एवं सन्दिष्टः दारुकः रथमारुह्य प्रस्थितवान्। तदा मित्रैरपि शत्रुभिश्च सहाज्येष्ठभ्रातरं अर्जुनानुजं प्रविशन्तं सर्वे दृष्टवन्तः। शाल्वः तु स्वबलानि विनष्टानि दृष्ट्वा, युद्धे कृष्णस्य सारथिं प्रति घोरघोषेण शूलं प्राहिणोत्। स तु शस्त्रः नभः स्पृशन् महाशिखीव दीप्तिमान् दिशः प्रकाशयन्, शौरिणा शरैः शतधा विदारितः। ततः स भगवान् षोडशभिः शरैः शाल्वं विद्ध्वा, गगनचरे सौभनगरे शरवृष्टिं चक्रे, यथा सूर्यः करैः दिशः स्पृशति। शाल्वः तु शार्ङ्गधन्वनः कृष्णस्य वामभुजं प्रहृत्य, तस्य हस्तात् शार्ङ्गं धनुः भङ्क्त्वा, अद्भुतं दृश्यते स्म। तद्विलोक्य सर्वे प्राणी महाशब्दं नदन्ति स्म। सौभराजः शाल्वः घोरनिनादं कृत्वा जनार्दनं प्रति वाक्यमुवाच— "मूढ! तव कृते अस्माकं सुहृद् भगिनीपतिः सभायां हतः, तस्य भार्या च हृता, त्वया प्रमत्तेन। अद्य त्वां तीक्ष्णैः शरैः अनिवर्तिनीं गतिं प्रेषयिष्यामि, यदि त्वं मम पुरतः स्थातुं शक्ष्यसि।" भगवानुवाच— "निष्फलं तव गर्वितं वचनं, मूढात्मन्! मृत्युः समीपस्थः अपि त्वया न दृश्यते। वीराः कर्मणा स्वपराक्रमं दर्शयन्ति, न वचनेन।" एवमुक्त्वा भगवान् क्रुद्धः शाल्वस्य वक्षसि घोरगदया ताडयामास, येन स कम्पमानः रुधिरमुद्वमन्। गदा प्रतिहता चेद्, शाल्वः तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। किञ्चित्कालानन्तरं कश्चन पुरुषः अच्युतं समीपमागत्य, प्रणम्य अश्रूणि मुमोच— "देवकीप्रेषितोऽहमस्मि।" "कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो! तव पितरं तव प्रियं शाल्वेन स्वसैन्यैः सह बद्ध्वा पशुवदानीतः।" एवं दुःखवार्ताम् श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहेन पीडितः, मानुषभावमुपगम्य, शोकवशाद् साधारणवदुवाच— "कथं मम पितरं बलिनं च रामं, यः देवदानवैः अपि अजितः, शाल्वः नीचः नीतवान्? एवं हि दैवबलम्।" एवमुक्ते गोविन्दे, सौभराजः पुनः प्रादुरासीत्। तं यथा वसुदेवः नीतः, तथा कृष्णमपि नीत्वा, वचनमुवाच— "एष ते जनकः, यस्य कृते त्वं जगति जीवसि। तव पुरतः तमहं हनिष्यामि। यदि त्वं भगवानसि, रक्षस्वैनं मूढ!" एवं कृत्वा, मायाविनः शत्रुः खड्गमुत्क्षिप्य, अनकदुन्दुभेः शिरः गृहित्वा, सौभपुरं गगनस्थितं प्रविवेश। तदा क्षणमात्रं स भगवान् स्वजनसम्बद्धः स्वाभाविकस्नेहेन आक्रान्तः। शीघ्रमेव तु तन्मायाम् अवगम्य, एषा मायया शाल्वेन मायाशिक्षया कृतमिति ज्ञातवान्। युद्धभूमौ प्रमुदितः अच्युतः न केनचित् दूतं न पितुः शरीरं दृष्टवान्। स्वप्नात् प्रबुद्ध इव, सौभे स्थितं शत्रुं दृष्ट्वा, तं हन्तुं सज्जः अभवत्। एतेषां मुनिनां वचनानि किञ्चित् विरोध्यन्ते चेत्, तर्हि ते स्मृतिविहीनाः स्युः। यत्र ज्ञानं, शोकमोहौ, स्नेहभीति वा—अविद्याजन्यः—क्व? यत्र तव नित्यबुद्धिः, नित्यज्ञानं, ऐश्वर्यं च। यस्य पादसेवनया आत्मविद्यां