एवं ते विस्तरेण कथितं वैकुण्ठयोः निवासिनोः द्वयोः कृतान्तं, ये ब्राह्मणशापेन पुनः पुनर्जन्मनः प्राप्तवन्तौ। ततः राजसूययज्ञसमाप्तौ स्नात्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः ब्राह्मणक्षत्रियसमाजमध्ये देवेन्द्रवत् विराजमानः अभवत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, तथा दिव्याः जनाः, राज्ञा सत्कृताः, हर्षेण स्वस्वं लोकं प्रत्यगच्छन्, केशवस्य च यज्ञस्य च स्तुतिं कुर्वन्तः। केवलं दुर्योधनः, कुरुवंशे कलिपुरुषस्वरूपः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महतीं समृद्धिं दृष्ट्वा सोढुं न शशाक। यः कश्चन विष्णोः कर्माणि—शिशुपालवधं, राज्ञः मोक्षं, महायज्ञं च—पठति, स सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। इति श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमं पवित्रं परमधामिनां शास्त्रे दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे चतुःसप्ततितमोऽध्यायः, ‘शिशुपालवधः’ नाम, समाप्तः। ततः राजा युधिष्ठिरः पप्रच्छ, “हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहायज्ञं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः, देवाः, मनुष्याः च हृष्टाः अभवन्। केवलं दुर्योधनं विना, सर्वे राजर्षयः, मुनयः, देवाः च हृष्टाः। एतत् श्रुत्वा, हे भगवन्, तस्य कारणं विस्तरेण श्रोतुमिच्छामः।” श्रीबादरायणिः उवाच—महान् तव पूर्वपितुः राजसूये, तस्य बान्धवाः स्नेहबद्धाः, विविधेषु कार्येषु नियुक्ताः आसन्। भीमः पाकशालायाम् अधिपः, सुयोधनः कोशाध्यक्षः, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्योपार्जने नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षाले, द्रुपदसुता भोजनवितरणे, कर्णः उदारधीः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लीकपुत्राः, भूः, सन्तर्दनः च—एते सर्वे स्वस्वकार्येषु नियुक्ताः आसन्। एवं महायज्ञे नियुक्ताः सर्वे जनाः राजानन्दाय कर्म कुर्वन्तः आसन्। यदा ऋत्विजः, सहायकाः, सखा श्रेष्ठाः च, दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारैश्च पूजिताः, तथा सात्म्यं प्राप्ताः, तदा सात्म्यं प्राप्तः सात्वतपतिः शिशुपालं हत्वा यज्ञमण्डपं प्रविष्टः। ततः दिव्यनद्यां स्नानान्ते महोत्सवः अभवत्। तत्र मृदङ्ग, शङ्ख, पणव, दुन्दुभि, अनक, गोमुख इत्यादीनि वाद्यनादाः प्रतिश्रूयन्ते स्म। हृष्टनर्तकाः नृत्यन्ति स्म, गायकसमूहाः गायन्ति स्म; वीणावंशीक्लापैः स्वनैः नभः स्पृशन्ति स्म। सुवर्णमालाभूषिताः राजानः, पताकाध्वजविलसितैः गजैः रथैः च, शोभायमानैः सैनिकैः सह प्रयान्ति स्म। यादवाः, श्रृञ्जयाः, कम्बोजाः, कुरवः, केकयाः, कोसलाः च, स्वसेनायाः अग्रे अग्रे गच्छन्तः, पृथिवीं कम्पयन्ति स्म। तत्र ऋषयः, ऋत्विजः, द्विजश्रेष्ठाः, वेदघोषेण, सुरर्षिपितृगन्धर्वैः पुष्पवर्षेण स्तूयमानाः आसन्। सुरभिगन्धमाल्याभरणवस्त्रालङ्कृताः नरनार्यः परस्परं सिञ्चन्ति