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, पृथिवीं क्षत्रियहीनां कृतवान्, यत्र राज्ञां रक्तप्रवाहेन महाबिलानि निर्मितानि। तत्र, भगवन् रामः, कर्मदोषरहितः, यज्ञं कृतवान्, जनसमूहं संगृहीत्वा, यथा अन्ये पापक्षयाय यज्ञं कुर्वन्ति।