कदा अपि, भगवतः श्रीमद्भागवतस्य श्रवणस्य महिमा यथावत् प्रतिपाद्यते। यत्र कुत्रापि—तीर्थे, वने, वा गृहे—श्रोत्रव्यम् इति सत्सु स्थलेषु श्रवणं पूज्यते। यत्र पृथिव्यां विस्तीर्णं देशं लभ्यते, तत्रैव कथा-श्रवणस्य यथायोग्यं स्थानं भवति। तत्र प्रथमं शुद्ध्यर्थं भूमेः परिष्कारः, भूमेः मलानां मर्दनं, मृत्तिकया लेपनं, रत्नैः वा अलङ्करणं च कर्तव्यम्। गृहे ये साधारणोपकरणानि सन्ति, तानि सर्वाणि गृहस्य एकस्मिन्कोणे स्थापनीयानि। पञ्चाहं यत्नपूर्वकं पूर्वं विस्तारितानि आसनानि शुद्धीकर्तव्यानि। ततो वपुः सुशोभनं मण्डपं निर्मातव्यम्, केलेखुराभिः भूषितम्। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः च शोभितं मण्डपं छत्रेण च छादितम्। सर्वदिक् पताकाभिः अलङ्कृतं, धनसम्पदया दीप्तिमन्तं कर्तव्यम्। तस्य उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः अंकनीयाः; तेषु त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेश्याः, जागृताः च कर्तव्याः। तेषां प्रथमं क्रमशः आसनानि विधातव्यानि; वक्त्रे च विशेषं दिव्यमासनं स्थापनीयम्। वक्ता उत्तरदिशं प्रति मुखं कुर्यात्, श्रोता पूर्वदिशं; अथवा वक्ता पूर्वदिशं, श्रोता उत्तरदिशं प्रति। अन्यथा, यत्र पूज्यः पूजकः च, तयोः मध्ये पूर्वदिशः देशः विज्ञेयः; श्रोतॄणां आगमनाय, देशकालकुशलैः एषा विधिः निर्दिष्टा। वक्ता तु वैराग्ययुक्तः, विष्णुभक्तः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, धृतिमान्, सर्वकामा-विवर्जितः च स्यात्। ये बह्वमतभ्रमिताः, स्त्रीषु आसक्ताः, वा पाषण्डदृष्टिपराः, ते—even if learned—शुकशास्त्रपारायणाय वर्जनीयाः। वक्त्रस्य पार्श्वे, साहाय्यार्थं, अन्यः अपि विद्वान् स्थापनीयः, संशयविनाशकः, जनानां बोधनपरायणः च। वक्ता प्रातःकाले व्रतानुष्ठानाय शिरःकर्तनं कुर्यात्। सूर्योदयसमये, शिरःकर्तनं कृत्वा, शुद्ध्यर्थं स्नानं च कुर्यात्। प्रतिदिनं, स्वस्मिन्सन्ध्यादिकर्मणि संक्षिप्तेन श्रद्धया कृत्वा, विघ्ननाशाय विघ्नेश्वरस्य पूजनं विधेयम्। पितॄणां तर्पणं कृत्वा, शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं कुर्यात्; ततः मण्डलं विनिर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजां विधिना कुर्यात्; परिक्रम्य, प्रणम्य, पूजान्ते स्तुतिं पठेत्—"हे करुणासिन्धो! संसारसागरे निमग्नं मां, कर्ममोहबन्धनवशं, संसारात् उद्धर।" ततो श्रीमद्भागवतस्य पूजनं श्रद्धया, नियमानुसारं, प्रेम्णा, धूपदीपैः सह, सम्यक् कर्तव्यम्। अनन्तरं, नारिकेलं गृहीत्वा, नमस्कारं कुर्यात्; तदा हृष्टचित्तेन स्तुतिं पठेत्—"एषः श्रीमद्भागवताख्यः ग्रन्थः