यदा गदया प्रतिहत्य शाल्वः तत्रान्तर्धानं जगाम, तदा किञ्चित्क्षणं स्थित्वा, एकः पुरुषः अच्युतस्य समीपमागत्य, प्रणम्य, रुदन्, एवं वचनम् उवाच— "देवक्या प्रेषितः अहम्।" सः विषण्णः सन्देशः दत्त्वा, "कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो! तव प्रियः पिता शाल्वेन तस्य च सहायैः पशुवद्बद्ध्वा नीतः," इति दुःखेनोक्तवान्। तं दुःखदं वचनं श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहवशात् मानुषभावं गृहीत्वा, विषण्णः करुणश्च बभूव, सामान्यजनवद्वचनं प्राह। सः चिन्तयामास— "कथं मम पिता, बलवान् अनपेक्ष्यश्च रामः, येन देवेन्द्रासुराः अपि न जिताः, तेन शाल्वेन, हीनपुरुषेण, नीतः? अहो, दैवस्यैषा महिमा।" एवं गोविन्दे वदति, तदा सौभपतिः शत्रुः समुपस्थितः, कृष्णं तस्मिन्निव वसुदेवं नीत्वा, वचनमिदमुवाच— "एष ते पिता, यस्य हेतोः त्वं लोके तिष्ठसि; तं तव पश्यतः अहं हनिष्यामि। यदि त्वं भगवाञ्श्चेद्रक्ष, मूढ!" इत्युक्त्वा, स मायावी कृष्णं तिरस्कृत्य, खड्गं समुत्क्षिप्य, अनकदुन्दुभेः शिरः च्छित्त्वा, तद्गृह्य, सौभदुर्गं व्योम्नि प्रविवेश। तदा क्षणमात्रं महात्मा कृष्णः स्वजनसमवृतः स्वाभाविकस्नेहेन मोहं जग्राह। शीघ्रं तु सः बुबोध, एषा मायया शाल्वेन मायासंयुक्तेन कृतः मोहः। युद्धभूमौ प्रबुद्धः अच्युतः न तं दूतं न पितुः शरीरं तत्र अपश्यत्। स्वप्नात्प्रबुद्धः इव, शत्रुं व्योम्नि सौभोपरि स्थितं युद्धाय सज्जं दृष्टवान्। एवं केचन मुनयः, हे राजर्षे, वदन्ति; यदि तेषां वचनानि विरोध्यन्ते, नूनं ते न स्मरन्ति। मोहः शोकः स्नेहो वा भीरुत्वं वा—अज्ञानसमुत्थानि—कुतः तव अक्षुब्धबुद्धेः अव्याहतज्ञानैश्वर्यस्य च? ये हि तस्य पादसेवनात् आत्मविद्यां प्राप्य, अनादिमोहं नाशयन्ति, ते स्वं ब्रह्मत्वं प्राप्नुवन्ति—परमं प्राप्य, मोहः कथं स्पृशेत्? एतस्मिन्नन्तरे, शाल्वः बहुविधायुधैः आक्रम्य, महाबलः कृष्णः तं बाणैः ताडितवान्, तस्य कवचं धनुः किरीटं च चूर्णयामास, शत्रोः सौभदुर्गं गदया विदार्य चूर्णीकृतवान्। गदया ताडितः सौभः कृष्णहस्तेन भग्नः, सहस्रधा जलनिधौ पतितः। शाल्वः तं त्यक्त्वा, गदां गृह्य, भूमौ स्थित्वा, शीघ्रं अच्युतं प्रति धावितवान्। यदा शाल्वः गदया धावन् आसीत्, कृष्णः तीक्ष्णधारेण शरेण तस्य भुजं छित्त्वा, ततः दिव्यं चक्रं जग्राह, यत् कालान्ते सूर्यसमप्रभम् आसीत्, शाल्वं हन्तुं, पूर्वाचलारुणसूर्यवत् प्रज्वलितः। तेनैव चक्रेण हरिः मायाधिपतेः शिरः, कुण्डलमुकुटशोभितं, छित्त्वा, इन्द्रेण वज्रेण वृत्रस्य यथा, जहार। तदा नरमध्येषु "हाहेत्य" उच्चैः शब्दः अभवत्। शाल्वे पतिते, सौभे च गदया भग्ने, दिवि देवगणैः दुन्दुभयः निनदिताः। दन्तवक्रः, सख्युपकाराय, कोपात् समुपागच्छत्। इति