एवं तं तिरस्कृत्य मायावी शाल्वः खङ्गमुद्यम्य अनकदुन्दुभेः शिरः जग्राह, ततः तद्गृहीत्वा आकाशस्थं सौभपुरं प्रविवेश। तस्मिन्नेव क्षणे महात्मा कृष्णः स्वजनसमावृतः स्वाभाविकेन स्नेहेन मोहितः अभवत्, किन्तु शीघ्रमेव सः शाल्वस्य मायया मायासूत्रेण कृतमिदं भ्रान्तिमात्रमिति विवेकं प्राप। युद्धभूमौ तु समुत्थायाच्युतः न तं दूतं न तु पितुः शरीरं तत्रापश्यत्; स्वप्नात् प्रमुदितः पुरुष इव शत्रुमेव सौभे स्थितं व्योम्नि दृष्टवान्। एवं केचन मुनयः, हे राजर्षे, वदन्ति—यद्यपि तेषां वचांसि विरोध्यन्ते, तर्हि तैः न स्मरणं सम्यगस्ति। अज्ञानजन्ये शोकमोहस्नेहभीतानि कुत्र, अविच्छिन्नज्ञानवैभवस्वरूपस्य तव च अव्यभिचारिणि ऐश्वर्ये च कुत्र? ये हि तस्य पदसेवनया आत्मविद्यां प्राप्य अनाद्यविद्यासंस्कारं नाशयन्ति, ते स्वं परमं ऐश्वर्यं प्राप्नुवन्ति; परमं प्राप्य मोहः कथं तान् स्पृशेत्? एतस्मिन्नन्तरे शाल्वः बहुविधास्त्रैः आक्रमन् स्थितः, वीर्यश्लाघ्यः कृष्णः शरैः तस्य कवचं धनुः मुकुटं च विदार्य, शत्रोः सौभपुरं गदया चूर्णयामास। कृष्णगदाघातेन सौभः तेन हस्तेन भग्नः सहस्रधा जलनिधौ पतितः; शाल्वः तं त्यक्त्वा गदां गृह्य, भूमौ स्थित्वा शीघ्रं कृष्णमभिद्रवत्। शाल्वः गदया समुत्पत्य आक्रमति स्म, कृष्णः तस्य भुजं तीक्ष्णशरैः छित्त्वा, तदनन्तरं दिव्यं सुदर्शनं चक्रं आदाय, यथाप्रलयार्कः दीप्तं, शाल्ववधाय उदयाचलसमुत्थितार्कवत् दीप्तमानः स्थितः। तस्मिन्नेव चक्रेण हरिः मायेश्वरस्य शिरः कुण्डलमुकुटमण्डितं छित्त्वा, इन्द्रः यथा वज्रेण वृत्रं जघान, एवं तं न्यपातयत्; तदा नरमध्ये “हा हन्त” इति शब्दः अभवत्। तस्मिन् दुष्टे पतिते, सौभे च गदया विनष्टे, दिवि देवगणैः दुन्दुभयः निनदिताः; तदा दन्तवक्त्रः क्रोधात् स्वमित्रस्य प्रतिकाराय समुपेतः। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे ‘शाल्ववधो नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः’ समाप्तः। अष्टसप्ततितमोऽध्याय आरभ्यते—दन्तवक्त्रविदूरथयोः वधः, बलरामेण सूतस्य शिरच्छेदश्च। शुक उवाच—शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां दुष्टानां लोकातीतानां चापि, कृष्णेन तदा अपि पारमार्थिकं सौहार्दं दर्शितम्। ततः एका पदातिः, महाबलः, गदां धारयन्, क्रोधवशात् पृथिवीं कम्पयन्, राजन्, समागच्छन् दृष्टः। तं समागतं दृष्ट्वा, कृष्णः गदां समादाय, रथात् अवतीर्य, तं सागरः तीरं प्रतिकुर्यात् इव, प्रत्युद्ययौ। तदा कारूषः गर्वसमुन्नतः गदामुत्क्षिप्य, मुकुन्दं वचोऽब्रवीत्—“भाग्येन, महाभाग्येन, अद्य मम दृष्टिपथं त्वं प्राप्तोऽसि।” “त्वं अस्माकं मातुलः, हे कृष्ण, तथापि मां बान्धवं मित्रं च हन्तुमिच्छसि। तस्मात्, मूढ, अहं त्वां गदया वज्रकल्पया निहनिष्यामि। ततः शत्रुं बान्धवरूपिणं हत्वा, रोगं