स्म, नानाविधविनोदं कुर्वन्ति स्म। स्त्रियः तैलघृतगन्धचूर्णहरिद्राकुङ्कुमैः लिप्ताङ्ग्यः, पुरुषैः सह क्रीडन्त्यः, परस्परं रञ्जयन्ति स्म। पुरुषसंरक्षिता राजमहिष्यः, दिव्यरथस्थाः इव, अविज्ञाताः निर्गच्छन्ति स्म; मातुलैः सखिभिः च सिञ्च्यमानाः, लज्जास्मितमुख्याः विराजन्ति स्म। तानि राजमहिष्यः सखीभिः सह, हर्षेण देवताः अपि सिञ्चन्ति स्म; तासां सिक्तवस्त्राणि, स्रस्तमाल्यशोभिताः, स्फुटितस्तनाङ्गसौन्दर्ये, चञ्चलकेशपाशाः, पापबुद्धीनां मनांसि मोहयन्ति स्म। धर्मराजः उत्तमाश्वयुक्तरथे, सुवर्णमालाभूषितः, स्वपत्नीभिः परिवृतः, यज्ञपतिरिव कर्मसु विराजते स्म। स्नानान्ते, यज्ञकर्तारः, कृष्णेन सह गङ्गायां तं स्नापयामासुः। तत्र दिव्यदुन्दुभ्यः मानवदुन्दुभ्यः च एकत्र निनदन्ति स्म; देवर्षिपितृमानुषाः पुष्पवर्षं कुर्वन्ति स्म। सर्वे वर्णाश्रमिणः नराः तत्र स्नाताः; महापातकिनः अपि तत्र क्षणेन शुद्धिं प्राप्नुवन्ति स्म। ततः राजा, सुवर्णवस्त्राभरणधारी, ऋत्विजः, मुनीन्, ब्राह्मणान् च भूषणवस्त्रैः पूजयामास। नारायणपरायणः राजा, स्वबान्धवान्, सखीन्, राजानः, परिचितान्, अन्यांश्च, पुनः पुनः सत्कृत्य पूजयामास। सर्वे जनाः दिव्यतेजसा विराजन्ति स्म; मणिकुण्डलमाल्यपगुटिकाचीरसुवर्णहारभूषिताः, स्त्रियः च सुवर्णमेखलाभूषिताः, मनोहरस्मितमुख्याः, कङ्कणयुगलविलसिता आसन्। ततः पुण्यशीलाः ऋत्विजः, मुनयः, ब्राह्मणविद्वांसः, ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रराजानः च तत्र समागच्छन्। देवाः, मुनयः, पितरः, यक्षाः, लोकपालाः च स्वगणैः सहिताः सत्कृत्य, अनुमतिं दत्त्वा स्वलोकं प्रत्यगच्छन्। राजर्षयः हरिदासस्य महराजसूये स्तुतिं कर्तुं न तृप्तिम् अपश्यन्, यथा मर्त्यः अमृतपानं कर्तुं न तृप्तिम्। ततः धर्मपुत्रः राजा, स्नेहात्, स्वबान्धवसखिजनान्, कृष्णं च, विसृज्य, स्नेहविगलितया चित्तेन, विसर्जयामास। श्रीभगवान् प्रियजनानन्ददः, कुशस्थलीं यदुवीरान् सम्बं च प्रेष्य, किञ्चित्कालं तत्र स्थितवान्। एवं धर्मपुत्रः राजा, कृष्णस्य कृपया, दुरतिक्रम्यं कामसागरं तरित्वा, दुःखात् विमुक्तः अभवत्। एकदा राजभवने, दुर्योधनः, राजसूयमहात्म्यं, अच्युतश्रीं च, दृष्ट्वा, तेन तेजसा संतप्तचित्तः अभवत्। तत्र, यत्र राजर्षिदैत्यदेवधनं, सृष्टिकर्त्रा विविधरूपेण विन्यस्तं, तत्र भगवन् कृष्णः द्रुपदसुतेन सह स्थितः, कुरुराजस्य हृदयं मोहितं संतप्तं च अभवत्। तत्र तस्मिन्नेव काले, माधुपतेः सहस्रं महाराज्ञीनां, स्थूलकट्यः, मृदुतालकिङ्किणीभूषिताः, रक्तहारकुण्डलशोभितमुख्याः, सुमुक्तकेशपाशाः, तं परितः स्थिताः। मायया निर्मिते सभामण्डपे, धर्मपुत्रः सम्राट्, स्वजनसमाजेन परिवृतः, कृष्णेन च स्वदृष्ट्या निरीक्षितः, उपविष्टः आसीत्। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, एषा कथा सम्यगनुक्रमेण प्रवहता, भगवत्कर्मणां, राजसूयमहायज्ञस्य, तथा तत्र स्थितानां जनानां च, महोपकारिण्येव प्रवहिता।