सत्यकिः, चारुदेष्णः, साम्बः, अकूरः स्वसहोदरः, हार्दिक्यः, भानुविन्दः, गदः, शुकः, शरणश्च—एते चान्ये च महारथिनः, रथिनां सेनापतयश्च, रथैः हस्तिभिः अश्वैः पदातिभिश्च सुसज्जिताः, यदूनां सेनायाः अग्रे निर्गताः। ततोऽभवत् सुमहान् रोमाञ्चकरः संग्रामः शाल्वानां यदुभिश्च, यथा सुरासुराणां युद्धे पुरा। रुक्मिण्याः सुतः दिव्यास्त्रैः स्वयम् एव क्षणेन सौभेश्वरस्य मायाविनः सर्वा मायाः नाशयामास, यथा सूर्यः रात्र्याः तमो नाशयति। स च शाल्वसेनापतिम् सुवर्णपुङ्खैः, लौहशिरोभिः, सुयोजितैः पञ्चविंशत्या बाणैः विव्याध। एकशतेन बाणानां शाल्वम्, एकैकबाणेन तस्य सैनिकान्, दशभिः दशभिः तेषां सेनापतीन्, त्रिभिस्त्रिभिः तेषां रथादीन् विव्याध। एवं तस्य महात्मनः प्रद्युम्नस्य अद्भुतं पराक्रमं दृष्ट्वा सर्वे सैनिकाः, स्वपक्षेऽपि विपक्षेऽपि, तं सम्मानम् अकुर्वन्। तदा मायया निर्मितं सौभं बहुरूपं एकरूपं च, दृश्यते अदृश्यते च, शत्रूणां बोधातीतम् अभूत्। कदाचित् भूमौ, कदाचित् आकाशे, पर्वतशिखरेषु च, कदाचित् जलमध्ये च, तत् सौभं महाभयं ज्वलज्ज्वालाचक्रवत् परिभ्रमति स्म। यत्र यत्र शाल्वः स्वसौभेन स्वसेनया च दृष्टः, तत्र तत्र सात्वतश्रेष्ठाः बाणवर्षं स्रवयन्ति स्म। अग्निसूर्यसमानैः विषधरसमैश्च बाणैः पीड्यमानाः शाल्वस्य सेनाः मोहिताः अभवन्। तथापि शाल्वसेनायाः आयुधवृष्ट्या महता पीड्यमानाः वीर्यशालिनः वृष्णयः युद्धभूमिं न जहुः, विजयं लब्धुम् उद्युक्ताः। तदा शाल्वस्य मन्त्री द्युमान्, यः पूर्वं प्रद्युम्नं निर्जित्य, महागदया समुपेत्य तं ताडयामास, भीमं निनादं चक्रे। प्रद्युम्नः शत्रुनिग्राही, गदया वक्षः भग्नः, तदा दारुकपुत्रेण सारथिना धर्मात्मना रणभूमेः अपाक्रान्तः। क्षणात् चेतनां प्राप्य, कार्ष्णिः स्वसारथिं प्राह—"अहो, सारथे, त्वया मम युद्धात् अपाकर्षणम् अयुक्तमेव!" "यदुवंशे जातः कश्चन युद्धभूमिं न परित्यजति—यदा च सारथिः क्लेशितचित्तः पापमाचरति तदा एव। किं वक्ष्यामि पितृभ्यां रामकेशवयोः पुरतः युद्धात् प्रत्यागतः? तत्र पृष्टः किम् उत्तरं युक्तं स्यात्?" "नूनं भ्रातॄणां पत्न्यः हसित्वा वदिष्यन्ति—'कथं कथं ते साहसं युद्धे परैः विज्ञातम्?'" सारथिः उवाच—"भगवन्, धर्मज्ञः सन् मया एतदाचरितम्; सारथिः संकटे रथिनं रक्षेत्, रथी च सारथिम्। एतद्विज्ञायैव त्वां युद्धात् अपासारयम्, यतो हि त्वमशत्रुणा गदया भग्नः मूर्च्छितश्चासि।" एवं