गृहस्य शुद्ध्यर्थं भूमेः परिष्कारः, भूमेः सम्यक् मार्जनं, गन्धमृत्तिकया लेपनं, मणिमयैः च भूषणैः अलङ्करणं च कर्तव्यम्। यानि यानि गृहस्थोपकरणानि तानि सर्वाणि एकस्मिन्नेव कोणे स्थापनीयानि। पञ्चानां दिनानां समाप्त्यनन्तरं, यत्नेन पूर्वं व्यापादितानि वस्त्राणि पुनः शुद्धीकर्तव्यानि। ततो उच्चैः शृङ्गयुक्तं मण्डपं निर्मातव्यम्, यः कदलीस्तम्भैः शोभितः स्यात्। तं मण्डपं फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च मनोहरं सम्यक् अलङ्कर्तव्यम्। सर्वेषु दिशासु पताकाः आरोप्यन्ते, यः मण्डपः महाधनसमृद्ध्या दीप्तिमान् दृश्यते। तत्रोपरि सप्तलोकाः विस्तारतः अंकनीयाः। तेषु लोकेषु विरक्ताः ब्राह्मणाः उपवेश्यन्ते, तान् जागरयितव्यान्। प्रथमं तेषां क्रमशः आसनानि व्यवस्थापनीयानि; वक्त्रुं प्रति विशिष्टं दिव्यासनं च स्थाप्यते। वक्ता उत्तरदिशं प्रति मुखं कृत्वा, श्रोतृः पूर्वदिशं प्रति; अथवा वक्ता पूर्वदिशं प्रति मुखं कृत्वा, श्रोतृः उत्तरदिशं प्रति। अन्यथा, पूर्वदिशा एव पूज्यपूजकयोः मध्ये ज्ञेया; श्रोतॄणां आगमनाय, एषा एव देशकालकुशलैः विहिता। वक्ता तु वैष्णवो निर्लिप्तः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, स्थितप्रज्ञः, सर्वकामरहितः च स्यात्। ये बहुधा मतभ्रमिताः, स्त्रीषु आसक्ताः, पाषण्डदृष्टिप्रवर्तकाः वा, ते शुकशास्त्रपारायणाय वर्जनीयाः, विद्वांसः अपि सन्तः। वक्त्रुं समीपे तस्य साहाय्याय अन्यः तादृशः पण्डितः स्थापनीयः, यः संशयान् निवारयति, जनानां बोधने समर्पितः च। वक्ता, व्रतस्य निमित्तम्, प्रभाते एव शिरःकर्तनं कृत्वा, सूर्ये उदिते शौचं स्नानं च सम्पादयेत्। प्रतिदिनं संक्षिप्तया स्वसन्ध्यादिकर्मणि सम्यक् कृत्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरस्य पूजनं कुर्यात्। पितॄन् तर्पयित्वा शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं चाचरेत्; मण्डलं रचयित्वा तत्र श्रीहरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं विधिना कृत्वा, प्रदक्षिणं प्रणिपातं च, पूजार्चनान्ते स्तुतिं पठेत्। "हे करुणासिन्धो! संसारसागरमग्नं मां, कर्ममोहबन्धनपीडितं, दीनं भवाब्धेः उद्धर।" इति प्रार्थयेत्ततः। अनन्तरं श्रीमद्भागवतस्य पूजनं सम्यग् विधिना, स्नेहेन, धूपदीपसमुच्चयेन च कर्तव्यम्। ततो नारिकेलं गृहीत्वा नमस्कारः कर्तव्यः; तस्मिन्काले हृष्टचित्तेन स्तुतिः उच्चार्यते। "एष ग्रन्थः श्रीमद्भागवतः साक्षात् कृष्ण एव प्रकटितः। हे प्रभो! भवसागरात् उद्धरणाय त्वां स्वीकरोमि।" इति। "मम मनोरथः त्वया पूर्णः कृतः; विघ्नरहितं सर्वं