यः श्रीभगवतः वा तस्य भक्तानां निन्दां शृणोति, तत्र न तिष्ठति, स धर्मात् पतितः भवति, यद्यपि पूर्वं पुण्यवान् आसीत्। तस्मिन्नेव समये, पाण्डुपुत्राः मत्स्य-केकय-सृञ्जय-राजभिः सह, क्रुद्धाः, शस्त्राणि गृहीत्वा, शिशुपालवधाय उद्युक्ताः अभवन्। चेदिराजः तदा, निर्विकारेण, खड्गं कवचं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः सभायां तिरस्कृत्य, प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तदा, हे भारत, स्वयं भगवान्, स्वपक्षीयान् संयम्य, क्रोधेन, पतन्तं शत्रुं चक्रेण शिरः छित्वा वधं अकरोत्। शिशुपाले हते, महद् कोलाहलः अभवत्; तस्य अनुयायी-राजानः जीव-रक्षायै दिशः दिशः पलायिताः। तदा चेदिराजस्य शरीरात् एकं तेजः उत्पन्नम्, सर्वे प्राणीणां साक्षात्, वासुदेवम् प्रविष्टम्, यथा उल्का आकाशात् भूमौ पतति। त्रिभिः जन्मभिः संचित-वैराग्निना मनः आक्रान्तः सः, तं एव चिन्तयन्, तस्मिन् एव भगवति लीनः अभवत्; यतः मनः एव भाव्य-जात्याः कारणम्। ततः, राजा यज्ञ-कर्तृभ्यः पूजकाय च विपुलं दानं दत्त्वा, सर्वान् विधिवत् सत्कृत्य, समापन-स्नानं अकरोत्। ततः, कृष्णः योगेश्वर-ईश्वरः, मित्राणां प्रार्थनया, यज्ञ-समाप्तेः अनन्तरम्, कतिचित् मासान् तत्र स्थितवान्। अनन्तरं, राज्ञः अनिच्छायाम् अपि, देवकीपुत्रः भगवान्, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह स्वपुरीम् प्रस्थितः। एवं द्वयोः वैकुण्ठ-निवासिनोः, ब्राह्मण-शापात् पुनः पुनः जन्म-वृत्तान्तम् विस्तरेण कथितम्। राजसूय-यज्ञ-समाप्तेः स्नानं कृत्वा, धर्मराजः ब्राह्मण-क्शत्रिय-संस्थायाम् इन्द्रवत् दीप्तिमान् अभवत्। तदा, देवाः, मनुष्याः, दिव्याः च, राज्ञा सत्कृत्य, कृष्णं यज्ञं च स्तुत्वा, हर्षेण स्वस्व-स्थानानि गताः। केवला दुर्योधनः, कुरुषु कलि-स्वरूपः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महद् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, तं न सहितुं शक्नोति स्म। यः विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, राज्ञः मोक्षं, महायज्ञं च पठति, स सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। इत्येतत् शिशुपालवधाख्यं चतुश्चत्वारिंशत् अध्यायः, भागवते दशमस्कन्धे, परमहंस-शास्त्रे, समाप्तः। ततः राजा उवाच—हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूय-यज्ञं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः, देवाः, मनुष्याः च, हर्षिताः अभवन्। दुर्योधनं विना, सर्वे राजर्षयः, देवाः च, हर्षिताः; एतत् श्रुतम्, तस्य कारणं कथय। श्रीबादरायणिः उवाच—महामहस्य राजसूय-यज्ञे, तस्य बान्धवाः, स्नेहबद्धाः, विविधेषु कर्मसु नियुक्ताः। