शाल्वस्य युद्धे श्रीकृष्णः चतुर्भिः बाणैः चत्वारः अश्वान् विव्याध, एकेन सारथिं, द्वाभ्यां धनुषं पताकां च, अन्येन शिरः। तदा गदः, सात्यकिः, साम्बः, अन्ये च सौभाधिपस्य सैन्यानि निजघ्नुः; सौभसैन्याः सर्वे शिरःच्छिन्नाः समुद्रे पतिताः। एवं यदवः शाल्वैः सह परस्परं हन्यमानाः, घोरं महद् युद्धं सप्तविंशतिदिनरात्रं अभवत्। ततः श्रीकृष्णः धर्मपुत्रेण आमन्त्रितः इन्द्रप्रस्थं गतः। राजसूययज्ञसमाप्तौ शिशुपालः हतः। कुरुवृद्धान्, ऋषीन्, पृथा पुत्रैः सह, अभ्यनुज्ञाय, भीषणानि निमित्तानि दृष्ट्वा, द्वारकां प्रतस्थे। सः उवाच—"मित्रैः सह आगतः अस्मि; छेदिसंयुक्ताः राजानः मम नगरीं आक्रमिष्यन्ति।" स्वजनवधं दृष्ट्वा, नगररक्षणं विधाय, केशवः दारुकं सौभं शाल्वं च सम्बोध्य उवाच—"सारथे! शीघ्रं रथं शाल्वस्य समीपं नय; मा बिभीत, सौभाधिपः मायाविनां श्रेष्ठः।" दारुकः एवमुक्तः रथमास्थाय निर्जगाम; सर्वे मित्राः शत्रवः च अर्जुनस्य अनुजं प्रविशन्तं दृष्ट्वा। शाल्वः, सैन्ये विनष्टे, श्रीकृष्णं दृष्ट्वा, भीषणं शूलं गर्जन् रथसारथेः प्रति चिक्षेप। तत् अस्त्रं दिवि महाशिलातुल्यं दिशः दीप्तयन् शौरिणा शतधा बाणैः विनष्टम्। ततः शाल्वं षोडशभिः बाणैः, सौभं व्योमगं च विव्याध; व्योमस्थं सौभं शरवर्षैः सूर्यः इव रश्मिभिः आच्छादयत्। शाल्वः शार्ङ्गधारिणः शौरिणः वामहस्तं विव्याध, शार्ङ्गं हस्तात् च चिच्छेद; अद्भुतं दृश्यं। तत्र साक्षिणः जनाः महान् शब्दः अकरोत्। सौभाधिपः गर्जन् जनार्दनं उवाच—"मूढ! त्वया सभायां मित्रः—मम श्वशुरः—हतः, पत्न्यः अपहृतः, त्वं प्रमत्तः।" "अद्य तीक्ष्णैः बाणैः त्वां—योऽसि अभेद्यः मन्यसे—अनिवर्तनीयमार्गे प्रेषयिष्यामि, यदि मां सामर्थ्येन तिष्ठसि।" भगवतः उवाच—"निष्फलं वदसि, मूढ! मृत्युं समीपस्थं न पश्यसि। वीराः कर्मणा वीर्यं दर्शयन्ति, न वाचाल्येन।" एवं उक्त्वा भगवान् शाल्वं क्रुद्धः गदया वक्षसि विव्याध; शाल्वः कम्पमानः रुधिरं वमन्। गदा प्रतिहता, शाल्वः अन्तर्धानम्। ततः किञ्चित्कालं, पुरुषः अच्युतं समीपं आगत्य, प्रणम्य, रुदन्, "देवकीप्रेषितः अस्मि" इति उवाच। "कृष्ण! कृष्ण! महाबाहो! तव पितरं, त्वद्वल्लभं, शाल्वः स्वजनैः सह पशुवत् बद्ध्वा अपहृतवान्।" दुःखं श्रुत्वा, श्रीकृष्णः स्नेहेन अभिभूतः, मानुषभावं गृहीत्वा, विषण्णः, दयालुः, सामान्यवत् उवाच। "कथं मम पिता, बलवान्, उदासीनः रामः—देवदानवैरजितः—शाल्वेन, हीनमनुष्येण, अपहृतः? भाग्यस्य बलं इदं।" गोविन्दः एवं