शाल्वस्य युद्धे कौरवसभायां, शाल्वः कृतघ्नः क्रुद्धः कृष्णं प्रति वदति—"मूढ, त्वया कारणेन मित्रः, मम भगिनीपत्युः, सभायां हतः; तस्य पत्नी अपहृता; त्वं च प्रमत्तः। अद्य, यदि त्वं मम पुरतः स्थितुं धैर्यं करोति, तीक्ष्णबाणैः त्वां, योऽसि अभेद्यत्वं मन्यसे, अनावर्तनीयमार्गे प्रेषयिष्यामि।" एवमुक्त्वा भगवान् शाल्वं प्रत्युवाच—"निरर्थकं त्वं गर्वं करोति, मूढ; मृत्युः समीपस्थं न पश्यसि। वीराः कर्मणा वीर्यं दर्शयन्ति, न वाचाः बहुधा।" ततः, भगवतः क्रोधात्, स तं शाल्वं घोरबलगदा हृदयदेशे प्रहारं कृत्वा कम्पितः, रक्तं वमन् अभवत्। गदा प्रतिहता, शाल्वः तत्रान्तर्दधे; क्षणात्, एकः पुरुषः अच्युतं समीपमागत्य, प्रणम्य, अश्रुपूर्णः वदति—"देवकीप्रेषितोऽहम्।" "कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो, तव पिता, स्नेहपूर्णः, शाल्वेन तस्य सहायैः बद्धः, पशुवद् अपहृतः।" एतद्वचनं श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहवशात्, मानुषभावं स्वीकृत्य, विषण्णः, करुणान्वितः, साधारणमनुष्यवत् भाषते। "कथं मम पिता, महाबलः, रामः च, देवदानवैरजयित्वा, शाल्वेन, तुच्छेन, अपहृतः? एष भाग्यस्य प्रभावः।" एवं गोविन्दे भाषमाणे, सौभपतिः प्रकटितः, कृष्णं तं वसुदेववत् आनयन्, वदति—"एष तव पिता, यस्य कृते त्वं लोके जीवसि। तं तव पुरतः हनिष्यामि। यदि त्वं भगवान्, तं रक्ष, मूढ।" एवं तं तिरस्कारं कृत्वा, मायावी तलवारं गृहित्वा, अनाकदुन्दुभेः शिरः गृहीत्वा, सौभदुर्गं आकाशे प्रविष्टः। ततः, क्षणं महात्मा कृष्णः स्वजनसमवेतः स्वाभाविकस्नेहेन आक्रान्तः अभवत्; किं तु शीघ्रं तद् मायायाः उपदेशेन शाल्वस्य असुरमायामिति विज्ञाय। युद्धभूमौ जागरितः अच्युतः न दूतं न पितृशरीरं तत्र पश्यति; स्वप्नात् जागरितवद्, शत्रुं सौभे आकाशस्थं दृष्ट्वा, युद्धाय स्थितः। एवं, राजर्षे, केचित् ऋषयः वदन्ति; यदि तेषां वचनानि विरोधं कुर्वन्ति, तर्हि तैः स्मरणं न कृतम्। अज्ञानोत्पन्नं शोकमोहं, स्नेहभयं च, तव अखण्डज्ञानवैराज्ये, तव भगवत्त्वे, कुतः? यस्य चरणसेवया आत्मज्ञानं प्राप्तं, तस्य अनादिनिधनमोहः नश्यति; स्वस्वरूपे अनन्ताधिपत्यं प्राप्तः; परमं प्राप्तस्य मोहः कुतः? ततः शाल्वः बहुधा आयुधैः कृष्णं आक्रमन्; महाबलः कृष्णः तं बाणैः अभ्यघ्नन्, तस्य कवचं, धनुः, मुकुटं च भङ्क्त्वा, सौभदुर्गं गदया विदार्य। कृष्णगदया आहतः सौभदुर्गः भग्नः, जलं प्रविश्य, सहस्रधा विखण्डितः। शाल्वः तं त्यक्त्वा गदां गृह्य, भूमौ स्थित्वा, अच्युतं शीघ्रं अभ्यधावत्। शाल्वस्य गदाप्रहारं कर्तुं यत्नं कुर्वन्, कृष्णः तीक्ष्णबाणेन तस्य भुजं छित्त्वा, अद्भुतं चक्रं आदाय, कालान्ते सूर्यवत् दीप्तं, शाल्वं