तदा दिवि दीप्तमानं महाशिखिवद् विकीर्णं दिशो विराजयन्तं शल्वस्यास्त्रं शौरिणा निषितैः शरैः शतधा विदारितम्। ततः स शौरिः षोडशभिः शरैः शल्वं विव्याध, गगनचरं सौभं चास्त्रवर्षेण समन्तात् समाविध्यत्, यथा रविः स्वैः करैः सम्यक् समुल्लसति। तस्मिन् काले शल्वः शार्ङ्गधन्वनः शौरिणः सव्यभुजं शरैः ताडयामास, तस्य च हस्तात् शार्ङ्गधनुः भङ्क्त्वा विस्मयमावहद्। तदद्भुतं दृश्यं समभवत्, ये च तत्र स्थिताः प्रजाः तेषां मध्ये महाशब्दः समुत्पन्नः। सौभाधिपः शल्वः, भीमस्वरेण निःस्वनन्, जनार्दनं प्रति इदं वचनमुवाच— “मूढ, त्वया हि सभायां मम सखा, भगिनीभर्ता, हतः, तस्य च भार्या हृता, त्वं च प्रमत्तः। अद्याहं तीक्ष्णैः शरैः त्वां, योऽसि दुर्धर्ष इति मन्यसे, यमस्य पन्थानं प्रापयिष्यामि, यदि मयि स्थितुम् उत्सहसे।” एवं वदति शल्वे, भगवान् उवाच— “मूढ, व्यर्थं गर्वं करोषि; त्वं समीपे स्थितं मृत्युम् अपश्यन्। वीराः कर्मणि शौर्यं दर्शयन्ति, न वाचः बहु कुर्वन्ति।” एवमुक्त्वा भगवान् क्रुद्धः शल्वस्य वक्षसि घोरगदया ताडयामास; शल्वः कम्पितो रक्तं वमन् पतितः। गदा प्रतिहता, शल्वः तत्रान्तर्धानं गतः। ततः किञ्चित्कालानन्तरं कश्चित् पुरुषः, आच्युतं समीपं गत्वा, प्रणम्य, रुदन्, इदं वचनमुवाच— “देवक्याः प्रेषितोऽस्मि।” “कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो, तव पितरं, त्वयि स्नेहितं, शल्वः स्वैः सह बद्ध्वा, पशुवद् नीतवान्।” एवं दुःखवार्तां श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहेन विवशः, मानुषं भावं गृहीत्वा, शोकान्वितः, कारुण्ययुक्तः, सामान्यजनवद् वाक्यमुवाच— “कथं मम पितरं, बलिनं, चिन्तारहितं रामं, यो देवासुरैः अपराजितः, शल्वः, अल्पमनाः, नीतवान्? अहो दैवस्य प्रभावः।” एवं गोविन्दे भाषमाणे, सौभेश्वरः समुपस्थितः, कृष्णमपि वसुदेववत् नीत्वा, इदं वचनमुवाच— “एष ते पिता, यस्य कृते त्वं लोके तिष्ठसि। तं तव पश्यतः हनिष्यामि। यदि त्वं भगवन्, रक्ष, मूढ!” एवं तिरस्कृत्य, मायावी शस्त्रं समादाय, अनकदुन्दुभेः शिरः छित्त्वा, तद्गृह्य सौभं विमानं प्रविवेश। तदा किञ्चित्कालं महात्मा स्नेहेन परितः स्वजनैः परिवृतः शोकमगात्। त्वरितं तु स भगवान्, एषा मायया शल्वेन मायायाः प्ररेण कृतमिति बुबोध। रणभूमौ प्रबुद्धः आच्युतः न तत्र दूतं न पितुः शरीरं ददर्श। स्वप्नात् प्रबुद्ध इव, शत्रुं दिवि सौभे स्थितं, योधाय उद्यतम् अपश्यत्। एवं केचित् मुनयः वदन्ति, राजर्षे, किन्तु यदि तेषां वाक्यानि विरोध्यन्ते, ते न स्मरन्ति। कुतः शोकमोहौ, स्नेहभीति वा, अज्ञानसम्भवौ, तव अव्यभिचारिण्यां बुद्धौ, अव्यये ज्ञानैश्वर्ये च? पादसेवनात् स्वात्मज्ञानप्राप्त्या, मन्दाः स्वमोहमूलं नाशयन्ति। स्वमायामनन्तैश्वर्यं प्राप्य, परमं प्राप्य, मोहः कथं स्पृशेत्? ततः शल्वः बहुधा शस्त्रैः