ब्रह्मर्षिभिः सेवितान् देशान् परित्यज्य, ये ब्राह्मणतेजःशून्याः, ते दस्यवः दुस्तरं सागरं शरणं गत्वा जनान् दस्युवद् बाधमानाः आसन्। तदा सः, स्वं भाग्यं नष्टं विज्ञाय, अनेकानि अमङ्गलवचनानि उवाच; किन्तु भगवान्, सिंह इव शृगालस्य क्रन्दं श्रुत्वा, तस्य वचने प्रत्युत्तरं न दत्तवान्। भगवतः तादृशं असह्यं निन्दावचनं श्रुत्वा, सभायाः सदस्याः कर्णौ पिधाय, क्रुद्धाः सभां त्यक्त्वा, चेदिराजं शप्तवन्तः। यः कश्चन भगवत्-निन्दां वा भगवत्-भक्तनिन्दां वा श्रुत्वा तस्मात् स्थलात् न निर्गच्छति, सः धर्मात् पतति, यद्यपि पूर्वं पुण्यवान् आसीत्। ततः पाण्डुपुत्राः मत्स्य-केकय-सृञ्जय-राजभिः सह, क्रोधेन उत्तिष्ठन्, शस्त्राणि गृहीत्वा, शिशुपालवधाय उद्यताः। तदा, हे भारत, चेदिराजः निरुद्विग्नः, खड्गं च कवचं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः सभायाम् अवमत्य तान् तिरस्कृतवान्। तस्मिन्नन्तरे, स्वजनान् निगृह्य, स्वयं भगवान्, कोपेन, चक्रेण शिशुपालस्य शिरः छित्त्वा, पतन्तं शत्रुं निहन्ति स्म। ततः महद् कोलाहलं जातम्; शिशुपालवधेन तस्य अनुयायिनः राजानः प्राणरक्षणार्थं दिशो दिशः पलायितवन्तः। चेदिराजस्य देहात् एकं तेजः प्रभास्वरं निर्गत्य सर्वेभ्यः साक्षिणः वासुदेवे प्रविष्टम्, यथा उल्कापातः नभःस्पृशः भूमिम् अवतरति। त्रीणि जन्मानि संचितवैरानलदग्धचित्तः, तमेव चिन्तयन्, सः तस्मिन्नेव भगवति लीनः अभवत्; यतः भावः एव भाव्यस्य कारणम्। ततः युधिष्ठिरेण ऋत्विजः, उपाध्यायाः, सहायकाः च यथाविधि सत्कारपूर्वकं द्रव्यदानैः सम्मानिताः; समाप्य राजसूयं स्नानं चकार। यज्ञसमाप्तौ योगेश्वरः कृष्णः स्वमित्राणां प्रार्थनया कतिपयान् मासान् तत्रैव स्थित्वा, पश्चात्, राज्ञः अनिच्छायामपि, तं विदित्वा, देवकीपुत्रः स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं द्वौ वैकुण्ठवासिनौ ब्राह्मणशापात् पुनःपुनर्जन्मप्राप्तौ कथां विस्तरेण ते कथितवान्। राजसूयसमाप्तौ युधिष्ठिरः ब्राह्मणक्षत्रियसमाजे देवराज इव विराजमानः आसीत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, सुराः च, राज्ञा सत्कृत्य, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः स्वस्वस्थानानि प्रमुदिताः प्रतिनिवृत्ताः। कुरुवंशे कलिरूपपापात्मा दुर्योधनः, पाण्डुपुत्रस्य महद् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, तस्य समृद्धिं सहनं न शशाक। यः कश्चन विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमंहंससंहितायां द्वितीयस्कन्धे चतुर्थोत्तरत्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः—'शिशुपालवधः' नाम। राजा उवाच—हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवं दृष्ट्वा, समागताः सर्वे राजानः, देवाः, मानुषाः च हृष्टाः अभवन्। केवलं दुर्योधनं विना, अन्ये सर्वे राजर्षयः, देवाः च प्रमुदिताः; एतत् श्रुत्वा, तस्य कारणं श्रोतुम् इच्छामि। श्रीबादरायणिः उवाच—महान् तव पूर्वजस्य राजसूये, स्नेहबद्धबान्धवाः विविधेषु कार्येषु नियुक्ताः आसन्। