अन्ये च महाबाणिनः रथिनां च सेनापतयः, रथैः गजैः अश्वैः पदातिभिः च सम्यक् सुसज्जिताः सन्नद्धाः च बहिः निर्जग्मुः। ततो यदुभिः शाल्वैः च सुरासुरयुद्धोपमं भीषणं रोमाञ्चकरं च युद्धं प्रववृते। ततः रुक्मिणीसुतः दिव्यास्त्रैः सौभपतिना निर्मितान् मायाविकान् सर्वान् मोहान् क्षणेनैव नाशयामास, यथा रात्रेः तमः सूर्यः अपाकरोति। स शाल्वसेनापतिं सुवर्णपृष्ठैः लोहमुष्टिभिः सुयोजितैः पञ्चविंशत्याः शरैः विव्याध। शतशरैः शाल्वं, एकैकशरैः तस्य सैनिकान्, दशशरैः तेषां नायकान्, त्रिशरैः तेषां वाहनानि च विव्याध। तं महात्मनः प्रद्युम्नस्य अद्भुतं विक्रमं दृष्ट्वा, सर्वे सैनिकाः, स्वपक्षपक्षिणः च, ससम्मानं तं पूजयामासुः। मायया निर्मितं तद् सौभं बहुरूपं एकरूपं च, दृश्यते अदृश्यते च, शत्रूणां बोधातीतं आसीत्। कदाचित् भूमौ, कदाचित् नभसि, पर्वतशिखरेषु, कदाचित् जलनिधौ च, तद् सौभं दारुणावस्थायां अग्निशिखाचक्रवत् भ्रममाणं दृष्टम्। यत्र यत्र शाल्वः सौभेन स्वसेनया सह दृश्यते स्म, तत्र तत्र सात्वतश्रेष्ठाः शरवर्षं सृजन्। ज्वलदग्निसूर्यसमानैः विषसर्पसमदुष्टैः शरैः ताडिताः शाल्वस्य सेनाः मोहिताः सन्तः तैः अस्त्रैः प्रचोदिताः अभवन्। शाल्वसेनया प्रक्षिप्तैः अस्त्रवर्षैः अत्यन्तं पीडिताः अपि, वीर्यशालिनः वृष्णयः युद्धं न परित्यज्य, उभौ लोकौ जितुम् उद्यताः आसन्। शाल्वस्य मन्त्री द्युमान्, यः पूर्वं प्रद्युम्नं निर्जित्य, महागदया समुपेत्य तं ताडयामास, घोरं निनादं च चकार। शत्रुनिग्रहणकुशलः प्रद्युम्नः, गदया वक्षः विदारितः, दारुकपुत्रेण धर्मात्मना सारथिना रणभूमेः अपाक्रियत। क्षणमात्रं चेतनां प्राप्त्वा, कार्ष्णिः स्वसारथिम् उवाच—"हा सारथे! त्वया मां युद्धात् अपाक्रान्तं कृतम्, एतद् अयुक्तं कृतम्।" "यदुवंश्यस्य कस्यचित् युद्धभूमिं परित्यजतः श्रुतिः न कदापि अभवत्—वर्जयित्वा तं सारथिं, यस्य मनः अक्लीबं, पापं च प्राप्नोति।" "यदा अहं रामकेशवयोः समीपं गमिष्यामि, युद्धात् पलाय्य, तदा किम् उत्तरं दास्यामि? तत्र पृष्टः, किम् उचितं वदिष्यामि?" "नूनं भ्रातॄणां भार्याः अपि हास्यपूर्वं वदिष्यन्ति—'कथम्, कथं तव भीरुत्वं, वीर, रणाङ्गणे प्रकाशितम्?'" सारथिः उवाच—"भगवन्, धर्मं ज्ञात्वा एतत् मया कृतम्; क्लिष्टस्य रथिनः रक्षणं सारथिनः कर्तव्यं, रथिना च सारथेः।" "एवं विदित्वा, भगवन्, त्वां युद्धात् अपाकर्षम्; शत्रुणा गदया ताडितः, चेतना च नास्ति