सम्यगाक्रन्दत्। महाबलः कृष्णः, यस्य शौर्यं न कदापि क्षीयते, तं शरैः ताडयामास, कवचं, धनुः, मुकुटं च विदार्य, शत्रोः सौभं गदया चूर्णयामास। कृष्णगदाहतं सौभं, तेन हस्तेन चूर्णितं, सहस्रधा जलनिधौ अपतत्। तद्विमानं परित्यज्य, शल्वः गदां गृहीत्वा, भूमौ स्थित्वा, शीघ्रं आच्युतं प्रति दौडाम्। शल्वः गदया धावमानः, कृष्णः तीक्ष्णेन शरेण तस्य भुजं छित्त्वा, दिव्यम् अत्यद्भुतं चक्रं आदाय, यद् युगान्तसूर्यसमप्रभम्, शल्ववधाय, पूर्वाचलसमुत्थितार्कवत्, प्रज्वलितं चक्रं चिक्षेप। तेनैव चक्रेण हरिः मायाधिपस्य शल्वस्य शिरः, कुण्डलमुकुटशोभितम्, छित्त्वा, इन्द्रः वज्रेण वृत्रं यथा, तं निनदन्तं पातयामास। तदा नराणां मध्ये “हाहा” इति शब्दः अभवत्। दुष्टे पतिते, सौभे च गदया नष्टे, दिवि देवगणैः दुन्दुभयः निनादिताः। दन्तवक्रः, सख्यवधे क्रुद्धः, समुपस्थितः। एवं सप्तसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः, “शल्ववधः” नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीये भागे, महापुराणे भागवते। अथाष्टसप्ततितमं प्रारभ्यते। दन्तवक्रविदूरथयोः वधः, बलरामेण सुतस्य शिरश्छेदनं च। शुक उवाच— शिशुपाल, शल्व, पौण्ड्रकादीनां पापं, तेषां च गतानां, कृष्णेन परमैव सख्येन प्रतिपन्नम्। ततः एकः पादातिः, क्रुद्धः, गदां धारयन्, पृथिवीं कम्पयन्, महाबलः, राजन्, समागच्छन् दृष्टः। तम् एवं समागतं दृष्ट्वा, कृष्णः शीघ्रं गदां गृह्य, रथात् अवप्लुत्य, तम् उपागच्छत्, यथा सिन्धुः तटं प्रति। कृष्णं प्रति, कारूषः, गदामुत्क्षिप्य, गर्वात्, “सौभग्येन, महता सौभग्येन, अद्य मम दृष्टिपथं प्राप्तः असि,” इति वचोऽब्रवीत्। “त्वं अस्माकं मातुलः, कृष्ण, मित्रं च, तथापि मां हन्तुम् इच्छसि। तस्मात् मूढ, वज्रसमा गदया त्वां हनिष्यामि। एवं हत्वा रिपुं, यो बन्धुरूपेण स्थितः, यथा शरीरस्थं रोगं नाशयेत्, ऋणं मम समाप्नोमि, सखेसखे।” एवं तीक्ष्णवचोभिः कृष्णं दंशयन्, इव गजं अंकुशैः, सिंहनादं कृत्वा, गदया शिरसि ताडयामास। रणाङ्गणे गदया ताडितः स यदुवर्यः न चचाल; कृष्णः स्वया कौमोदक्या गदया तस्य वक्षसि ताडयामास। गदाघातेन तस्य हृदयं विदारितम्, रक्तं मुखात् निर्गतम्; केशबाहुपादान् प्रसार्य, स भूमौ पतितः। तदा परमसूक्ष्मं दिव्यं तेजः, सर्वेभ्यः प्रेक्ष्यमाणेभ्यः, कृष्णं प्रविवेश, यथा शिशुपालवधे अभवत्। विदूरथः तस्य भ्राता, शोकेन विवर्णः, खङ्गचर्मधरः, कृष्णवधाय दीप्तमनाः, सश्वासः समुपागच्छत्। स धावमानः, कृष्णः तु तीक्ष्णधारेण चक्रेण तस्य शिरः, मुकुटकुण्डलयुतं, छित्त्वा, भूमौ पातयामास। एवं शल्वं, सौभं, दन्तवक्रं च भ्रातरं च, ये परेषाम् अतीव दुर्धर्षाः, हत्वा, स देवैः, मनुष्यैः च स्तुतः। ऋषिभिः, सिद्धैः, गन्धर्वैः, विद्याधरैः, महोरगैः, अप्सरःगणैः, पितृभिः, यक्षैः, किन्नरैः, चारणैः च।