साक्षात् कृष्ण एव प्रकटः। हे प्रभो! संसारसागरात् उद्धरणाय त्वां स्वीकृतवानस्मि।" "मम मनःकामना त्वया पूर्णा जाताऽस्ति; विघ्नं विना एषा क्रिया साधनीया। अहं तव दासः, हे केशव।" एवं विनयेन उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः अलङ्कृत्य, पूजार्चनानन्तरं तं स्तौयेत्—"हे वराहस्वरूप, जाग्रतः, सर्वशास्त्रविशारद! अस्याख्यानस्य प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" ततः स्वकल्याणाय प्रमुदितः व्रतम् आरब्धव्यम्, सप्तरात्रं शक्त्यानुसारं पालनीयम्। वाचनान्तरायनिवारणाय पञ्च ब्राह्मणान् नियोज्य, ते हरीद्वादशाक्षरमन्त्रम् उच्चारयन्तु। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च नमस्कृत्य, पूजयित्वा, तेषां निर्देशानन्तरं स्वमासनं गृहीत्वा उपविशेत्। धन-धन्य-गृह-पुत्रेषु चिन्तां परित्यज्य, कथायां मनः समर्प्य, शुद्धभावेन, परं फलम् आप्नोति। सूर्योदयसमारभ्य त्र्यर्धयामं यावत्, धीमान्, स्थिरया वाचा, यथाविधि, कथा पाठयेत्। मध्याह्ने द्विघटिकाकालपर्यन्तं विश्रामः, ततश्च वैष्णवैः कीर्तनं कर्तव्यम्। शरीरनिग्रहार्थं, सुखदं लघुभोजनं कर्तव्यम्; श्रवणार्थी हव्यन्नं एकवारमेव खादेत्। शक्तिमान् सप्तरात्रं उपोष्य, ततः शृणुयात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पीत्वा सुखेन शृणुयात्। वैकल्पिकं फलं भक्षयेत्, अथवा एकवारमेव खादेत्; यद् यत् सहजं शक्यं, तद् श्रवणार्थं साधनीयम्। श्रवणकाले भोजनं श्रेष्ठं मन्ये; उपवासः, यदि कथायाः विघ्नं जनयेत्, तर्हि न अनुज्ञेयः। शृणु, हे नारद! सप्ताहव्रतिनां नियमाः; ये विष्णुदीक्षाविहीनाः, ते कथाश्रवणे अर्हाः न स्युः। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनं, पत्रे भोजनं, कथा-समाप्ते पश्चात् एव खाद्यम्—एतानि प्रतिदिनं व्रती आचरितव्यानि। व्रती तु विभिक्तान्नं, मधु, तैलं, गुरु अन्नं, अशुद्धं, जर्जरं च सदा वर्जयेत्। कामं, क्रोधं, मदं, मानं, असूयां, लोभं, दम्भं, मोहं, द्वेषं च व्रती सदा दूरात् त्यजेत्। व्रती वेदवित्, वैष्णव, ब्राह्मण, आचार्य, गौः, व्रती, स्त्री, नृप, महात्मसु निन्दां न कुर्यात्। स्त्रीणां रजस्वलासु, पतितेषु, म्लेच्छेषु, वेदविरोधिषु, द्विजद्वेषिषु, पाषण्डिषु च सह संवादं व्रती न कुर्यात्। व्रती सदा सत्यं, शौचं, दयां, मौनं, सरलतां, नम्रतां, मनसः उदारतां च आचरेत्। दरिद्राः, क्षीणाः, रोगिणः, दुःखिनः, पापकर्मरताः, अपत्यहीनाः, मोक्षकामिनश्च—एते सर्वे कथां शृणुयुः। एवं श्रीमद्भागवतश्रवणस्य विधिः, स्थानविन्यासः, वक्त्रश्रोत्रोचिताचरणं, व्रतनियमाः च, भगवतः अनुग्रहाय, श्रेयःसिद्धये च, शास्त्रेण निर्दिष्टाः।