सर्वत्र यत्नपूर्वकं संदेशः प्रेषणीयः—इहैव भागवतकथायाः प्रवृत्तिः भविष्यति, गृहस्थाः समागतव्याः। केचन हरिकथाः अच्युतस्य च कीर्तयः दूरस्थाः सन्ति; तत्र स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये च—एषां शिक्षायाः सुनिश्चितिः करणीयेत्यवगन्तव्यम्। ये वैष्णववैरागिणः कीर्तनकाङ्क्षिणः प्रदेशे प्रदेशे वसन्ति, तेषां प्रति पत्राणि प्रेषयितव्यानि, तेषां लेखनं च नियोज्यते। सात्त्विकानां समवायः सप्तरात्रपर्यन्तं दुर्लभं संजायते; अत्र च कथा अनन्या, अद्भुता, पूर्वानभूतरसयुक्ता भविष्यति। ये श्रीमद्भागवतामृतपानलोलुपाः, प्रेमपरायणाः, शीघ्रं समागन्तव्यं भवत्भिः। यदि कदापि स्थानाभावः स्यात्, एकस्यापि दिनस्य, तथापि सर्वथा उपस्थिति सुनिश्चितव्या; अत्र यः क्षणमपि लभ्यते, स अपि परमदुर्लभः। एवं तेषां विनयेन व्यवस्था विधेया; आगतानां सर्वेषां सत्कारः सम्यगाचरितव्यः। यत्र तीर्थे, वने, गृह एव वा, श्रोतव्यं श्रेयस्करं; यत्र वसुन्धरा विस्तीर्णा, स एव देशः भागवतकथायाः योग्यः। शुद्ध्यर्थं भूमेः परिष्करणं, लेपनं, मृत्तिकया रञ्जनं च करणीयम्; गृहसामग्री च एकस्मिन्नेव कोणे स्थापनीया। पञ्चाहात् परं यत्नेन पूर्वं विस्तीर्णानि वस्त्राणि सम्यक् परिमार्जनीयानि; उच्चं मण्डपं कर्तव्यम्, कदलीस्थम्भैः शोभितम्। सः मण्डपः फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभितः स्यात्; सर्वदिशि ध्वजाः प्रतिष्ठाप्यन्ताम्, तेन सः श्रीसमृद्ध्या दीप्तिमान् भवेत्। उपरि सप्तलोकाः सविशेषं चित्रिताः स्युः; तेषु त्यागिनः ब्राह्मणाः उपविश्य जागृताः स्युः। प्रथमं तेषां आसनानि सम्यक् व्यवस्थापनीयानि; वक्त्रुं प्रति तु दिव्यमासनं विशेषतः स्थापनीयम्। वक्ता उत्तरदिशं पश्येत्, श्रोता पूर्वदिशं; अथवा वक्ता पूर्वां दिशं पश्यन्, श्रोता उत्तरदिशं पश्येत्। अन्यथा, पूज्यपूजकयोः मध्ये पूर्वदिक् विज्ञेया; श्रोतॄणां आगमाय, देशकालविशारदैः एषा विधिः निर्दिष्टा। वक्ता तु वैराग्ययुक्तो वैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, स्थितप्रज्ञः, सर्वकामविवर्जितश्च भवेत्। ये बहून् मतान् भ्रमिताः, स्त्रीषु आसक्ताः, वा पाषण्डदृष्टिप्रवर्तकाः, ते शुकशास्त्रपारायणाय वर्जनीयाः, विद्वांसः अपि सन्ति चेत्। वक्तुः समीपे, साहाय्यार्थं अन्यः तादृशः पण्डितः स्थापनीयः; संशयान् छिन्दन्, जनान् बोधितुम् उद्यतः स्यात्। वक्ता प्रतिदिनं प्रभाते व्रताय शिरः संवर्धयेत्; सूर्योदयसमये शौचस्नानं कृत्वा। नित्यं स्वसन्ध्यादिकं संक्षिप्य सम्यगाचरित्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरपूजनं कुर्यात्। पितॄन् तर्पयित्वा शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं कुर्यात्; मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण क्रमशः पूजनं विधाय, प्रदक्षिणनमस्कारौ कृत्वा, स्तुतिं पूजान्ते पठेत्। "दयासिन्धो, संसारसागरे निमग्नं मां, कर्ममोहबन्धनबद्धं, दीनं भवाब्धेः उद्धर" इति प्रार्थयेत्। ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं विधिवत् स्नेहेन, धूपदीपैः सहितं, सावधानतया कार्यम्। अनन्तरं नारिकेलं गृहीत्वा नमस्कारं कुर्यात्; तदा हृष्टचित्तः स्तुतिं पठेत्। "एष श्रीमद्भागवतशास्त्रं साक्षात्कृष्ण एव प्रकटितः; संसारसागरात् उद्धरणाय त्वां स्वीकृतवानस्मि।" "मम मनःकामना त्वया पूर्णा, विघ्नरहितं कर्तव्यम्; अहं तव दासः केशव।" एवं विनयेन उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजायाः अनन्तरं स्तुतिं कुर्यात्। "वराहरूपधारिन्, जाग्रत्, सर्वशास्त्रविशारद, अस्याख्यानस्य प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय" इति। ततः स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतं गृह्णीयात्, सप्तरात्रपर्यन्तं शक्त्या पालनं करणीयम्। पञ्च ब्राह्मणान् चयनं कुर्यात्, यथा कथायाः अविच्छेदः स्यात्; ते च द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रम् उच्चारयन्तु। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च प्रणम्य, पूजयित्वा, तेषां शिक्षां दत्वा, स्वमासनं गच्छेत्। धनस्य, वस्तूनां, गृहनन्दनानां च चिन्तां परित्यज्य, कथा एकचित्तेन, शुद्धभावेन श्रोतव्या, तदा परमं फलम् आप्नोति। प्रभाते आदित्ये उदिते, त्र्यर्धयामपर्यन्तं शान्तया वाचा, विज्ञः कथा सम्यक् पठेत्। मध्याह्ने द्विघटिकायाम् विश्रामः कर्तव्यः; ततः कथान्ते वैष्णवैः कीर्तनं कार्यम्। कायनिग्रहे विजयं प्राप्नुवन्, सुखदं लघु भोजनं गृह्णीयात्; कथाश्रवणकामी केवलं हविष्यम् एकवारं खादेत्। शक्तिमान् चेत्, सप्तरात्रं उपोष्य, ततः शृणुयात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पित्वा, सुखेन शृणुयात्। अन्यथा, फलेन वर्तेत, अथवा एकवारं खादेत; यत् सुलभं, तदेव श्रोतव्याय योज्यते। मम मतं—कथाश्रवणाय भोजनं श्रेयः; उपवासः कथाविच्छेदं जनयेत् चेत्, स न अनुशंस्यते। हे नारद, शृणु, सप्तरात्रव्रतस्य नियमाः; ये विष्णुदीक्षाविहीनाः, ते कथाश्रवणे अधिकारं न लभन्ते।