वदन्, सौभाधिपः आगत्य, कृष्णं वसुदेववत् गृहीत्वा, उवाच। "एषः तव पिता, यस्मिन् त्वं जीवसि। तं तव पुरतः हनिष्यामि। यदि त्वं भगवान्, रक्ष तं, मूढ!" इत्युक्त्वा, मायावी खड्गं गृह्य, अनाकदुन्दुभेः शिरः च्छित्वा, तद् आदाय, सौभदुर्गं व्योमगं प्रविष्टः। तदा किञ्चित्कालं, महात्मा स्वजनैः परिवृतः, स्नेहेन अभिभूतः। शीघ्रं जानात्—एषा मायाविनी, शाल्वस्य मायासंयुक्ता। युद्धभूमौ जाग्रतः अच्युतः न दृष्टवान् न दूतं न पितृशिरः। स्वप्नात् जाग्रतः इव, शत्रुं व्योमस्थं सौभे स्थितं दृष्ट्वा। एवं केचन ऋषयः कथयन्ति, राजन्; यदि तेषां वचनानि विरोध्यन्ते, तदा तेषां स्मृतिः नास्ति। शोकः, मोहः, स्नेहः, भयम्—अविद्याजन्यं—कुत्र? तव अखण्डज्ञानं, अव्ययस्वरूपं, ऐश्वर्यं च कुत्र? पादसेवनया आत्मज्ञानप्राप्त्या, ज्ञानी अनादिबन्धमोहं नाशयन्ति। स्वस्वरूपं परमं ऐश्वर्यं प्राप्य, मोहः कथं स्पृशेत्? शाल्वः विविधैः अस्त्रैः आक्रमन्, श्रीकृष्णः, अपराजितवीर्यः, बाणैः तं विव्याध, कवचं, धनुषं, किरीटं च चिच्छेद, शत्रोः सौभदुर्गं गदया भञ्जयामास। कृष्णगदया आहतः सौभः भग्नः, हस्तेन च सहस्रधा जलं पतितः। तं त्यक्त्वा, शाल्वः गदां गृह्य, भूमौ स्थितः, अच्युतं शीघ्रं अभ्यधावत्। शाल्वः गदया आक्रमन्, कृष्णः तीक्ष्णेन बाणेन तस्य भुजं चिच्छेद; ततः अद्भुतं चक्रं आदाय, प्रलयार्कवत् दीप्तिमान्, शाल्ववधाय उद्यतः, पूर्वगिरिशिखरादिव सूर्यः दीप्तिमान्। तेन चक्रेण हरिः मायाविनः शिरः, कुण्डलकिरीटयुक्तं, चिच्छेद, इन्द्रः वृत्रं वज्रेण यथा। तदा नराणां मध्ये "हाहा" इति शब्दः अभवत्। दुष्टः पतितः, सौभः गदया विनष्टः; दिवि देवसंघैः दुन्दुभयः निनादिताः। दन्तवक्रः मित्रस्य वधं शृण्वन्, कोपात् आगतः। एवं सप्तसप्ततितमोऽध्यायः, "शाल्ववधः" नाम, दशमे स्कन्धे, द्वितीयभागे, महाभागवते समाप्तः। अष्टसप्ततितमाध्यायः आरभ्यते—दन्तवक्रविदुरथयोः वधः, बलरामेण सूतः शिरःच्छेदः। शुकः उवाच—शिशुपालः, शाल्वः, पौण्ड्रकः, अन्ये च, मृत्युः प्राप्ताः अपि, कृष्णेन आत्मीयं परममित्रत्वं प्राप्तवंतः। ततः एकः पदातिः, कोपात् गदां चालयन्, भूमिं कम्पयन्, महाबलः, राजन्, आगच्छन् दृष्टः। तं एवं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, कृष्णः शीघ्रं गदां गृहीत्वा, रथात् अवतिर्य, तं समुद्रस्य तीरं यथा प्रतिपद्य, अभिमुखः अभवत्। गदां उद्धृत्य, कारूषः, गर्वात्, मुकुन्दं प्रति उवाच—"भाग्येन, महान् भाग्येन, अद्य मम दृष्टिपथे आगतः असि।