राजर्षे, केचन मुनयः एवं वदन्ति, किन्तु यदि तेषां वाक्यानि परस्परं विरुद्धानि स्युः, तर्हि ते नूनं न स्मरन्ति यथावत्। तव च ज्ञानयोगसम्पन्नस्य, अविच्छिन्नविवेकस्य, अदूषितस्वामित्वस्य च, शोकमोहस्नेहभीतानि—यानीदानीं मूढत्वात् जायन्ते—कुतः स्युः? ये हि ज्ञानी भगवत्पादसेवनात् आत्मज्ञानं लभन्ते, तैः अनाद्यविद्यारूपो मोहः समूलं नाश्यते; ते स्वं परमं ऐश्वर्यम् आप्नुवन्ति, तान् भ्रमः कथं स्पृशेत्? एवं तु, शाल्वः विविधायुधैः आक्रमन्, महाबलः कृष्णः, यस्य वीर्यम् अक्लिष्टं, तं बाणैः विदार्य, तस्य कवचं धनुः किरीटं च भग्नवान्, शत्रोः सौभं च गदया निःशेषं चूर्णितवान्। कृष्णगदाघातेन सौभं भग्नं तेन हस्तेन तु सहस्रधा पतित्वा जले निमग्नम्। तद् त्यक्त्वा शाल्वः गदां आदाय भूमौ स्थित्वा शीघ्रं अच्युतं प्रति प्रधावितवान्। तस्य गदाप्रहारं कर्तुं प्रवृत्तस्य, कृष्णः तीक्ष्णेन शरेण तस्य भुजं छित्त्वा, दिव्यम् अत्यद्भुतं चक्रं आदाय, यद् यथा कालान्ते सूर्यः दीप्तिमान्, शाल्ववधाय प्रवृत्तवान्। तस्मिन् मुहूर्ते, हरिः तेनैव चक्रेण मायाधिपस्य शाल्वस्य शिरः किरीटकुण्डलयुतं छित्त्वा, इन्द्रेण वृत्रस्य वध इव, तत्र नराणां मध्ये “हाहा” इति शब्दः उत्पन्नः। तस्मिन् दुष्टे पतिते, सौभे च गदया विनष्टे, दिव्या दुन्दुभयो दिवि देवसंघैः निनादिताः। ततः दन्तवक्रः, शाल्वमित्रस्य प्रतिकाराय, कोपेन अग्रतः समुपस्थितः। एवं सप्तसप्ततितमेऽध्याये “शाल्ववधः” नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीये भागे, महापुराणे श्रीमद्भागवते समाप्तम्। अथाष्टसप्ततितमोऽध्याय आरभ्यते—दन्तवक्रविदूरथयोः वधः, बलरामेण सूतशिरश्छेदश्च। शुक उवाच—शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां पापिनां, मृत्युपर्यन्तं अपि, कृष्णेन तद्वैत्रं सौहार्देनैव प्रतिपन्नम्। तदा एकः पदातिः, महाबलः, गदां समादाय कोपात् पृथिवीं कम्पयन्, दृष्टः। तं प्रवर्तमानं दृष्ट्वा, कृष्णः शीघ्रं गदां गृह्य, रथात् अवतीर्य, तम् इव समुद्रः तीरं प्रति प्रतिगृह्णन् स्थितवान्। तदा कारूषः, अहंकारमदेन पूर्णः, गदां उत्तोल्य, मुकुन्दं प्रत्युवाच—“भाग्येन, महाभाग्येन, त्वं मम दृष्टिपथे अद्य आगतः। त्वं अस्माकं मातुलः, कृष्ण, मित्रं च सखा च, तवापि मया वधः कर्तव्यः। तस्मात्, मूढ, गदया वज्रकल्पया त्वां हनिष्यामि। ततः मम ऋणं निवार्यते, सखेसखायं शत्रुं यो बन्धुस्वरूपं धारयति, तं यथा शरीरस्थं रोगं नाशयति, तथैव हनिष्ये।” एवं तीक्ष्णवचोभिः कृष्णं गजं इव अंकुशैः तुदन्, सिंहनादं कृत्वा, गदया शिरसि ताडितवान्। रणभूमौ गदया आहतः सन् अपि, यदूनां श्रेष्ठः कृष्णः न विचलितः; स्वगदया कौमोदक्या तस्य वक्षसि