शौर्यशाली भगवान् कृष्णः, शाल्वस्य मायावीमभिमानं ज्ञात्वा, सारथिम् आदिश्य त्वरया रथं शाल्वस्य समीपं नेतुं प्राह, "माम् अनुद्विज्य रथं शीघ्रं शाल्वस्य सन्निधौ नय; एष हि सौभेशः मायाविदां श्रेष्ठः।" तेन प्रकारेण सम्बोधितः सारथिः दारुकः रथमारुह्य निर्गतः। तं रथमारुह्य यान्तं अर्जुनस्य अनुजं सर्वे मित्रशत्रवः अपश्यन्। शाल्वः, स्वबलं विनष्टप्रायं दृष्ट्वा, संग्रामे कृष्णं दृष्ट्वा, भीमघोषेण शूलं कृष्णस्य सारथिं प्रति प्रक्षिप्तवान्। स तु शूलः, दीप्तिमान् उल्केव दिशः प्रकाशयन्, शौरिणा क्षिप्तैः बाणैः शतधा विदारितः। ततः शौरिणा षोडशभिः बाणैः शाल्वः विदारितः, सौभं च व्योम्नि सञ्चरत् तस्य बाणवृष्ट्या ताडितम्, यथा सूर्यः स्वैः किरणैः दिशः आच्छादयति। शाल्वः अपि शार्ङ्गधन्वनः कृष्णस्य वामभुजं पातयन्, तस्य हस्तात् शार्ङ्गं च भञ्जयामास; एष दृश्यतेऽद्भुतं कृत्यम्। तद् दृष्ट्वा समवेतानां भूतानां महान् शब्द उत्पन्नः। सौभेशः शाल्वः भीमघोषेण जनार्दनं प्रति इदं वचनम् उवाच — "मूढ! त्वया कारणेन, अस्माकं सखा, मम भगिनीपत्युः, सभायां हतः, तस्य भार्या च हृता, त्वं च प्रमत्तः आसीः।" "अद्याहं तीक्ष्णैः बाणैः त्वां, योऽसि अभिमानी स्वबलं मन्यसे, यमस्य पन्थानं प्रेषयिष्यामि, यदि त्वं माम् अग्रतः तिष्ठसि।" ततः भगवाञ्श्रीकृष्णः प्रत्यूह्य तम् उवाच — "मूढमतिः त्वं व्यर्थं गर्जसि; मृत्युं समीपस्थितं न पश्यसि। वीराः कर्मणा स्वशौर्यं दर्शयन्ति, न तु वाचालत्वेन।" इति उक्त्वा, भगवन् क्रुद्धः स्वगदया शाल्वस्य वक्षसि प्रहारं चकार; शाल्वः कम्पितः, रक्तं वमन्, तत्र स्थितः। गदा प्रतिहता जाता, शाल्वः तत्रान्तर्धानं गच्छन्। किञ्चित्कालानन्तरं, एकः पुरुषः आच्युतस्य समीपं आगत्य, साष्टाङ्गं प्रणम्य, रुदन्, इदं वचनम् उवाच — "देवक्याः प्रेषितः अहम्।" "कृष्ण, कृष्ण, महाबाहो! तव प्रियः पिता, शाल्वेन तस्य सहायैश्च बद्धः, पशुवद् नीतः।" एतत् दुःखदं वार्तां श्रुत्वा, कृष्णः स्नेहेन आकृष्टः, मानुषभावं प्रपन्नः, विषण्णः दयालुः च जातः, साधारणपुरुषवत् वाक्यम् अवदत् — "कथं मम पिता, बलवान्, चिन्तारहितः रामः, देवासुरैरपि अजितः, शाल्वेन तेन हीनेन नीतः? अहो, दैवस्य महिमा।" एवं गोविन्दे भाषमाणे, सौभेशः शाल्वः पुनः प्रकट्य, कृष्णं यथा वसुदेवः नीतः, तं दर्शयन्, इदं वचनम् अवदत् — "अयं तव पिता, यस्य कृते त्वं लोके जीवसि। तं तव पुरतः हनिष्यामि। यदि त्वं भगवाञ् असि, रक्षस्व, मूढ!" इति शाल्वः अवमान्य, खड्गं धृत्वा, अनकदुन्दुभेः शिरः छित्त्वा, तद् गृहीत्वा सौभदुर्गं व्योम्नि प्रविष्टः। ततः क्षणमात्रं, महात्मा कृष्णः स्वजनसमवेतः स्वाभाविकस्नेहेन मोहितः। शीघ्रं तु तदिदं मायया शाल्वेन मायासूत्रेण कृतमिति बुबोध। युद्धभूमौ प्रमुदितः आच्युतः न तत्र दूतं न पितुः शरीरं दृष्टवान्। स्वप्नादुत्थितवत्, व्योम्नि सौभस्थितं शत्रुं दृष्ट्वा, तं हन्तुं सन्नद्धमपश्यत्। एवं केचित् मुनयः कथयन्ति, राजर्षे, किन्तु यदि