मारयितुं, पूर्वगिरिशिखरात् उदितसूर्यवत् दीप्तं चक्रं प्रगृह्य। हरिः तेन चक्रेण मायाविनः शाल्वस्य शिरः, कुण्डलमुकुटयुक्तं, छित्त्वा, इन्द्रः वज्रेण वृत्रं यथा, तत्र नराणां मध्ये "हाहा" शब्दः अभवत्। शाल्वः पतितः, सौभदुर्गः भग्नः, दिवि देवगणैः डुण्डुभिः नादितम्। दन्तवक्रः, मित्रस्य प्रतिशोधाय, क्रोधात् अग्रे आगच्छत्। एवं सप्तसप्ततितमः अध्यायः, "शाल्ववधः" नाम, दशमस्कन्धे, द्वितीयभागे, महापुराणे श्रीभागवते समाप्तः। अथ अष्टसप्ततितमः अध्यायः आरभ्यते—दन्तवक्रविदूरथयोः वधः, बलरामेन सूतशिरच्छेदः। शुकः वदति—शिशुपालः, शाल्वः, पौण्ड्रकः, अन्ये च, मृत्युः प्राप्ताः अपि, कृष्णेन तात्त्विकस्नेहेन समालक्षिताः। ततः, एकः पदातिः, दन्तवक्रः, क्रोधात् गदां प्रगृह्य, भूमिं कम्पयन्, महाबलः, राजन्, दृष्टः। तं एवं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, कृष्णः शीघ्रं गदां आदाय, रथात् उत्पत्य, समुद्रः तीरं यथा, तं प्रत्युद्ययौ। गदां उत्थाय, कारूषः, गर्वसम्पन्नः, मुकुन्दं प्रति वदति—"भाग्येन, महाभाग्येन, अद्य मम दृष्टिपथे आगतः।" "त्वं मम मातुलः, कृष्ण, मित्रं च, हन्तुं यत्नं करोति। अतः, मूढ, गदया वज्रवत् तव प्रहारं कर्तुं, त्वां हनिष्यामि।" "एवं शत्रुं, यो बन्धुरूपः, हत्वा, ऋणं मुक्तः स्यामि; यथा रोगः शरीरस्थः नश्यति।" एवं तीक्ष्णवचनैः कृष्णं दण्डयन्, हाथीव अंकुशेन, सिंहवत् गर्जन्, गदया मूर्ध्नि प्रहारं कृतवान्। युद्धभूमौ गदया आहतः यादवश्रेष्ठः न सञ्चलितः; कृष्णः कौमोदक्या तस्य हृदयदेशे प्रहारं कृतवान्। गदाप्रहारात् हृदयभेदः जातः, तस्य मुखात् रक्तं निर्गतम्; केशबाहुपादैः प्रसारितः, भूमौ मृतः पतितः। तदा, सूक्ष्मा अद्भुतः ज्योतिः सर्वेभ्यः प्रेक्ष्यमाणेभ्यः, कृष्णं प्रविष्टा; यथा शिशुपालवधसमये, राजन्। विदूरथः, भ्रातृशोकात् विकलः, तलवारं कवचं च प्रगृह्य, कृष्णं हन्तुं यत्नं कृत्वा, श्वासं दीर्घं कृत्वा, अग्रे आगच्छत्। तं आक्रमन्तं दृष्ट्वा, कृष्णः तीक्ष्णधारायुक्तेन चक्रेण तस्य शिरः, मुकुटकुण्डलसहितं, छित्त्वा। एवं शाल्वं, सौभं, दन्तवक्रं, तस्य भ्रातृं च, अन्यैः असह्यं शत्रुं हत्वा, देवैः, मनुष्यैः च स्तुतः अभवत्। ऋषिभिः, सिद्धैः, गन्धर्वैः, विद्याधरैः, नागैः, अप्सराभिः, पितृगणैः, यक्षैः, किन्नरैः, चारणैः च। तैः विजयः गीतः, पुष्पवृष्टिः कृतः; वृष्णिप्रवरैः परिवृतः, शोभितनगरं प्रविष्टः। एवं योगेश्वरः, श्रीभगवान्, विश्वनाथः, पशुचक्षुषां दृष्ट्या जयपराजयवत् प्रतीतः। कुरुपाण्डवयोः युद्धायोदनं श्रुत्वा, रामः तीर्थयात्रानिमित्तं, तटस्थः, निर्गतः। प्रभासे स्नानं कृत्वा, देवर्षिपितृमानुषान् तुष्ट्वा, सरस्वतीं प्रवाहेण उत्तरं गत्वा, ब्राह्मणैः सह, यात्रा आरभ्यते।