वायोर्जलपत्रभक्षणैः, तपोभिः शरीरस्य शोषणेन, दीर्घकालसंचितैः कठोरैः तपोव्रतैः, योगाभ्यासैः च, यत् परमं पदं न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेनैव सम्प्राप्यते। एतद्भावं साक्षात् ऋषिपुङ्गवः शाण्डिल्यः अपि, चित्रकूटवास्यः, ब्रह्मानन्दलीनः, इमां पावनां कथाम् अनुदिनं पठति। इयं कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रोतृणां पापराशिं नाशयति। श्राद्धकाले अस्य प्रयोगे पितरः तृप्तिम् आप्नुवन्ति; नित्यश्रवणेन मोक्षमवाप्नोति, पुनर्जन्म न लभते। अथ कुमारा ऊचुः—श्रीभागवतसप्ताहश्रवणस्य विधिं वयं प्रवक्ष्यामः। अस्य विधेः समारम्भे साधुजनैः सह वित्तसम्पन्नता च स्मर्यते। तत्र प्रथमं ज्योतिषिं आहूय, शुभमुहूर्तं पृष्ट्वा, विवाहवत् सर्वसामग्रीं यथावत् आयोजयेत्। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः पवित्राः, शुभफलदायिनः; तेषु मासेषु श्रवणस्य आरम्भः मोक्षदायकः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः परित्याज्याः, सर्वथा वर्जनीयाः; तत्र अन्ये सहचराः नियुक्तव्याः, ये च परिश्रान्ताः भवन्ति। प्रत्येकदेशे प्रयत्नेन संदेशः प्रेषणीयः—इह भागवतकथा भविष्यति, गृहस्थाः आगच्छन्तु। केचन हरिकथाः, अच्युतस्य स्तुतयः च, दूरप्रदेशे सन्ति; स्त्रीणां, शूद्राणां, अन्येषां च शिक्षायाः व्यवस्था अवश्यम् करणीयाः। यत्र यत्र विरक्तवैष्णवाः कीर्तनलोलुपाः सन्ति, तत्र तत्र पत्रद्वारा आमन्त्रणं प्रेषणीयम्; एषा एव विधिः। सप्तरात्रेषु साधुसमागमः दुर्लभः, तत्रैव अनन्यरसपूर्णा कथा भविष्यति। ये श्रीमद्भागवतामृतस्य पानकाङ्क्षिणः, शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदापि स्थानाभावः, एकदिनेऽपि, तर्हि सर्वथा आगमनम् अवश्यम् साधनीयम्; एकः क्षणः अपि अत्र दुर्लभः। एवं सर्वेषां विनयेन व्यवस्था करणीयाः, आगतानां सर्वेषां वासाय व्यवस्था अपि साध्या। तीर्थे, वने, गृहे वा, यत्र पृथिवी विस्तीर्णा, तत्रैव श्रवणस्य महत्त्वम्; तत्र भागवतकथायाः आयोजनम् उचितम्। शुद्ध्यर्थं भूमेः मार्जनं, लेपनं, रजतादिभिः अलङ्करणम्, गृहेषु वस्तूनि एकस्मिन्कोणे स्थापनीयानि। पञ्चमदिने यत्नेन पूर्वारोपितानि चदर्नानि मार्जनीयानि; उन्नतमण्डपः कर्तव्यः, कदलीस्तम्भैः शोभितः। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च, मण्डपः शोभनीयः; सर्वदिशि पताकाः स्थापनीयाः, धनसमृद्ध्या दीप्तिमान् कर्तव्यः। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः चित्रिताः स्युुः; तत्र त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेश्याः, जागृताः च। प्रथमं तेषां आसनानि यथाक्रमं स्थापनीयानि; वक्त्रुश्च विशेषदेवपीठे स्थाप्यः। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोतृ पूर्वाभिमुखः; अथवा वक्ता पूर्वाभिमुखः, श्रोतृ उत्तराभिमुखः। पूर्वदिशा पूज्यपूजकयोः मध्ये ज्ञेया; श्रोतृणां आगमनाय देशकालविशारदैः एषा विधिः प्रकीर्तिता। वक्ता विरक्तवैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, धैर्ययुक्तः, सर्वकामविवर्जितः स्यात्। बहुन्यायविलीनाः, स्त्रीषु आसक्ताः, पाषण्डदृष्टिप्रवर्तकाः, अपि च विद्वांसः, शुकशास्त्रपाठे वर्जनीयाः। वक्तुः समीपे सहाय्याय अन्यः विद्वान् स्थापनीयः, संशयसमाधायकः, जनप्रबोधनरतः च। वक्ता प्रातःकाले शिरःकर्तनं कृत्वा, स्नानशौचादिकं सम्यक् निर्वर्त्य, व्रतार्थं सम्पादयेत्। प्रतिदिनं स्वसन्ध्यादिकं संक्षिप्त्य, विघ्ननाशाय विघ्नेश्वरपूजनं विधाय, पितृपूजनं कुर्वीत, शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं च। मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं विधिवत् कुर्यात्; प्रदक्षिणं प्रणिपातं च कृत्वा, स्तुतिं पठेत्। "दयानिधे, संसारसिन्धौ मग्नं मां, कर्ममोहबन्धनपाशेन बद्धं, दुःखितं उद्धर।" अनन्तरं श्रीमद्भागवतस्य पूजनं स्नेहेन, विधिपूर्वकं, धूपदीपैः सहितं कुर्यात्। ततः नारिकेलं गृहीत्वा, सस्मितं नमः कुर्वीत; तस्मिन्नवेले स्तुतिं पठेत्। "एष भागवतशास्त्रं साक्षात् कृष्णरूपेण विराजते; हे प्रभो, संसारसागरात् मोक्षार्थं त्वां स्वीकृतवान्।" "मम कामो यथाकामं पूर्णः; विघ्नरहितं कार्यं भवतु; अहं तव दासः, हे केशव।" एवं विनयेन वचोक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजनानन्तरं स्तुतिं कुर्वीत। "हे वराहरूपधारिन्, सर्वशास्त्रविशारद, अस्य कथायाः प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" ततः स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतं गृह्णीयात्, सप्तरात्रपर्यन्तं, शक्त्यनुसारं पालनीयम्। कथाविघ्ननिवारणाय पञ्च ब्राह्मणाः चयन्याः; ते द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रं पठेयुः। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च प्रणम्य, पूजयित्वा, तेषां शिक्षां दत्त्वा, स्वस्थानं समाश्रयेत्। धनधान्यगृहपुत्रादिषु चिन्ता परित्यज्य, मनः कथायां संलग्नं, शुद्धभावेन, परमफलम् आप्नोति।