लभन्ते, ते ज्ञानीः अनादिसंसारबन्धनं भिन्दन्ति, स्वं परमं ऐश्वर्यम् आप्नुवन्ति। स परमं प्राप्य, मोहः कथं तं स्पृशेत्? एवमुपरि, शाल्वः बहुविधैः शस्त्रैः आक्रमन्, श्रीकृष्णः अपराजितवीर्यः तं शरैः ताडयामास, तस्य कवचं, धनुः, मुकुटं च विदार्य, सौभदुर्गं गदया विदारयामास। गदया भग्नं सौभं सहस्रधा जलनिधौ पतितम्। शाल्वः तदत्यज्य, गदामादाय भूमौ स्थित्वा शीघ्रं अच्युतं प्रति धावितवान्। शाल्वः गदया धावमानः, कृष्णः तस्य भुजं तीक्ष्णेन शरेण छित्त्वा, ततो दिव्यं चक्रं गृहित्वा—यत् कालान्ते सूर्य इव दीप्तिमान्—शाल्वं हन्तुं सज्जः अभवत्। तेनैव चक्रेण हरिः मायाविनः शिरः, कुण्डलमुकुटशोभितं, छित्त्वा, इन्द्रः यथा वज्रेण वृत्रं हत्वा, तथैव चकार। तदा नराणां मध्ये "हाहा" इति शब्दः अभवत्। शाल्वः पापात्मा पतितः, सौभं च गदया भग्नं दृष्ट्वा, दिव्यदुन्दुभयः नभसि देवगणैः वादिताः। तदा दन्तवक्त्रः, सख्युः प्रतिकर्तुं, कोपेन समुपस्थितः। एवं सप्तसप्ततितमोऽध्यायः, "शाल्ववधो" नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीयभागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे समाप्तः। ततः अष्टसप्ततितमः अध्यायः आरभ्यते—"दन्तवक्त्रविदूरत्थयोः वधः, बलरामेण सूतस्य च शिरश्छेदः"। शुक उवाच— शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां पापं, ते मृत्युनापि, श्रीकृष्णेन पारमार्थिकसौहार्देन प्रतिपन्नम्। ततः एकः पदातिः, कोपसमन्वितः, गदां वहन्, पृथिवीं कम्पयन्, महाबलः, राजन्, दृश्यते स्म। तं तथा समायान्तं विलोक्य, कृष्णः शीघ्रं गदामादाय, रथात् प्लुत्वा, तं समुपस्थितवान्, यथा सागरः तटं स्पृशति। गदामुत्क्षिप्य, कारूषराजः गर्वात् मुकुन्दं प्रति वाक्यमुवाच— "भाग्येन, महाभाग्येन, त्वं मम दृष्टिपथं प्राप्तः। त्वं अस्माकं मातुलः, कृष्ण, सखा च, तवापि मम वधाय प्रवृत्तः। तस्मात् मूढ, गदया त्वां प्रहरिष्यामि, यथा वज्रः।" "एवं हत्वा रिपुं स्वजनरूपिणं, रोगं यथा शरीरस्थं, ऋणं मम निवारयिष्यामि, सखेसखे।" एवं तीक्ष्णवचनैः कृष्णं गोदप्रहरणमिव गजं प्रोत्साहयन्, सिंहनिनादं कृत्वा, गदया शीर्षे प्राहिणोत्। स तु युद्धभूमौ गदया प्रहृतः अपि न चचाल। कृष्णः अपि स्वगदया कौमोदक्या तस्य वक्षसि ताडयामास। गदाघातेन तस्य हृदयं भग्नं, रुधिरं मुखात् स्रवन्, केशबाहुपादान् प्रसार्य, स भूमौ मृतेव पतितः। तदा परमसूक्ष्मं दिव्यं तेजः सर्वजनदृष्टेः कृष्णे प्रविष्टम्, यथा शिशुपालवधे अभवत्। दन्तवक्त्रस्य भ्राता विदूरत्थः, तस्य वधेन शोकार्तः, खड्गं कण्टकं च गृहित्वा, कृष्णवधाय सश्वासं धावन्। स यदा धावन्, कृष्णः तीक्ष्णधारेण चक्रेण तस्य शीर्षं मुकुटकुण्डलयुतं छित्त्वा, राजन्, न्यपतयत्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे शाल्ववधाद्याख्यानं सम्यक् प्रवृत्तम्।