शुद्धाः शुभाः च Nabhas, Āśvina, Urja, Mārgashīrsha इत्येते मासाः श्रवणार्थं भागवतकथायाः आरम्भाय निर्दिष्टाः, श्रोतृणां मोक्षलक्षणं दर्शयन्ति। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः त्याज्याः, तान् सर्वथा परित्यज्य, तत्र अन्ये सहचराः नियुक्तव्याः, ये च उत्साहिनः स्युः। प्रत्येकदेशे प्रयासेन संदेशः प्रेषितव्यः—इह भागवतकथा भविष्यति, गृहस्थाः आगन्तव्याः। हरिकथाः अच्युतस्य स्तुतयः च केचन दूरस्थाः सन्ति; स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये च—तेषां शिक्षायाः व्यवस्था कर्तव्या। प्रत्येकप्रदेशे वैराग्ययुक्ताः वैष्णवाः ये कीर्तने उत्सुकाः तेषां पत्राणि प्रेषितव्यानि, तेषां लेखनं च विहितम्। सात् रात्र्यः सत्संगः भविष्यति, यः दुर्लभः; अत्र च कथा अद्वितीयं रसयुक्ता भविष्यति। ये भागवतामृतपानाय उत्सुकाः, प्रेमयुक्ताः शीघ्रं आगन्तव्याः। यदि कदाचित् स्थानं न स्यात्, एकस्य दिनस्यापि, तथापि सर्वथा उपस्थिति सुनिश्चितव्या; अत्र क्षणमपि दुर्लभम्। एवं तेभ्यः विनयपूर्वकं व्यवस्था कर्तव्या; आगन्तुकानां निवासः दातव्यः। तीर्थे, अरण्ये, गृहस्थले वा, श्रवणं पूज्यतमम्; यत्र पृथ्वी विस्तीर्णा, तत्र भागवतकथायाः आयोजनं युक्तम्। शुद्धिकरणं, भूमेः मार्जनं, लेपनं, मणिभिः अलंकरणं च कर्तव्यम्; गृहसामग्री कोणे स्थाप्येत। पञ्चदिनानन्तरं यत्नेन पूर्वविस्तारितानि वस्त्राणि मार्जनीयानि; उन्नतं मण्डपं कर्तव्यम्, कदलीस्तम्भैः भूषितम्। फलेषु, पुष्पेषु, पत्रेषु, छत्रेण च शोभितः स्यात्; चतुर्दिशं ध्वजाः उत्तोल्यन्ते, समृद्ध्याः दीप्तिमान्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारपूर्वकं चित्रितव्याः; तत्र वैराग्ययुक्ताः ब्राह्मणाः उपवेशनीयाः, जागृताः। प्रथमं तेषां आसनानि क्रमशः स्थापनीयानि; वक्तुः दिव्यं विशेषं आसनं च कर्तव्यम्। वक्ता उत्तरदिशं प्रति मुखं कृत्वा, श्रोता पूर्वदिशं प्रति; यदि वक्ता पूर्वदिशं प्रति मुखं कृत्वा, श्रोता उत्तरदिशं प्रति। अन्यथा, पूर्वदिशः पूज्यस्य पूजकस्य च मध्ये ज्ञेयः; श्रोतृणां आगमनाय, देशकालकुशलैः इदं निर्दिष्टम्। वक्ता वैराग्ययुक्तः, वैष्णवः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, स्थिरः, सर्वकामविवर्जितः स्यात्। बहुधर्मविमूढः, स्त्रीषु आसक्तः, कुतर्कवादिनः, शुकशास्त्रपाठे त्याज्यः—even यदि पण्डितः। वक्तुः समीपे सहायता हेतु अन्यः तादृशः पण्डितः स्थाप्यः; संशयान् निवारयन्, जनान् प्रबोधयन्। वक्ता दिवसारम्भे शिरः मुण्डयित्वा व्रतानुष्ठानाय, सूर्ये उदिते, शुद्धिकरणं स्नानं च कुर्यात्। प्रतिदिनं स्वसन्ध्यादिकं संक्षिप्त्य यत्नेन कृत्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरं पूजेत्। पितृणां तृप्त्यर्थं शुद्ध्यर्थं, प्रायश्चित्तं कुर्यात्; मण्डलं रचयित्वा, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं विधिवत् कुर्यात्; प्रदक्षिणं प्रणामं च कृत्वा, पूजान्ते स्तुतिं पठेत्—“हे करुणासिन्धो, संसारसागरे निमग्नं, दीनं कर्ममोहबन्धनं माम् उद्धारय।” ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं यत्नेन, विधिपूर्वकं, प्रेम्णा, धूपदीपैः सह कर्तव्यम्। अनन्तरं नारिकेलं गृहीत्वा नमस्कारं कुर्यात्; तस्मिन्नेव काले हर्षपूर्णेन मनसा स्तुतिं पठेत्—“इदं भागवतं कृष्णः साक्षात्; संसारसागरमोक्षाय त्वां स्वीकृतवान्।” “मम प्रियतमाभिलाषः त्वया पूर्णः; विघ्नरहितं कर्तव्यम्; अहं तव दासः केशव।” एवं विनयपूर्वकं उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः अलंकारयेत्, पूजायाः अनन्तरं स्तुतिं कुर्यात्—“हे वराहरूप, जागृतः, सर्वशास्त्रविशारदः, अस्य कथायाः प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।” पश्चात् स्वकल्याणार्थं हर्षेण व्रतं कर्तव्यम्, सप्तरात्र्यः पालनं शक्त्या। विघ्ननिवारणाय पञ्च ब्राह्मणाः चयन्याः, ते हरि द्वादशाक्षरमन्त्रं जपन्तु। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारिणः च प्रणम्य, पूज्य, निर्देशं दत्त्वा, स्वासनं गृहीत्वा। धनं, वस्तु, गृहं, पुत्रान् च परित्यज्य, मनः कथायाम् एकाग्रं कृत्वा, शुद्धबुद्धिः, उत्तमं फलम् आप्नोति। सूर्योदयात् आरभ्य, दिनस्य अर्धत्रिभागपर्यन्तं, कथा धैर्येण, स्थिरया वाचा, विदुषा पाठ्येत्। मध्याह्ने द्विघटिकायाः विरामः कर्तव्यः; ततः कथां समाप्त्य, वैष्णवाः कीर्तनं कुर्वन्तु। शरीरनियमनाय, सुखदं लघु भोजनं गृह्येत; श्रवणकामः एकवारं हव्यं खादेत्। यदि समर्थः, सप्तरात्र्यः उपवासं कृत्वा शृणुञ्ज्यात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पित्वा श्रवणं कुर्यात्। विकल्पतः फलं वा एकवारं खादेत्; यः यः सहजं साध्यं तद् श्रवणार्थं कर्तव्यम्। एवं विधिना, श्रीमद्भागवतकथायाः आयोजनं, पूजनं, श्रवणं च, यत्नेन, श्रद्धया, विनयेन च कर्तव्यम्।