एवं उक्त्वा भगवान् कृष्णः क्रोधाविष्टः सुदुर्जयेन गदया शाल्वस्य वक्षसि प्रहारं चकार। शाल्वः कम्पमानः रक्तमुद्वमन् विव्यथे। तस्य गदा प्रतिहता सति, शाल्वः तत्क्षणाद् अन्तर्धानमगच्छत्। ततो लघ्वन्तरं काले कश्चिद् पुरुषः, अच्युतस्य समीपमागत्य, साष्टाङ्गं प्रणम्य, रुदन् इदं वचनमब्रवीत्— "देवक्याः प्रेषितोऽस्मि।" "कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो! त्वदनुरक्तः तव पिता शाल्वस्य सहायैः सह बध्वा, पशुवद् नीतः।" इति दुःखदं श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहेन पीडितः, मानुषभावमास्थाय, विषण्णचित्तः करुणया विवर्णः, सामान्यजनवद् वाक्यमुवाच— "कथं मम पिता, बलवान्, उदासीनश्च रामः, देवदानवैरजय्यः, शाल्वेनैव, हीनपुरुषेण, नीतः? एष भाग्यस्य प्रभावः।" एवं गोविन्दे भाषमाणे, सौभपतिः शाल्वः कृष्णमपि तेनैव प्रकारेण नीतमिव दर्शयन्, इदं वचनमुवाच— "एष ते पिता, यस्य कृते त्वं लोके जीवसि। एनं तव पुरतः हनिष्यामि। यदि त्वं भगवान् असि, रक्षस्वैनम्, रे मूढ!" इति उक्त्वा, मायाविनां श्रेष्ठः, खड्गमुद्यम्य, अनकदुन्दुभेः शिरः चिच्छेद, तत् शिरः गृहीत्वा, सौभदुर्गं दिवि प्रविवेश। तदा किञ्चित्कालं स्नेहवशात्, स्वजनसमवेतः, महात्मा कृष्णः मोहग्रस्त इव अभवत्। शीघ्रमेव तु स शाल्वस्य माया, मायया प्रेरितां, अवगम्य, तद्भ्रमं विवर्ज्य, युद्धभूमौ चक्षुषा वीक्ष्य, न तत्र दूतं न च पितुः शरीरं ददर्श। स्वप्नादुत्थित इव, शत्रुं दिवि सौभदुर्गस्थितं दृष्ट्वा, तं समासाद्य युद्धाय सज्जः अभवत्। एवं केचन ऋषयः, राजर्षे, वदन्ति, किन्तु यदि तेषां वचनानि परस्परविरुद्धानि स्युः, तर्हि त एव स्मृतिहीनाः। ज्ञानविज्ञानसम्पन्नस्य तव यत्र ज्ञानं नाश्यते न च ऐश्वर्यं, तत्र शोकमोहभयाद्यज्ञानोत्थानां कुतः सम्भवः? भगवत्पादसेवनया आत्मज्ञानवृद्ध्या, प्राज्ञाः अनादिकालीनमात्ममोहं नाशयन्ति, स्वमहिमानं प्राप्नुवन्ति, तस्मिन् परे स्थितस्य मोहस्य कुतः स्पर्शः? एवमुक्ते, शाल्वः बहुविधास्त्रैः कृष्णमुपद्रुत्य, स वीर्यशालिन् कृष्णः बाणैः तस्य कवचं धनुः मुकुटं च विदार्य, गदया सौभदुर्गं चूर्णितवान्। कृष्णगदाप्रहारात् सौभदुर्गं भग्नं, सहस्रधा जलनिधौ पतितम्। शाल्वः तद् परित्यज्य, गदामादाय, भूमौ स्थित्वा, शीघ्रं कृष्णमभिद्रुत्य, गदया प्रहाराय उद्यतवान्। शाल्वस्य गदाप्रहारसमये, कृष्णः तीक्ष्णेन पत्रिणा तस्य भुजं छित्त्वा, सुदर्शनचक्रं आदत्त, यत् प्रलयार्कसदृशं दीप्तिमद् आसीत्। तेनैव चक्रेण, हरिः शाल्वस्य शिरः, कुण्डलमुकुटशोभितम्, वज्रेण वृत्रमिव इन्द्रः, छित्त्वा, क्षितौ पातयामास। तदा नराणां मध्ये "हाऽह" इति शब्दः अभवत्। शाल्वे पतिते, सौभदुर्गे च भग्नं, दिवि देवदुन्दुभ्यः निनदन्ति, देवसंघैः वाद्यमानाः। ततः