यत्र ते अविच्छिन्ना बुद्धिः, अक्षयम् ज्ञानम् ऐश्वर्यं च विराजते, तत्र शोकमोहाभयाद्यविद्यासंभूताः क्लेशाः कुत्र? भगवतः चरणसेवया, आत्मज्ञानप्राप्त्या च, मुनयः अनादिकालीनां आत्ममोहबन्धनं विदार्य, स्वस्य अनन्तम ऐश्वर्यं प्राप्नुवन्ति। परमं प्राप्तानां मोहः कथं स्पृशेत्? एवमेव, शाल्वः बहुभिः शस्त्रैः समाक्रान्तः सन्, तं वीर्यशालिनीं श्रीकृष्णं निर्भयम् अभ्यधावत्। श्रीकृष्णः अपि, शरैः शाल्वस्य कवचं धनुः किरीटं च विदलयन्, शत्रोः सौभपुरं गदया चूर्णयामास। भगवतः गदाघातेन सौभं भग्नं, सहस्रधा जलं पतितम्। शाल्वः तदित्यक्त्वा गदां गृहीत्वा भूमौ स्थित्वा, अच्युतं शीघ्रं प्रति अभ्यधावत्। शाल्वस्य गदया अभ्यपततः, कृष्णः तीक्ष्णेन शरेण तस्य भुजं छित्त्वा, दिव्यम् आयुधं सुदर्शनं चक्रं सूर्यसमप्रभं गृहीत्वा, शाल्ववधाय उद्यतवान्। ततः हरिः तेनैव चक्रेण मायाविनः शाल्वस्य कुण्डलकिरीटभूषितं शिरः छित्त्वा, इन्द्रः इव वज्रेण वृत्रं जघान। तदा नरमध्यमेषु “हाहा” इति शब्दः अभवत्। शाल्वे पतिते, सौभे भग्नं भगवता, दिव्यदुन्दुभ्यः नभसि देवसंघैः नादिताः। तदा दन्तवक्रः सख्युः प्रतिकाराय कोपसमन्वितः समुपजगाम। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, ‘शाल्ववधः’ नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। अथ अष्टसप्ततितमोऽध्याय आरभ्यते—दन्तवक्रविदुरथयोः वधः, सूतस्य च बलरामेण शिरश्छेदः वर्ण्यते। शुक उवाच—शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां दुष्टानां, मृत्योरपि अनन्तरं, कृष्णेन तेषां परममित्रता अपि स्नेहत्वेनैव प्रतिपन्ना। तदा एकः पदातिः, दण्डायुधः, कोपसमाविष्टः, पृथिवीं कम्पयन्, महाबलः दृष्टः। तं समायान्तं दृष्ट्वा, श्रीकृष्णः गदां गृहीत्वा, रथात् अवतीर्य, तम् एवाभिमुखः समभवत्, यथा सागरः तटं प्रति। स गदां उद्धृत्य, कारूषः गर्वसमन्वितः, मुकुन्दं प्रति उवाच—“भाग्येन, महाभाग्येन, त्वं अद्य मम पश्यनगोचरं प्राप्तः। त्वम् अस्माकं मातुलः, कृष्ण, मित्रं च सखा च, तथापि मां हन्तुम् इच्छसि। मूढ, अतः अहं वज्रसमा गदया त्वां हनिष्यामि। शत्रुं स्वजनरूपिणं हत्वा, रोगं यथा शरीरस्थं, ऋणमपि मम निःशेषं भविष्यति।” एवं तीक्ष्णैः वचोभिः कृष्णं गोपायमानः, स सिंहनादं कृत्वा गदया शिरसि ताडितवान्। परंतु युद्धभूमौ प्रहारेण अपि, यदुकुलश्रेष्ठः न चचाल; श्रीकृष्णः स्वगदया कौमोदक्या तं वक्षसि ताडितवान्। तस्य हृदयं भग्नं, मुखात् रक्तप्रवाहः, केशबाहुपादप्रसारितः भूमौ मृतः पतितः। तदा दिव्यं तेजः, सूक्ष्मं