सप्तसप्ततितमोऽध्यायः, "शाल्ववधः" नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीये भागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे समाप्तः। अथाष्टसप्ततितमोऽध्याय आरभ्यते—दन्तवक्रविदूरथयोः वधः, बलरामेण सुतस्य शिरश्छेदश्च। शुकः उवाच—शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां पापकृतां, ते च प्रस्थिताः अपि, कृष्णेन तैः परममित्रैः अपि, तद्वद्भावेनैव स्वीकृताः। ततः एकः पदातिः, कोपपूर्णः, गदां समुत्क्षिप्य, पृथिवीं कम्पयन्, महाबलः, राजन्न्, समागच्छत्। तं तथा समुपयान्तं दृष्ट्वा, कृष्णः शीघ्रं गदां गृह्य, रथात् अवप्लुत्य, तम् इव सागरः तीरेण संप्राप्तः, प्रत्यूह्य तिष्ठन्। तदा कारूषः, गर्वितः, गदां समुत्क्षिप्य, मुकुन्दं प्रति वदति—"सौभग्येन, महद्भाग्येन, अद्य त्वां पश्यामि।" "त्वं अस्माकं मातुलः, कृष्ण, सखा च; तवापि मम वधाय प्रवृत्तः। तस्मात्, मूढ, वज्रसमा गदया त्वां हनिष्यामि।" "एवं मित्रमित्रस्य वधेन, शरीरगतव्याधिवद्, ऋणमपि मम नश्येत्, सखासखिनं त्वाम्।" एवं तीक्ष्णवचनैः कृष्णं गोद्विपं इव तुदन्, सिंहनादं कृत्वा, गदया शिरसि ताडितवान्। यद्यपि युद्धभूमौ गदया ताडितः, यदुवर्यः न कम्पितः; कृष्णः अपि कौमोदकीगदया तस्य वक्षसि ताडितवान्। तस्य हृदयं भग्नं, रक्तं मुखात् स्रवन्, केशबाहुपादप्रसारः कृत्वा, भूमौ मृतः पतितः। तदा तस्य देहात्, सूक्ष्मं दिव्यं तेजः, सर्वैः प्रेक्षितं, कृष्णं प्रविष्टम्, यथापि शिशुपालवधे जातम्। विदूरथः, भ्रातुः मृत्युविषादात्, शस्त्रं शिरस्त्राणं च गृहीत्वा, कृष्णवधाय, विवृत्तनिःश्वासः, समुपाजगाम। तम् आपतन्तं, कृष्णः, तीक्ष्णधारेण चक्रेण, किरीटकुण्डलयुक्तं शिरः छित्त्वा, भूमौ पतितवान्। एवं शाल्वं सौभं दन्तवक्रं तस्य च भ्रातरं, दुर्जय्यशत्रून्, हत्वा, स देवमानुषैः स्तुतः। मुनिभिः सिद्धैः गन्धर्वैः विद्याधरैः, महोरगैः, अप्सरःपितृयक्षकिन्नरचारणैः च। तैः विजयं गीयमानः, पुष्पवृष्ट्या पूजितः, वृष्णिप्रवरेण परिवृतः, शोभितां पुरीं प्रविवेश। एवं योगेश्वरः श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, पशुदृष्टिभिः जयपराजयवत् दृश्यते। कुरुपाण्डवानां युद्धायोगं श्रुत्वा, रामः तीर्थाटनमित्युपलक्ष्य, उदासीनः निर्गतः। प्रभासे स्नात्वा, देवर्षिपितृमानुषान् तर्पयित्वा, सरस्वत्याः उत्तरं प्रवहमानः, ब्राह्मणैः सह गच्छन्, पृथूदकबिन्दुसरस्त्रितकूपसुदर्शनविशालब्रह्मतीर्थचक्रपूर्वसरस्वतीतीर्थानि ददर्श। यमुनां गङ्गां च अनुसृत्य, भारत, नैमिषारण्यं जगाम, यत्र मुनयः सत्राय यजन्ते स्म। तत्रागतम् आलोक्य, दीर्घसत्रनिष्ठाः मुनयः, विधिवत् स्वागतं कृत्वा, उत्थाय, प्रणम्य, सम्मानितवन्तः। सः, तैः सहितः, आसनं स्वीकृत्य, महर्षिशिष्यं रोमहरषणं तत्रोपविष्टं दृष्टवान्।