दन्तवक्रः, सख्युः निधनं ज्ञात्वा, क्रोधात् प्रतिपक्षे समुपस्थितः। एवं सप्तसप्ततितमोऽध्यायः, "शाल्ववधनाम" इत्याख्यः, दशमे स्कन्धे, द्वितीयभागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे समाप्तः। अथाष्टसप्ततितमाध्यायारम्भे, शुक उवाच— शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां दुष्टानां निधनानन्तरमपि, भगवता कृष्णेन तैः परममित्रतया स्वीयं सौहार्दं प्रदर्शितम्। ततः एकः पदातिः, महाक्रोधयुक्तः, गदां प्रगृह्य, पृथिवीं कम्पयन्, महाबलः समुपजगाम। तं तथा समुपेत्य, कृष्णः शीघ्रं गदामादाय, रथात् अवतीर्य, सागर इव तटं, प्रतियायात्। स गदां समुत्क्षिप्य, कारूषः, अहङ्कारवशात्, मुकुन्दमिदं वचनमुवाच— "भाग्येन, महाभाग्येन, अद्य मां दृष्टवानसि। त्वं खलु मम मातुलः, कृष्ण, सखा च, मम वधाय प्रवृत्तः। अतः, मूढ, वज्रसमा गदया त्वां हनिष्यामि। ततः ऋणमुक्तो भविष्यामि, सखिनां सखे, स्वजनरूपिणं शत्रुं हत्वा, यथाङ्गस्थं व्याधिं नाशयेत्।" एवं तीक्ष्णवचनैः कृष्णं गोदाभिः इव द्विपं ताडयन्, स सिंहनादं कृत्वा, गदया मूर्ध्नि कृष्णं प्राहरत्। तथापि, युद्धभूमौ गदया आहतः, यादवश्रेष्ठः न चचाल; कृष्णः स्वगदया कौमोदक्या तस्य वक्षसि प्रहारं चकार। तस्य हृदयं गदाप्रहारात् विदीर्णमभवत्, रक्तं मुखात् स्रवत्; स केशबाहुपादप्रसारितः, भूमौ मृतः पतितः। तदा सूक्ष्मं दिव्यं तेजः, सर्वे जनाः पश्यन्तः, कृष्णे प्रविवेश, यथा शिशुपालवधकाले। तस्य भ्राता विदूरथः, तस्य निधनं ज्ञात्वा, शोकसंविग्नः, खड्गचर्मगृहीत्वा, गाढनिःश्वसन्, कृष्णवधाय समुपजगाम। स यदा समुपेत्य, कृष्णः तीक्ष्णधारं चक्रं प्रगृह्य, तस्य शिरः, किरीटकुण्डलयुक्तं, छित्त्वा, भूमौ पातयामास। एवं शाल्वं, सौभं, दन्तवक्रं, तस्य भ्रातरं च, ये अन्येषां दुःसहाः शत्रवः, हत्वा, स देवैः मानवैः च स्तूयमानः अभवत्। ऋषिभिः, सिद्धैः, गन्धर्वैः, विद्याधरैः, महोरगैः, अप्सरःसंघैः, पितृभिः, यक्षैः, किन्नरैः, चारणैः च तस्य जयगानं कृतम्, पुष्पवृष्टिं च कृतवन्तः। स वृ्ष्णिप्रवरैः परिवृतः, अलङ्कृतां पुरीं प्रविवेश। एवं योगेश्वरः श्रीकृष्णः, भगवान्, जगन्नाथः, पशुदृष्टिभिः जयपराजयवत् दृश्यते। कुरुपाण्डवयोः युद्धाय योजनं श्रुत्वा, रामः, तीर्थयात्रारूपेण, तत्र उदासीनः स्थित्वा, प्रस्थानं कृतवान्। स प्रभासे स्नात्वा, देवर्षिपितृमानुषान् तर्पयित्वा, ब्राह्मणैः सह सरस्वत्याः प्रवाहानुगमनं कृत्वा, पृथूदकं, बिन्दुसरः, त्रितकूपं, सुदर्शनं, विशालं, ब्रह्मतीर्थं, चक्रं, पूर्वसरस्वतीं च सन्दर्शयन् गतः। ततः यमुनां, गङ्गां च अनुगम्य, नैमिषारण्यं प्राप, यत्र महर्षयः सत्रे प्रवृत्ताः आसन्। तत्र तं समुपेत्य, दीर्घसत्ररताः ऋषयः, विधिवत् स्वागतं कृत्वा, उत्थाय, प्रणम्य, पूजार्हं पूजयामासुः।