शरीरस्थमिव, ऋणमपि मया परिहृतं भविष्यति, हे सखिनां सखे।” एवं तीक्ष्णैः वचोभिः कृष्णं गजं प्रहरन् इव ताडयन्, सिंहनादं कृत्वा, शाल्वः गदया तस्य शिरसि प्राहरत्। तस्य गदाघातेन अपि युद्धभूमौ यदुकुलश्रेष्ठः न चचाल; कृष्णः अपि कौमोदकीगदया तस्य वक्षसि प्रहारं चकार। तेन प्रहारेण हृदयभेदेन दन्तवक्त्रस्य मुखात् रुधिरं स्रवन्, केशबाहुपादान् प्रसार्य, भूमौ मृतः पतितः। तदा परमसूक्ष्मं दिव्यम् आलोकमेकं सर्वेभ्यः प्रेक्ष्यमाणेभ्यः कृष्णं प्रविष्टं, यथा शिशुपालवधे जातम्, राजन्। विदूरथः तु भ्रातुः निधनदुःखात् संतप्तः, खड्गचर्मधरः, कृष्णवधाय श्वासन् अग्रेऽभ्यधावत्। स तु समुत्पत्य, कृष्णः तस्य शिरः किरीटकुण्डलयुतं चक्रेण, तिक्तधारेण, छित्त्वा अपातयत्, राजन्। एवं शाल्वं सौभं दन्तवक्त्रं भ्रातरं च, ये अन्यैः असह्याः, हत्वा, स देवमानुषैः स्तुतः अभवत्। ऋषिभिः सिद्धैः गन्धर्वैः विद्याधरैः, महोरगैः, अप्सरोगणैः, पितृभिः, यक्षकिन्नरचारणैः च, तस्य जयशब्दः कृतः, पुष्पवर्षं च कृतम्। तं वृष्णिश्रेष्ठैः परिवृतं, पुष्पितां पुरीं प्रविवेश। एवं योगेश्वरः श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, पशुदृष्टिभिः सम्सारे जयपराजयवत् दृश्यते। कौरवपाण्डवानां युद्धाय प्रक्रमे श्रुत्वा, बलरामः तत्र तत्र तीर्थयात्रायाः निमित्तेन, तत्र तत्र तटं गच्छन्, उदासीनः अभवत्। प्रभासे स्नात्वा, देवर्षिपितृनरान् तर्पयित्वा, सरस्वत्याः पूर्वतो ब्राह्मणैः सहोपर्युपव्रजत्। पृथूदकं बिन्दुसरः तृणकूपं सुदर्शनं विशालं ब्रह्मतीर्थं चक्रं पूर्वसरस्वतीं च दृष्ट्वा, यमुनां गङ्गां च अनुप्राप्य, नैमिषे यत्र महर्षयः सत्रे प्रवृत्ताः, तत्र जगाम। तत्रागते बलरामे, सत्रनिरताः मुनयः विधिवदुपेत्य, उत्तिष्ठन्तः प्रणम्य, तं सत्कारं चक्रुः। तेन सहितैः सह, अर्घ्यासनादिभिः सत्कृतः, बलरामः महर्षिशिष्यं रोमहरषणं तत्रोपविष्टं ददर्श। तं सूतम्, यो न उत्तस्थौ, न च अञ्जलिं कृतवान्, न च प्रणम्य उपविष्टः, तान् च ब्राह्मणान्, माधवः क्रोधेन निरीक्ष्य, इत्युक्तवान्— “अयं अधमजातिः धर्मरक्षिणः ब्राह्मणान् अस्मांश्चातिक्रम्य उपविष्टः, तस्मादयं पापकृत् वधार्हः। यद्यपि दिव्यऋषेः शिष्यः, बहूनि इतिहासपुराणधर्मशास्त्राणि च पठितवान्, तथापि स्वनिग्रहविहीने, आत्मविद्याविहीने, तस्य ज्ञानं न निष्प्रयोजनं, यथा अभिनयेऽनभ्यस्तस्य नटस्य।” “एवमेव धर्मवेषधराणां पापकृतां निग्रहाय अहं जगति अवतीर्णः।” इति उक्त्वा, तु भगवान् पापकृतां वधं अपि त्यक्त्वा, मनसि चिन्तयन्, हस्तेन कुसशरं गृह्य, तं ताडितवान्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे शाल्ववधो नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः, ततः परं दन्तवक्त्रविदूरथयोर्वधः, बलरामेण सूतवधश्च, सुन्दरया कथया वर्णितम्।