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशगारे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्यसंभारे नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालने, द्रौपदी भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लीकपुत्राः, भूः, सन्तर्दनादयः, सर्वे अपि स्वस्वकर्मसु नियुक्ताः आसन्। एवं सर्वे नियुक्ताः स्वकर्मसु राजानं तुष्टुम् इच्छन्तः यत्नपूर्वकं कार्याणि अकुर्वन्। यदा याजकाः, सहायकाः, सख्यः च, दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारैः च यथाविधि पूजिताः, तदा सात्म्यवधाय भगवान् सात्वतपतिः शिशुपालवधं कृत्वा यज्ञमण्डपं प्रविष्टः। ततः दिव्ये जले स्नानं कृतवन्तः। तत्र मृदङ्गः, शङ्खः, पणवः, दुन्धुरी, अनकः, गोमुखश्च—एते वाद्यनादाः स्नानमहोत्सवे निनदितवन्तः। नर्तकाः प्रमुदिताः नृत्यन्ति स्म, गायकसमूहाः गायन्ति स्म; वीणावंशीवाद्यक्लापनिनादः गगनं स्पृशति स्म। राजानः सुवर्णमालाभिः भूषिताः, पताकाध्वजविलसितैः गजशिबिकायुक्तैः रथैः च, स्वशोभायुक्तसेनया सह निर्ययुः। यादवाः, सृञ्जयाः, कम्बोजाः, कुरवः, केकयाः, कोसलाः च स्वसेनायाः अग्रे गच्छन्तः, पृथ्वीं कम्पयन्ति स्म। विप्रवरा, ऋत्विजः, द्विजश्रेष्ठाः च वेदघोषेण निनदन्तः, देवर्षिपितृगन्धर्वैः पुष्पवृष्ट्या स्तूयन्ते स्म। नरनार्यः सुरभिगन्धमाल्याभरणवसनभूषिताः, परस्परं प्रक्षिप्य, विविधाः क्रीडाः अन्वभवन्। स्त्रियः तैलघृतचूर्णहरिद्राकुङ्कुमसुरभिस्निग्धाङ्ग्यः, पुरुषैः सह क्रीडन्त्यः, परस्परं मर्दयन्त्यः सन्तः रमन्ते स्म। पुरुषैः रक्षिताः पत्न्यः, दिव्ययोषितः इव रथैः निर्गच्छन्त्यः, मातुलादिभिः सखीभिः च प्रक्षिप्यमाणाः, लज्जारुणमुख्यः, सौम्यस्मितविकसितमुख्यः आसन्। ताः पत्न्यः सखीभिः सह, हर्षेण देवतान् प्रक्षिप्य, स्निग्धवस्त्रैः, सिक्ताङ्ग्यः, मन्दस्मितमुख्यः, स्रग्भङ्गाभिः, रमणीयक्रीडया दूषितचित्तानां मनांसि मोहयन्ति स्म। सम्यगश्वयुतरथस्थः, सुवर्णालङ्कृतः, महाराजः स्वपत्नीभिः सह, यज्ञपतिरिव यज्ञाङ्गन्याम् विराजते स्म। स्नानसमाप्तौ, पत्नीभिः सह, याजकाः स्वशुद्धिं कृत्वा, गङ्गायां कृष्णसहितं राजानं स्नापयामासुः। तत्र देवदुन्दुभयः मानुषदुन्दुभिभिः सह निनदन्ति स्म; देवर्षिपितृमानुषाः पुष्पवृष्टिं कृत्वा, स्तुवन्ति स्म। तत्र सर्वे वर्णाश्रमिणः नराः स्नानं कृतवन्तः; यतः महापातकिनः अपि तत्क्षणात् मलात् विमुच्यन्ते। इति कथा एकस्मिन्नेव प्रवाहेण संप्रयुक्ता।