ये ये श्रीमद्भागवतामृतस्य पानाय उत्सुकाः सन्ति, ते सर्वे प्रेम्णा समन्विताः शीघ्रं आगच्छन्तु। यत्र कदाचित् एकस्मिन्नेव दिने अपि स्थानस्य अभावः भवेत्, तत्रापि सर्वथा उपस्थितिः साधनीया; अत्र क्षणमात्रस्यापि लाभः दुर्लभ एव। एवं भक्त्या तेषां व्यवस्थाः विनयेन कर्तव्याः, आगतानां सर्वेषां निवासः यथाशक्ति दातव्यः। तीर्थे वा वने वा गृहे वा, यत्र श्रोतव्यम्, तत्रैव श्रवणस्य महत्त्वम्; पृथिव्या यत्र पर्याप्तं स्थानं स्यात्, तत्रैव कथा-विस्तारः साध्यः। शौचं भूमेः शुद्धिः, लिपनं, चूर्णादिभिः भूषा च कर्तव्या; गृहस्थ-भाण्डानि च एकस्मिन्कोणे स्थापनीयानि। पञ्चानां दिनानां पश्चात्, पूर्वं विस्तीर्णानि वस्त्राणि यत्नेन शुद्धानि कुर्यात्; उत्तुङ्गः मण्डपः कर्तव्यः, कदली-स्तम्भैः सुशोभितः। सः मण्डपः फलैः पुष्पैः पत्रैश्च छत्रेण शोभितः स्यात्; सर्वदिक् पताकाभिः विभूषितः, समृद्ध्या दीप्तिमान्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः चित्रिताः स्युः; तेषु तत्र त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेश्यन्ते, जागृताः च। आदौ तेषां क्रमशः आसनानि विन्यस्यन्ते; वक्त्रुं प्रति दिव्यम् आसनं विशेषतः स्थापनीयम्। वक्ता उत्तरदिशं प्रति मुखं कुर्यात्, श्रोता पूर्वदिशं प्रति; अथवा वक्ता पूर्वदिशं प्रति, श्रोता उत्तरदिशं प्रति मुखं कुर्यात्। अन्यथा, पूर्वदिक् एव पूज्य-पूजकयोः मध्ये ज्ञेया; श्रोतृणाम् आगमाय, एषा काल-देश-निपुणैः विधिः निर्दिष्टा। वक्ता तु वैराग्ययुक्तः वैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, धृतिमान्, सर्वथा निराशः च स्यात्। ये बहुधा मतिभ्रमिताः, स्त्रीषु आसक्ताः, वा पाखण्डदृष्टयः, तेषां शुकशास्त्रपाठे त्यागः कर्तव्यः, विद्वांसः अपि सन्ति चेत्। वक्तुः पार्श्वे, सहाय्यार्थं, अन्यः तादृशः विद्वान् स्थापनीयः; संशयान् निवारयन्, जनान् बोधयितुं समर्पितः। वक्ता दिवसस्य आरम्भे मुण्डनं कृत्वा, स्नान-शौचादिकं कृत्वा, व्रतानुष्ठानाय सज्जः भवेत्। प्रतिदिनं, स्वस्य संध्या-कर्मादीनि संक्षिप्य सम्यक् कृत्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरपूजनं कुर्यात्। पितृणां तृप्त्यर्थं शुद्धिं कृत्वा, प्रायश्चित्तं च, मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं क्रमशः कुर्यात्; प्रदक्षिणं प्रणिपातं च कृत्वा, पूजायाः अन्ते स्तुतिं पठेत्। "हे करुणासिन्धो! संसारसागरमग्नं मां पापिनं कर्ममोहबन्धनबद्धं भवसागरात् उद्धर" इति। ततो भगवतः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं यथाविधि स्नेहेन, धूपदीपैः सह, सम्यक् कर्तव्यम्। अनन्तरं, नारिकेलं गृहीत्वा, नमस्कारं कुर्यात्; तस्मिन् काले हृष्टचित्तः स्तुतिं पठेत्। "एष शास्त्रः श्रीमद्भागवताख्यः साक्षात् कृष्ण एव प्रकटितः। हे प्रभो! त्वां संसारसागरात् मोक्षार्थं स्वीकृतवान्।" "मम अभिलषितं सर्वं त्वया पूर्णं जातम्। विघ्नं विना एष कार्यः स्यात्; अहं तव दासः केशव।" इत्येवं नम्रया वाचा उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजायाः अनन्तरं तं स्तुवीत्। "हे वराहरूप, जाग्रत्, सर्वशास्त्रविशारद! अस्य आख्यानस्य प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" अनन्तरं, स्वहिताय हृष्टया बुद्ध्या व्रतम् आरभेत; सप्तरात्रं यथाशक्ति पालनं कर्तव्यम्। कथा-अविच्छेदाय पञ्च ब्राह्मणाः चयन्याः, ते च हरिद्वादशाक्षरमन्त्रं जपेयुः। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च प्रणम्य, सत्कृत्य, उपदेशं दत्त्वा, स्वमासनं गृहीत्वा उपविशेत्। धन-धान्य-गृह-पुत्रादिषु चिन्ता त्यक्त्वा, कथायां मनः समर्प्य, शुद्धबुद्ध्या, परमं फलम् आप्नोति। सूर्ये उदिते, दिनस्य त्र्यर्धयामपर्यन्तं, धीमन् सम्यक् स्थिरया वाचा आख्यानं पठेत्। मध्याह्ने द्विगटिकाकालं विश्रामः कर्तव्यः; अनन्तरं कथा-समाप्तौ, तस्मिन् काले वैष्णवैः कीर्तनं कार्यम्। शरीर-निग्रहाय, सुखदं लघु-भोजनं कुर्वीत; कथाश्रवणार्थी हविष्यान्नं एकवारं एव भुञ्जीत। शक्तिमान् चेत्, सप्तरात्रं उपोष्य शृणुयात्; अथवा घृतं वा दुग्धं पीत्वा, सुखेन शृणुयात्। फलाहारं वा एकवारं भोजनं कुर्यात्; यत्सुलभं तत् श्रोतृकथायै कर्तव्यम्। मम अभिप्रायः—कथाश्रवणे भोजनं श्रेष्ठम्; उपवासः कथाविच्छेदं यदि कुर्यात्, तर्हि न अनुशस्यते। हे नारद! सप्ताहव्रतिनां नियमाः शृणु; ये विष्णुदीक्षाविहीनाः, तेषां श्रवणाय अधिकारः नास्ति। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनं, पत्रे भोजनं, कथायाः अनन्तरं एव भोजनं—एतानि प्रतिदिनं व्रती आचरति। व्रती तु विभिक्तान्नं, मधु, तैलं, गुरु-भोजनं, अशुद्धं, पुरातनं च सर्वथा वर्जयेत्। व्रती कामं, क्रोधं, मदं, मानं, मात्सर्यं, लोभं, दम्भं, मोहम्, द्वेषं च त्यजेत्। एषां कथानां व्रती वेदविद्विषः, वैष्णवान्, ब्राह्मणान्, गुरून्, गावः, व्रतीन्, स्त्रियः, राजानः, महात्मानः च, निन्दां वर्जयेत्।