तेषां वाक्यं विरोधं दर्शयति, तर्हि ते स्मृतिविहीनाः स्युः। मोहशोकस्नेहभयादयः, अज्ञानसम्भवाः, तव अविच्छिन्नज्ञानविज्ञानैश्वर्ये कुत्र? ये हि तस्य पादसेवया आत्मज्ञानं प्राप्नुवन्ति, ते अनाद्यविद्याबन्धं विनश्यन्ति, स्वं च अनन्तमईश्वर्यं प्राप्नुवन्ति; परमं प्राप्तस्य मोहः कुतः? एवं शाल्वः बहुविधास्त्रैः आक्रम्य, महाबलः कृष्णः, नित्यशौर्यसम्पन्नः, तं बाणैः विदारितवान्, तस्य कवचं धनुः मुकुटं च भग्नवान्, शत्रोः सौभदुर्गं गदया विदार्य चूर्णीकृतवान्। कृष्णगदाघातेन सौभं भग्नम्, तेन हस्तेन सह सहस्रधा जलनिधौ पतितम्। ततः शाल्वः दुरितात्मा, सौभं परित्यज्य, गदां गृह्य, क्षितौ स्थित्वा, शीघ्रं आच्युतं प्रति अभ्यधावत्। शाल्वः गदां विक्षिप्य आक्रमन्, कृष्णः तीक्ष्णेन शरेण तस्य भुजं छित्त्वा, दिव्यं सुदर्शनचक्रं जग्राह, यत् प्रलयार्कवत् दीप्तिमान्। तेनैव चक्रेण हरिः मायेश्वरस्य शिरः, कुण्डलमुकुटमण्डितम्, छित्त्वा, इन्द्रः वज्रेण वृत्रं यथा, तं निनद्यमानम् अपातयत्। तदा नराणां मध्ये "हाहा" इति शब्दः अभवत्। स तु पापात्मा पतितः, सौभं च गदया भग्नं दृष्ट्वा, दिव्या दुन्दुभयः आकाशे देवगणैः नादिताः। तदा दन्तवक्रः, सख्यवधे क्रुद्धः, समुपेत्य, तं प्रतिहन्तुं प्रस्थितः। एवं सप्तसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः, "शाल्ववधो" नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीये भागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे। अथ अष्टसप्ततितमोऽध्यायः आरभ्यते — "दन्तवक्रविदुरथयोः वधः, बलरामेण सूतशिरश्छेदः"। शुक उवाच — शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां पापकर्मणामपि, मृत्युः प्राप्तानां, कृष्णेन तदैव पारमार्थिकं सौहार्दं दर्शितम्। ततः एकः पदातिः, क्रोधात् गदां वहन्, भूमिं कम्पयन्, महाबलः, राजन्, दृष्टः। तं तथा समुपेत्य, कृष्णः शीघ्रं गदां गृहीत्वा, रथात् अवपत्य, तम् उपेत्य, यथा सागरः तीरं स्पृशति, स्थितवान्। कौरुषः दन्तवक्रः, गदां उत्थाप्य, अहङ्कारपूर्णः, मुकुन्दं प्रति उवाच — "भाग्येन, महाभाग्येन, त्वं अद्य मम दृष्टिपथं प्राप्तः।" "त्वं अस्माकं मातुलः, हे कृष्ण, तथापि त्वं स्वमित्रं सहायं हन्तुं इच्छसि। अतः मूढ, अहं त्वां वज्रसमा गदया हनिष्यामि।" "एवं कृत्वा, मित्रमित्रस्य वधेन, देहस्थं रोगमिव, ऋणं मम निःशेषं भविष्यति।" एवं तीक्ष्णवचनैः कृष्णं गोदितश्वानिव, सिंहनादं कृत्वा, गदया शीर्ष्णि ताडितवान्। तथापि युद्धभूमौ तेन गदया हतः, यादवश्रेष्ठः न चचाल। कृष्णः स्वगदया कौमोदक्या तं वक्षसि प्रहारं चकार। तस्य हृदयं गदाघातेन भग्नम्, मुखात् रक्तं निर्गतम्, केशबाहुपादान् प्रसार्य, मृतः भूमौ पतितः। ततः, दिव्यं तेजः, सूक्ष्मं अद्भुतं, सर्वैः प्रेक्षितं, कृष्णं प्रविष्टम्, यथा शिशुपालवधे अभवत्। तस्य भ्राता विदुरथः, तस्य वधेन शोकेन पीडितः, खड्गं ढालं च गृहीत्वा, कृष्णं हन्तुं, प्रचण्डश्वासं कृत्वा, समुपेत्य स्थितः।