आसीत्।" एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे श्रीमद्भागवते महापुराणे 'शाल्वयुद्धवर्णनं' नाम षट्षष्टितमं अध्यायः समाप्तः। ततः श्रीशुक उवाच—शुचिर्भूत्वा धनुष्मान् प्रद्युम्नः स्वसारथिम् उवाच—"सारथे! मां द्युमतः पार्श्वे नय।" स रुक्मिणीसुतः स्मयमानः स्वसैन्यं प्रधावतं द्युमन्तं लोहेनाष्टाभिः बाणैः विव्याध। चतुर्भिः अश्वान्, एकेन सारथिम्, द्वाभ्यां धनुर्बाणध्वजौ, अन्येन शीर्षं विव्याध। गदः, सात्यकिः, साम्बः, अन्ये च सौभपतिसैन्यं निहत्य, सौभसैनिकाः सर्वे शिरश्छिन्नाः सागरं पतिताः। एवं यदुभिः शाल्वैः च परस्परं हन्यमानैः, घोरं तुमुलं च युद्धं सप्तविंशतिदिनरात्रं प्रवृत्तम्। कृष्णः धर्मपुत्रेण आहूय इन्द्रप्रस्थं गतः; राजसूयसमाप्तौ शिशुपालवधे च कृतः। तत्र कुरुवृद्धैः ऋषिभिः पृथया च पाण्डवैः सह सन्मान्य, भीषणानि निमित्तानि दृष्ट्वा, द्वारकां प्रति जगाम। स उवाच—"मित्रैः सह आगतः अस्मि; चेदिसंयुक्तराजानः नूनं मम पुरीं समारभन्ते।" स्वजनवधं दृष्ट्वा, पुरीरक्षां विधाय, केशवः सारथिं दारुकं सौभशाल्वयोः विषये उवाच—"सारथे! शीघ्रं रथं मम शाल्वस्य समीपं नय; न बिभ्यसि, एष सौभपतिर्मायाविद्।" एवं श्रुत्वा दारुकः रथमारुह्य निर्गतः; सर्वे, स्वपक्षविपक्षिणः च, अर्जुनानुजं प्रविशन्तं दृष्टवन्तः। शाल्वः, स्वसेनायाः विनाशं दृष्ट्वा, कृष्णदर्शनसमये, घोरं शब्दं कृत्वा, शूलं कृष्णस्य सारथिं प्रति चिक्षेप। तदस्त्रं दीप्तमिव उल्कां दिशः प्रकाशयन् व्योम्नि यदुपतिना शतधा चूर्णीकृतम्। ततः शौरिणा षोडशभिः बाणैः शाल्वः विव्याध, सौभं च व्योम्नि सञ्चरन्तं बाणवर्षेण ताडयामास, यथा सूर्यः किरणैः। शाल्वः शार्ङ्गधन्वनः कृष्णस्य वामभुजं ताडयामास, तस्य च हस्तात् शार्ङ्गं धनुः भग्नम्—एष अद्भुतदर्शनम्। तद् दृष्ट्वा सर्वेषां जनानां मध्ये महान् शब्दः अभवत्; सौभपतिः घोरं निनाद्य जनार्दनं प्रति वाक्यम् उवाच—"मूढ! तव हेतोः अस्माकं सुहृद्—मम भगिनीपत्युः—सभायां हतः, तस्य भार्या च हृता, त्वं च प्रमत्तः।" "अद्य अहं तीक्ष्णैः बाणैः त्वां, स्वबलं मन्यमानं, अनावर्तमार्गे प्रेषयिष्ये, यदि त्वं मयि स्थितुम् उत्सहसे।" भगवान् उवाच—"निष्फलं तव गर्वकथनं, मूढधीः; त्वं मृत्युम् समीपस्थितं न पश्यसि। वीराः कर्मणा वीर्यम् दर्शयन्ति, न वचनेन।" इत्युक्त्वा भगवान् शाल्वं कोपात् गदया वक्षसि ताडयामास; स शाल्वः कम्पमानः रक्तं वमन् पतितः।