सप्तषष्टितमेऽध्याये 'शाल्वयुद्धवर्णनं' नाम दशमे स्कन्धे द्वितीयभागे श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायाम्, समाप्तिः। अनन्तरं, श्रीशुक उवाच—तदा प्रद्युम्नः शौचं कृत्वा धनुष्करः स्वसारथिं प्राह—"सारथे, मां द्युमानः शूरः यत्र तिष्ठति तत्र नय।" स स्मितपूर्वकं रुक्मिणीसुतः स्वशत्रुघ्नं द्युमानं अष्टाभिः लौहबाणैः विव्याध। चतुर्भिः अश्वान्, एकेन सारथिम्, द्वाभ्यां धनुर्बाणध्वजौ, अन्येन शिरः प्रत्यघातयत्। गदः, सात्यकिः, साम्बः, अन्ये च सौभेश्वरस्य सैन्यानि निजघ्नुः; सौभवीराः शिरश्छिन्नाः समुद्रे पतिताः। एवं यदवः शाल्वाश्च परस्परं निघ्नन्तः, घोरं भीष्मं च युद्धं सप्तविंशतिदिनरात्रपर्यन्तं प्रवृत्तम्। तत्र श्रीकृष्णः, धर्मपुत्रेण आहूयमानः, इन्द्रप्रस्थं गतः; राजसूययज्ञे समाप्ते, शिशुपाले च निहते, कुरुवृद्धैः, ऋषिभिः, पृथया पाण्डुपुत्रैः च अनुमन्य, भीषणानि निमित्तानि दृष्ट्वा द्वारकां जगाम। स कथयामास—"अत्राहं सुहृद्भिः सह प्राप्तः; छेद्यसंयुक्ताः नृपाः मे पुर्यां नूनम् आगन्तारः।" स्वजनवधं दृष्ट्वा, पुरीरक्षा च विधाय, केशवः दारुकं सौभशाल्वयोः विषये प्राह—"सारथे, शीघ्रं मां शाल्वस्य समीपं रथेन नय; मा विषीद, एष सौभेश्वरः मायाविदग्धः।" एवं दारुकः रथमारुह्य निर्गतः; सर्वे, स्वपक्षेऽपि विपक्षेऽपि, अर्जुनानुजं प्रविशन्तं ददृशुः। शाल्वः, स्वबलक्षये दृष्टे, कृष्णं दृष्ट्वा, भीमस्वनं कृत्वा, महाशूलं युद्धे कृष्णस्य सारथेः प्रति प्राक्षिपत्। तदस्त्रं, द्यौरिव ज्वलद्ग्रहः, दिशः प्रकाशयन्, शौरिणा शरैः शतानि भग्नम्। ततः षोडशभिः बाणैः शाल्वं विव्याध, व्योम्नि सञ्चरन्तं सौभं शरवर्षेण ताडयामास, यथा सूर्यः किरणैः। शाल्वः शार्ङ्गधन्वनः कृष्णस्य वामभुजं ताडयामास, तस्य हस्तात् शार्ङ्गं भग्नम्; अचिन्त्यं दृश्यते स्म। तद् दृष्ट्वा प्रजाः उच्चैः शब्दं कुर्वन्त्यः; सौभेश्वरः घोरनिनादं कृत्वा जनार्दनं वाक्यमुवाच— "मूढ, त्वया कारणेन अस्माकं बान्धवः सभायाम् हतः, तस्य भार्या च हृता, त्वं च प्रमत्तः। अद्य त्वां तीक्ष्णैः बाणैः अनिवर्तनीयपथे प्रेषयिष्यामि, यदि त्वं मम पुरतः स्थितुम् इच्छसि।" भगवानुवाच—"निष्फलं ते गर्ववचनम्, मूढ; मृत्युस्ते समीपे तिष्ठति, न पश्यसि। वीराः कर्मणि शौर्यं दर्शयन्ति, न वचनेषु बहुलम्।" एवं श्रीमद्भागवते दशमस्कन्धे शाल्वयुद्धस्य एवं वर्णनं प्रवृत्तम्।