राजसूययज्ञस्य समाप्त्यां स्नात्वा धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः ब्राह्मणक्षत्रियसमाजमध्ये देवराज इव दीप्तिमान् अभवत्। तेन राज्ञा पूजिताः सर्वे देवाः, मनुष्याः, सिद्धाः च हर्षपूर्णाः स्वस्वस्थानानि प्रत्यगच्छन्, केशवस्य यज्ञस्य च स्तुतिम् अकुर्वन्। केवलं दुर्योधनः, कुरुवंशे कलिपुरुषरूपः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महद् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा तत्र असहिष्णुः अभवत्। विष्णोः कर्माणि—शिशुपालवधं, राज्ञः मोक्षं, महायज्ञं च—यः पठति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एवं श्रीमद्भागवते द्वितीयभागे दशमस्कन्धे चतुश्चत्वारिंशदधिकसप्तत्युत्तरशततमं अध्यायः 'शिशुपालवधः' इति समाप्तः। ततः राजा युधिष्ठिरः ब्राह्मणं प्रति उवाच—हे विप्र! अजातशत्रोः राजसूययज्ञं दृष्ट्वा सर्वे समागताः राजानः, देवाः, मनुष्याः च हर्षिताः। दुर्योधनं विना, सर्वे राजानः, ऋषयः, देवाः च हर्षिताः; हे प्रभो, एतत् श्रुतम् अस्ति, तस्य कारणं कथय। श्रीबादरायणिः उवाच—तव महात्मनः पूर्वजस्य राजसूययज्ञे, तस्य बान्धवाः स्नेहबद्धाः विविधेषु सेवासु नियुक्ताः आसन्। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः साधनसंग्रहे नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालनायाम्, द्रुपदकन्या भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लीकपुत्राः, भूः, संतर्दनाः च अन्ये च विविधेषु कर्मसु नियुक्ताः। एवं महायज्ञे सर्वे नियुक्ताः राज्ञः तुष्ट्यर्थं प्रवृत्ताः। यदा याजकाः, सहायकाः, प्रियतमाः च दत्तैः दानैः, मधुरैः वाक्यैः, यथायोग्यं सत्कारैः पूजिताः, तथा श्रीसात्वताधिपः शिशुपालवधात् अनन्तरं यज्ञमण्डले प्रविष्टः, तदा दिव्यनद्यां अन्त्यस्नानं कृतम्। मृदंगः, शंखः, पनवः, धुंधुरिः, अनकः, गोमुखः च—नानावाद्याः स्नानोत्सवे निनादिताः। नर्तकाः हर्षेण नृत्यन्ति, गायकसमूहाः गायन्ति; वीणा, वंशी, ताडनशब्दः च दिवं स्पृशन्। राजानः सुवर्णमाल्यधारिणः गजैः, रथैः च विविधध्वजपताकाभिः अलंकृतैः सह वीरैः शोभायमानैः निर्गच्छन्। यदवः, श्रिंजयाः, कम्बोजाः, कुरवः, केकयाः, कोसलाः च स्वसेनायाः अग्रे यज्ञं प्रति गच्छन्तः भूमिं कम्पयन्ति। श्रेष्ठाः ऋषयः, याजकाः, द्विजश्रेष्ठाः वेदघोषेण देवैः, ऋषिभिः, पितृभिः, गन्धर्वैः च पुष्पवर्षेण स्तूयन्ति। नरनार्यः सुगन्धमाल्याभरणवस्त्रैः अलंकृताः, परस्परं सिच्यन्ति, विविधैः क्रीडाभिः रमन्ति। स्त्रियः तैलघृतगन्धचूर्णहरिद्राकुङ्कुमैः लिप्ताः, पुरुषैः सह क्रीडायाम् रमन्ति। पुरुषैः रक्षिताः रजकन्याः, देवाङ्गनाः इव दिव्यरथेषु, मातृसंबन्धिभिः सखिभिः च सिक्ताः लज्जास्मितवदनाः शोभन्ते। ताः रजकन्याः सखीभिः सह देवतान् उत्साहेन