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः सामग्री-व्यवस्थायाम्, नियुक्तः। अर्जुनः वृद्ध-सेवायाम्, कृष्णः पाद-प्रक्षालनायाम्, द्रुपदसुता भोजन-सेवायाम्, कर्णः दान-वितरणायाम्, नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लिकपुत्राः, भूः, संतर्दनाः च, अन्ये च, विविधेषु कर्मसु नियुक्ताः। एवं सर्वे, महायज्ञे, राज्ञः तुष्ट्यै, नियुक्ताः कर्माणि अकरोत्। तदा, यज्ञ-कर्तृभ्यः, सहायकैः, मित्रैः च, दानैः, मधुर-वाक्यैः, सत्कारैः च, यथावत् पूजितैः, शिशुपालवधानन्तरं, सात्वत-नायकः यज्ञमण्डपम् प्रविष्टः, दिव्य-नदी-स्नानं अकरोत्। मृदङ्गः, शङ्खः, पनवः, धुन्धुरीः, अनकः, गोमुखः—विविधवाद्य-निनादः स्नान-महोत्सवे अभवत्। नर्तकाः हर्षेण नृत्यन्ति, गायक-समूहाः गायन्ति, वीणा, वंशी, ताली-ध्वनिः आकाशम् स्पृशति स्म। राजानः सुवर्णमाल्य-भूषिताः, गज-रथेषु, चित्रपताकायुक्तेषु, स्वसैन्यैः सह, प्रस्थिताः। यदवः, सृञ्जयः, कम्बोजः, कुरवः, केकयः, कोसलः च, स्वसैन्यैः यज्ञाय प्रस्थिताः, भूमिं कम्पयन्तः। ऋषयः, पुरोहिताः, द्विजश्रेष्ठाः, वेद-घोषेण, देवैः, ऋषिभिः, पितृभिः, गन्धर्वैः च, पुष्पवर्षेण, स्तूयन्तः। नर-नार्यः, सुरभि-माल्य-आभरण-वस्त्र-शोभिताः, परस्परं सिञ्चन्तः, विविध-आनन्दं अनुभवन्तः। स्त्रियः तैल-घृत-सुगन्ध-चूर्ण-हरिद्रा-कुंकुम-लेपिताः, पुरुषैः सह क्रीडन्त्यः हर्षिताः। पुरुषैः रक्षिताः, रजन्यः, यथा दिव्याः स्त्रियः दिव्य-रथेषु, गुप्ताः निर्गच्छन्त्यः; मातुलैः मित्रैः च सिञ्च्यमानाः, लज्जास्मित-वदनाः दीप्तिमन्त्यः। ताः रजन्यः, मित्रैः सह, देवांश्च सिञ्चन्त्यः, वस्त्राणि सिक्तानि, शरीर-स्तन-प्रकाशाः, मणिमाल्य-भ्रान्ताः, रम्य-लीलया, दूषित-चित्तानां मनांसि मोहयन्त्यः। सम्राट् सुवर्ण-रथे, उत्तम-अश्वैः युक्ते, पत्न्यः सहितः, यज्ञ-नायकवत् दीप्तिमान् अभवत्। स्नान-समाप्तेः, पत्न्यः, पुरोहिताः, शुद्धी-पूर्वकं, गङ्गायाम्, कृष्णसहितं, स्नानं अकरोत्। दिव्य-नाद्यः मानव-नाद्यः च एकत्र घोषयन्ति; देवाः, ऋषयः, पितरः, मानवाः च पुष्पवर्षं कृतवन्तः। तत्र सर्वे वर्ण-आश्रम-नराः स्नानं अकरोत्; महापातकिनः अपि तत्र क्षणेन शुद्धिम् प्राप्ताः। ततः राजा, उत्तम-पाटी-वस्त्रं धारयन्, पुरोहितान्, ऋषीन्, ब्राह्मणान्, आभरण-वस्त्रैः सत्कृत्य, पूजितवान्। नारायण-परायणः राजा, बान्धवान्, परिचितान्, राजान्, मित्राणि, सर्वान् च पुनः पुनः सत्कृत्य, पूजितवान्। समस्तजनाः दिव्य-तेजसा दीप्तिमन्तः, मणि-कुण्डल-माल्य-पगोट-चोलक-वस्त्र-हार-शोभिताः; स्त्रियः, द्विकुण्डल-बहु-बङ्गल-शोभित-वदनाः, सुवर्ण-कञ्चुक-शोभिताः, रम्य-रूपाः दीप्तिमन्त्यः। एवं राजसूय-महोत्सवे, भगवतः श्रीकृष्णस्य, पाण्डुपुत्रस्य च, महत् ऐश्वर्यं, यशः च, सर्वे लोकाः, देवाः, ऋषयः, मानवाः च, हर्षेण अनुभवन्तः, स्तुतिम् अकरोत्।