प्रहारं कृतवान्। गदाघातेन तस्य हृदयं विदारितम्, ततो रक्तं मुखात् स्रवन्, केशबाहुपादान् प्रसार्य, स भूमौ मृतः पतितः। तस्य देहात् सूक्ष्मं दिव्यम् आलोकमेकं सर्वेभ्यः प्रेक्ष्यमाणेभ्यः, कृष्णे प्रविष्टं, यथा शिशुपालवधसमये अपि अभवत्। विदूरथः, भ्रातृवधदुःखात्, श्वासन्, खड्गं चर्म च आदाय, कृष्णवधाय अग्रे प्रवृत्तः। तं धावतं दृष्ट्वा, कृष्णः तीक्ष्णधारेण चक्रेण तस्य शिरः किरीटकुण्डलयुतं छित्त्वा, भूमौ पातितवान्। एवं शाल्वं सौभं दन्तवक्रं विदूरथं च, ये अन्यैः असह्याः, हत्वा, देवमानुषैः प्रशंसितः। तं मुनयः सिद्धाः गन्धर्वविद्याधराः, महोरगाः अप्सरसोऽपि, पितरः यक्षकिन्नरचारणाश्च, गीतैः स्तुतिभिः, पुष्पवृष्ट्या च पूजयामासुः। वृष्णिप्रवरैः परिवृतः, सः कृष्णः अलङ्कृतां पुरीं प्रविष्टवान्। एवं योगेश्वरः श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, पशुदृष्टिभिः जयपराजयवत् प्रतीयते। एवं कुरुपाण्डवानां युद्धाय प्रस्थितानां श्रुत्वा, रामः तीर्थयात्रारूपेण, उदासीनः सन्, प्रस्थानम् अकरोत्। प्रभासे स्नात्वा, देवर्षिपितृमानुषान् तर्पयित्वा, सरस्वत्याः प्रवाहमुत्सृज्य, ब्राह्मणैः सहोपर्युपयात्। पृथूदकं बिन्दुसरः त्रितकूपं सुदर्शनं विशालं ब्रह्मतीर्थं चक्रं पूर्वसरस्वतीं च सः अतीत्य, यमुनां ततो गङ्गां च अनुगम्य, नैमिषारण्यं यत्र ऋषयः सत्रे स्थिताः, आगतः। तत्रागते बलरामे, दीर्घसत्रे निबद्धाः ऋषयः, विधिवत् स्वागतं कृत्वा, उत्थाय, प्रणम्य, पूजार्हं पूजयामासुः। बलरामः, स्वपुरुषैः सहितः, उपवेशनं स्वीकृत्य, तत्रैव व्यासशिष्यः रोमहर्षणं उपविष्टं ददर्श। स सुतः ब्राह्मणैः सह, नोत्थाय, न नमस्कृत्य, न किञ्चित् अकरोत्। तं दृष्ट्वा माधवः कोपं जग्राह। “अयं नीचः ब्राह्मणान् धर्मरक्षः अपि च अस्मान् अपि, उपविष्टः, अधर्मिष्ठः, वधार्हः। यद्यपि दिव्यऋषेः शिष्यत्वेन, इतिहासपुराणधर्मशास्त्राणि सम्यगधीतवान्, यदि स्वसंयमविहीनः, आत्मन्यविद्वान्, तस्य विद्यायाः किम्? यथा अभिनेतुः आत्मविजयाभावात् अभिनयः निरर्थकः, एवं तस्यापि। एवमेव, धर्मच्छद्मनां पापिनां वधाय एव अहं अवतीर्णः।" इत्युक्त्वा भगवान्, पापिनः वधं अपि उपेक्ष्य, विचार्य, हस्ते कूशदलेन तम् अघमत्यं प्रहारं कृतवान्। तदा सर्वे मुनयः शोकसन्तप्तचित्ताः, “सङ्कर्षण, त्वया अन्यायः कृतः!” इति विलपन्तः। “यदुकुलोत्पन्न, अस्माभिः तस्मै ब्रह्मासनं, आयुः, अक्रियश्रमत्वं च, यावद् एतत् यज्ञं, दत्तम्। त्वं अजानता ब्रह्महत्या कृताऽसि, योगेश्वर, तव नामापि धर्मात् न विमुक्तम्।” एवं श्रीमद्भागवतपुराणे दशमे स्कन्धे, शाल्ववधादि दिव्यचरितं, भगवतः श्रीकृष्णस्य बलरामस्य च, मुनिसंवादे, पावनं कथितम्।