विस्मयकरं च, सर्वेषां पश्यतां, कृष्णमाविवेश, यथा शिशुपालवधे अभवत्। विदुरथः, भ्रातृवधदुःखात् सन्तप्तः, खड्गं चर्म च गृहीत्वा, कृष्णवधाय शीघ्रं समुपजगाम। स यदा धावतः, कृष्णः सुदर्शनचक्रेण, तीक्ष्णधारेण, तस्य शिरः किरीटकुण्डलयुतं छित्त्वा, तमपि जघान। एवं शाल्वं, सौभं, दन्तवक्रं, तस्य च भ्रातरं, अन्यैः अदुष्प्राप्यान् शत्रून् हत्वा, कृष्णः सुरमानुषैः स्तुतः। मुनिसिद्धगन्धर्वविद्याधरमहोरगाप्सरःपितृयक्षकिन्नरचारणैः सः कीर्तितः, पुष्पवृष्ट्या पूजितः, वृष्णिवरैः परिवृतः, शोभायमानां पुरीम् प्रविवेश। एवं योगेश्वरः श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, केचन पशुदृष्ट्या जयपराजयौ अनुभवन्ति। कुरुपाण्डवानां युद्धायोगे श्रुत्वा, रामः तीर्थयात्राप्रसङ्गेन, मध्यस्थः सन्, प्रस्थानं कृतवान्। स प्रभासे स्नात्वा, देवर्षिपितृमानुषान् तुष्ट्वा, सरस्वत्याः प्रवाहेण उत्तरतो ब्राह्मणैः सहितः प्रययौ। सः पृथूदक, बिन्दुसर, त्रितकूप, सुदर्शन, विशाल, ब्रह्मतीर्थ, चक्र, पूर्वसरस्वती च दृष्ट्वा, यमुनां ततो गङ्गां चानुसृत्य, नैमिषारण्यं जगाम, यत्र मुनयः सत्रे संनियुक्ताः आसन्। तत्र आगतम् आलोक्य, दीर्घयज्ञनिष्ठाः मुनयः, परम्परया तम् अर्चयित्वा, उत्थाय, प्रणम्य, सत्कारं चक्रुः। पूजितः सः, स्वजनैः सहितः, उपवेशनं स्वीकृत्य, व्यासशिष्यं रोमहरषणं तत्र उपविष्टं अपश्यत्। सूतं तं दृष्ट्वा, यो नोत्थाय, न अञ्जलिं कृतवान्, उपविष्ट एव, ब्राह्मणैः सह, माधवः कोपसमन्वितः अभवत्। “अयं अधमः, ब्राह्मणरक्षिणः धर्मपालकान्, अस्मान् च, उपरि उपविष्टः, पापकृत् मारणीयः। दिव्यऋषेः शिष्यत्वेन, इतिहासपुराणधर्मशास्त्राणि बहुधा अधीत्य अपि, यः आत्मनियमरहितः, तस्य ज्ञानं निष्फलं, यथा अभिनेतुः आत्मनियमरहितस्य। साक्षात् धर्मवेषधराणां पापकृतां नाशायैव अहं जगति अवतीर्णः। इति निश्चित्य, स भगवान् अपि, पापकृतः वधात् विरम्य, कुशदलेन तं ताडितवान्। सर्वे मुनयः दुःखितचित्ताः, ‘अहो भगवान् सङ्कर्षण, त्वया पापं कृतम्!’ इति शुश्रुवुः। ‘यदुकुलोत्पन्न, अस्माभिः अस्य ब्रह्मासनं, आयुः, अक्षयश्रमत्वं च यज्ञपर्यन्तं दत्तम्। अज्ञानतः ब्रह्महत्या कृताऽसि, योगेश्वर, तव नामापि नियमात् विमुक्तं न भवति। यदि एषा क्रिया ब्रह्महत्यापापं शुद्धयति, लोकपावन, तर्हि त्वमेव उचितं प्रायश्चित्तं स्वयम् आचर, अन्यम् अप्रतीक्ष्य।’” इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे सप्तसप्ततितम्यष्टसप्ततितमोऽध्याययोः एकत्रितं पावनं चरित्रं सम्पूर्णम्।