चित्रकूटस्थः स महर्षिः शाण्डिल्यः, मुनिश्रेष्ठः, ब्रह्मानन्दरसासिक्तः, इदं पवित्रमाख्यानं सदा पठति स्म। एषा कथा परमपावनी, यः कश्चिदपि एकवारं शृणोति, तस्य पापराशिः नश्यति। श्राद्धकाले चेदं यः प्रयुञ्जीत, पितॄणां तृप्तिः सुलभा; प्रतिदिनं पाठेन मोक्षः सिध्यति, पुनर्जन्म न भवति। अथ कुमारा ऊचुः—श्रीमद्भागवतस्य सप्ताहश्रवणविधिं वक्ष्यामः। सामान्यतः सवजनैः सह वित्तसम्पन्नेन च क्रियते स्म। तत्र ज्योतिषिणं आहूय, शुभमुहूर्तं परिजिज्ञास्य, विवाहवत् समस्तसाधनानि योजनीयानि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः शुभाश्च; तेषु मासेषु श्रवणारम्भः मुक्तिदायकः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः वर्जनीयाः—ते सर्वथा परित्याज्याः। ततः तत्र अन्ये सहचराः नियुक्तव्याः, ये च प्रयत्नशीलाः स्युः। प्रत्येकप्रदेशे यत्नेन संदेशः प्रेषणीयः—अत्र भागवतश्रवणं भविष्यति, गृहीणः आगच्छन्तु। हरिकथाः केचन दूरस्थाः, अच्युतस्य स्तुतयः अपि; तत्र स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये च—तेषां शिक्षायाः व्यवस्था क्रियते। प्रत्येकप्रदेशे वैष्णववैरागिणः ये कीर्तनलुब्धाः, तेषां पत्रैः आह्वानम् विधीयते। सप्तरात्रं साधूनां समवायः दुर्लभः; अत्र च कथा अद्भुतरसा भविष्यति। ये भागवतामृतपानलालसाः, ते शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदापि स्थानाभावः, एकदिनमपि चेत्, तथापि सर्वथा उपस्थिति साध्या; क्षणमपि अत्र दुर्लभम्। एवं तेषां विनयेन व्यवस्था कार्या; आगतानां सर्वेषां निवासः सुनिश्चितः। तीर्थे, अरण्ये, गृहे वा, सर्वत्र श्रवणं पूज्यते; यत्र पृथ्वी विस्तीर्णा, स एव उपयुक्तः स्थले कथायाः। शुद्ध्यर्थं भूमेः मार्जनं, लेपनं, रत्नैः अलङ्करणं च कार्यम्; गृहसामग्री कोणे स्थापनीया। पञ्चमे दिने पूर्वविस्तीर्णानि वस्त्राणि सम्यक् शुद्धानि कुर्यात्; उच्चं तोरणं निर्माय, कदलीस्तम्भैः भूषयेत्। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभयेत्; सर्वदिशं ध्वजैः विभूषयित्वा, समृद्ध्या दीप्तिं कुर्यात्। ऊर्ध्वे सप्तलोकान् स्पष्टं चित्रयेत्; तत्र त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेशन्या जाग्रयितव्याश्च। प्रथमं तेषां क्रमशः आसनानि स्थापनीयानि; वक्तुः विषये विशेषं दिव्यमासनं विधेयम्। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोता पूर्वाभिमुखः; यदि वक्ता पूर्वाभिमुखः, तर्हि श्रोता उत्तराभिमुखः। अन्यथा, पूर्वदिक् पूज्यपूजकयोः मध्ये विज्ञेया; श्रोतॄणां आगमाय, एषा विधिः स्थलकालविशारदैः निर्दिष्टा। वक्ता विरक्तो वैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, निःस्पृहः च स्यात्। ये बहून् मतान् विमूढयन्ति, स्त्रीषु आसक्ताः, पाखण्डदृष्टिप्रवर्तकाः, शुकशास्त्रपारायणाय वर्जनीयाः—even यदि पण्डिताः स्युः। वक्तुः पार्श्वे अन्यः तादृशः विद्वान् स्थापनीयः—संशयान् निवारयन्, जनानां बोधनपरः। वक्ता दिवसारम्भे शिरःकर्तनं कुर्यात् व्रतानुष्ठानाय; सूर्ये उदिते शौचस्नानं समाप्य, तदनन्तरं स्वकर्माणि, सन्ध्यादीनि, संक्षिप्य श्रद्धया कुर्यात्। विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरपूजनं यथाक्रमं कुर्यात्। पितॄणां तर्पणं शुद्ध्यर्थं कृत्वा, प्रायश्चित्तं चाचरेत्; मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं विधिवत् कुर्यात्; प्रदक्षिणं प्रणिपातं च समाप्त्य, स्तुतिं पठेत्। "हे करुणासिन्धो! संसारसागरे निमग्नं मां, कर्ममोहबन्धनयुक्तं, भवाब्धेः उद्धर।" इत्येवं प्रार्थयेत्। ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं स्नेहेन, विधिवत्, धूपदीपैः सह सम्पादनीयम्। ततः नारिकेलं गृहीत्वा, नमस्कारं कुर्यात्; तस्मिन्काले हृष्टचित्तेन स्तुतिं पठेत्—"एषः श्रीमद्भागवतशास्त्रः साक्षात् कृष्णः एव अत्र सन्निहितः। हे प्रभो, मोक्षाय त्वां स्वीकृतवानस्मि।" "मम मनःकामना त्वया पूर्णा; विघ्नरहितं कार्यं स्यात्, अहं तव दासः केशव।" इति विनयेन उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजां समाप्य, स्तुतिं पठेत्—"हे वराहस्वरूप, जाग्रतः, सर्वशास्त्रविशारद, अस्य आख्यानस्य प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" ततः स्वशुभाय उल्लासेन व्रतं समारभेत्, सप्तरात्रं शक्त्या पालनीयम्। विघ्ननिवारणाय पञ्च ब्राह्मणान् चयन्य, ते हरीणां द्वादशाक्षरमन्त्रं जपेयुः। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च प्रणम्य, सत्कार्य, उपदेशं दत्त्वा, स्वमासनं गृहीत्वा, धनधान्यगृहपुत्रादिषु चिन्ता त्यक्त्वा, कथा-अनुसन्धानपरः, शुद्धचित्तः, परमफलम् आप्नोति। प्रभाते सूर्ये उदिते, त्र्यर्धयामपर्यन्तं, कथा धीरस्वरेण, यथाविधि, पण्डितेन पठनीया।