सम्पाद्यताम्, अहं तव दासः केशव।" इत्येवं विनयपूर्वं उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजार्चनानन्तरं तं स्तौयेत्। "हे वराहरूप, जागरूक, सर्वशास्त्रविशारद! अस्य आख्यानस्य प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" इति। ततो हर्षेण स्वकल्याणाय व्रतं गृह्णीयात्, यत् सप्तरात्रपर्यन्तं शक्त्यनुसारं पालनं करणीयम्। कथाप्रवृत्त्यविच्छेदाय पञ्च ब्राह्मणान् चयनं कुर्यात्, ते च द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रम् उच्चारयन्तु। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च प्रणम्य, तान् पूजयित्वा, उपदेशं दत्त्वा, स्वमासनं गृहीत्वा उपविशेत्। धन-धन्य-गृह-पुत्रादिप्रत्ययम् उत्सृज्य, शुद्धचित्तः, कथा-स्मरणे मनः स्थाप्य, उत्तमं फलं प्राप्नुयात्। सूर्ये उदिते आरभ्य, दिनस्य अर्धत्रिप्रहरान्तं यावत्, कथा स्थिरया वाचा पण्डितेन सम्यक् पठनीया। मध्याह्ने द्विघटिकामात्रं विश्रान्तिः क्रियेत; ततो वैष्णवैः कीर्तनं तस्मिन्काले आयोजनीयम्। देहधारणे स्वस्त्यर्थं लघु भोजनं ग्राह्यम्; कथाश्रवणकामी हव्यन्नं एकवारं एव भुञ्जीत। सामर्थ्ये सति सप्तरात्रं उपोष्य, अथवा घृतं वा दुग्धं पीत्वा सुखेन शृणुयात्। अन्यथा फलेन वा एकवारं भुक्त्वा शृणुयात्; यत् यत् सहजं सुलभं तद् ग्रहीतव्यम्। मम मतं—कथाश्रवणे भोजनं श्रेयस्करम्; उपवासः कथाविच्छेदे दोषकरः। शृणु नारद! सप्ताहव्रतानां नियमाः शृणु; ये विष्णुदीक्षाविहीनाः, ते कथाश्रवणे नाधिकारिणः। ब्रह्मचर्यं पालयन्, भूमौ शयनं, पत्रे भोजनं, कथापर्यवसानानन्तरं एव भुक्त्वा—एतानि व्रती प्रतिदिनं आचरितव्यानि। व्रती विभिक्तधान्यं, मदु, तैलं, गुरु आहारं, अशुचि, पुरातनं च त्यजेत्। व्रती कामं, क्रोधं, मद्यं, मदं, मत्सरं, लोभं, दम्भं, मोहं, द्वेषं च सदा पराङ्मुखीकुर्यात्। व्रती वेदविदां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, आचार्याणां, गवां, व्रतीनां, स्त्रीणां, राज्ञां, महात्मनां च निन्दां वर्जयेत्। रजस्वलाभिः स्त्रीभिः, चाण्डालैः, म्लेच्छैः, पतितैः, बहिर्वेद्यैः, द्विजद्वेषिभिः, वेदविरोधिभिः च सह संवादं न कुर्यात्। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, सरलता, विनयः, मनसः उदारता—एतानि व्रती सेवेत। दरिद्राः, क्षयार्ताः, रोगिणः, दुर्भाग्यवन्तः, पापकर्मरताः, अपत्यहीनाः, मोक्षमिच्छवः—एते कथा शृण्वन्ति। या स्त्री अपत्यं न लभते, या मृतवत्सला, वन्ध्या, पुत्रशोकार्ता, गर्भपातिनी वा, सा अपि कथां सम्यक् शृणुयात्। एवं श्रीमद्भागवतसप्ताहश्रवणस्य विधिः भगवदनुग्रहेण संप्रदिष्टः।