सिच्यन्ति; तेषां वस्त्राणि सिक्तानि, शरीराणि स्तनाः च विकसन्ति, माल्यं स्रस्तं, रम्यक्रीडया दूषितचेतसां मनांसि मोदन्ति। सम्राट् सुवर्णयुक्तरथे उत्तमाश्वैः युक्ते, पत्नीसहितः, यज्ञाध्यक्षः इव विधिषु शोभते। स्नानानन्तरं पत्नीसहितः, याजकाः शुद्धीकरणं कृत्वा, गङ्गायां कृष्णसहितं स्नापयन्ति। दिव्यवृन्दवाद्यैः मानववाद्यैः सह निनादः, देवाः, ऋषयः, पितरः, मानवाः च पुष्पवर्षं कुर्वन्ति। तत्र सर्वे वर्णाश्रमजनाः स्नानं कुर्वन्ति; महापातकिनः अपि तत्क्षणं शुद्धिम् आप्नुवन्ति। ततः राजा उत्तमपट्टवस्त्रधारी, भूषणविभूषितः, याजकान्, ऋषीन्, ब्राह्मणान् वस्त्राभरणैः पूजितवान्। नारायणपरायणः राजा पुनः पुनः बान्धवान्, परिचितान्, राजान्, मित्राणि, सर्वान् पूजितवान्। सर्वजनाः दिव्यतेजसा शोभन्ति; मुक्ताफलकुण्डलमाल्यपग्राम्बरपट्टपट्टाभरणैः भूषिताः, स्त्रियः युग्मकुण्डलवृन्दकङ्कणैः, सुवर्णमेखलाभिः, सुन्दरमुख्याः शोभन्ति। ततः पुण्यशाली याजकाः, ऋषयः, ब्राह्मणविद्याविदः, च ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रराजसमूहः तत्र समागतः। देवाः, ऋषयः, पितरः, भूतेशाः, लोकपालाः च स्वानुचरैः सह पूजिताः अनुमत्याः स्वस्थानं प्रत्यगच्छन्। राजर्षयः हरिदासस्य महराजसूयम् अमृतपानं यथा पुनः पुनः स्तुतवन्तः। ततः स्नेहपूर्णः राजा युधिष्ठिरः बान्धवान्, मित्राणि, सगोत्रीयान् च सस्नेहम् विदायाम् अयच्छत्, कृष्णं च स्नेहात् विसर्जयितुं न शशाक्। भगवान् प्रियजनानां हर्षदायकः, यदुवीरान् साम्बादीन् कुसस्थलीं प्रेष्य, किञ्चित्कालं तत्र स्थितवान्। धर्मपुत्रः कृष्णसाहाय्येन स्वकामानां दुस्तरं समुद्रं तरित्वा दुःखरहितः अभवत्। एकदा राजप्रासादे दुर्योधनः राजसूयमहात्म्यं, अच्युतस्य महिमानं च दृष्ट्वा, तेन मनसि संतापम् अनुभूतवान्। तत्र, यत्र राजनां, दानवानां, देवतानां च संपत्ति ब्रह्मणाः विविधरूपेण व्यवस्थिताः, भगवान् द्रुपदकन्यायाः समीपे स्थितः, कुरुराजस्य हृदयम् आकृष्टम् अभवत्। तत्र तदा माधुपतेः सहस्रं रान्यः, स्थूलश्रोण्यः, मृदुतालकिङ्किणीध्वनिनः, रक्तमाल्यकुण्डलशोभितमुख्यः, स्रस्तकेशाः च तं परितः स्थिताः। मायानिर्मिते सभागृहे धर्मपुत्रः सम्राट् अनुयायिभिः, बान्धवैः, कृष्णेन च, स्वदृष्ट्या निरीक्ष्यमाणः, समविष्टः। सुवर्णसिंहासने स्थितः, इन्द्रवत्, परमैश्वर्ययुक्तः, सूभिः स्तूयमानः अभवत्। एवं राजसूयमहायज्ञे धर्मपुत्रस्य ऐश्वर्यं, कृष्णस्य महिमानं, सर्वजनानां हर्षं, दुर्योधनस्य असूया, विविधसेवाभिः बान्धवानां सहभागिता, स्नानोत्सवस्य दिव्यविलासः, स्त्रीपुरुषाणां रम्यक्रीडा, राजप्रसादस्य शोभा, भगवतः प्रियजनानां संगः, सर्वेषां पूजासंपदा, अन्ते सर्वेषां प्रसन्नता, तथा दुर्योधनस्य क्लेशः, इत्येतत् सर्वम् एकस्मिन्नेव दिव्यकथायां संप्राप्तम्।