ये तपःज्ञानव्रतशीलाः, येषां ज्ञानाग्निना मलाः विनष्टाः, ये च ब्रह्मणि स्थिताः परमर्षयः, ये लोकपालैः अपि पूज्यन्ते—तेषां सभायामधिपतीनां अपि अत्यन्तं विशिष्टाः सन्तः, कथं एकः गोपालकः, कुलस्य कलङ्कः, पूजार्हः स्यात्? यथा काकः हविर्नार्हति, एवं सः अपि न पूजार्हः। यस्य न जातिः, न आश्रमः, न कुलम्, सर्वकर्मसु बहिष्कृतः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः, सः कथं पूजार्हः स्यात्? तेषां हि वंशः ययातिना शप्तः, साधुभिः परित्यक्तः, मद्यपानरतानां सदा, ते कथं पूजार्हाः स्युः? ब्राह्मर्षिभिः सेव्यमानान् देशान् परित्यज्य, ब्राह्मतेजःविहीनाः, दुष्प्राप्ये सागरे शरणं गत्वा, ये जनान् चोरवत् क्लिश्यन्ति—ते कथं पूजार्हाः स्युः? एवं सः अशुभानि बहूनि वचनानि उवाच, स्वधनं नष्टम्, तस्य वचः श्रुत्वा भगवान् सिंह इव शृगालकुलस्य गर्जनां शृण्वन् मौनं बभूव। तदा, भगवतः निन्दां असह्यां शृण्वन्तः सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां त्यक्त्वा, क्रुद्धाः चेदिराजं शशापुः। यः भगवतः वा भगवत्भक्तस्य वा निन्दां शृणोति, न तस्मात् देशात् निष्क्रामति, सः धर्मात् पतति, पूर्वं धर्मात्मा अपि चेत्। ततः पाण्डुपुत्राः, मत्स्यकेकयसृञ्जयराजानः च, क्रुद्धाः, शस्त्राणि आदाय, शिशुपालवधाय उद्यताः। तदा भारत, चेदिराजः अपि अविक्षिप्तचित्तः, खड्गं च ढालं च आदाय, ये कृष्णपक्षीयाः राजानः, तान् सभायाम् अवमन्य तिरस्कृतवान्। तस्मिन् काले, स्वजनान् निगृह्य, स्वयं प्रभुः कोपाविष्टः सुदर्शनचक्रेण पतनं शत्रुं शिरोच्छेदम् अकरोत्। तस्मिन्नेव क्षणे महद् भीषणं कोलाहलं जातम्, शिशुपालानुचराः राजानः स्वजीवनरक्षायै दिशः दिशः पलायिताः। चेदिराजस्य देहात् एकः तेजोमयः प्रकाशः निर्गत्य सर्वेभ्यः साक्षिणः सन्न् वासुदेवे प्रविवेश, यथा उल्कापातः आकाशात् पृथिवीं गच्छति। त्रीणि जन्मानि संचितवैरभावेन तं चिन्तयन्, सः तत्रैव लीनः अभवत्, यतः भावः एव भाव्यस्य कारणम्। राज्ञः युधिष्ठिरस्य यज्ञे सर्वान् ऋत्विजः, सहायांश्च, सम्यक् दानैः, सत्कथाभिः, विधिवत् पूजयित्वा, सः समापनस्नानं चकार। ततः योगेश्वराणां स्वामी कृष्णः, स्वमित्राणां प्रार्थनया, कतिपयमासान् तत्रैव स्थित्वा, पश्चात् राज्ञः अनिच्छतः अपि, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं तव द्वौ वैकुण्ठवासिनौ, ब्राह्मणशापात् पुनः पुनर्जन्मप्राप्तौ, तयोः चरितं विस्तरेण कथितम्। युधिष्ठिरः, राजसूयसमाप्तौ, ब्राह्मणक्षत्रियसमवायमध्ये, इन्द्र इव शोभमानः स्नातः। सर्वे देवाः, मनुष्याः, सिद्धाः, राज्ञा सत्कृताः, हृष्टाः स्वस्थानानि जग्मुः, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिकल्पः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महत् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, तं सोढुं न अशक्नोत्। यः विष्णोः चरितं शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पावनं शिशुपालवधाख्यं चतुर्सप्ततितमं अध्यायं समाप्तम्। ततो राजा उवाच—हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवे सर्वे राजानः, देवाः, मनुष्याः च हृष्टाः आसन्, किमर्थं केवलं दुर्योधनः न हृष्टः? तद् कारणं श्रोतुमिच्छामि। श्रीबादरायणिरुवाच—तव महापुरुषस्य राजसूये, स्नेहेन बन्धिताः स्वजनाः विविधैः कर्मभिः संव्यग्राः आसन्। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशगारे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः सामग्र्यां, अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षाले, द्रौपदी भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लिकपुत्राः, भूः, सन्तर्दनः च अन्ये च विविधेषु कर्मसु नियुक्ताः। एवं सर्वे स्वस्वकर्मसु यत्नपूर्वकं राजानं तोषयन्तः आसन्। ऋत्विजः, सहायाः, सुहृदः च, दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारैः पूजिताः, सत्वतां पतिः कृष्णः शिशुपालवधानन्तरं यज्ञशालां प्रविष्टः। ततः दिव्ये सरित्स्नाने समापनकर्म अकुर्वन्। तत्र मृदङ्गशङ्खपणवानकधुन्धुरीगोमुखादिवाद्यनिनादः प्रध्वनितः। नर्तकाः हृष्टाः नृत्यन्ति, गायकसमूहाः गायन्ति, वीणावेणुवाद्यतालध्वनिः आकाशं स्पृशति। राजानः सुवर्णमाल्याभरणाः, रथगजाद्युपविष्टाः, पताकाध्वजविभूषिताः, स्वसैन्यैः शोभमानाः निर्गच्छन्तः। यदवः, सृञ्जयाः, कम्बोजाः, कुरवः, केकयाः, कोसलाः च स्वसेनानयैः भूमिं कम्पयन्तः यज्ञाय ययुः। महर्षयः, ऋत्विजः, विप्रश्रेष्ठाः वेदघोषैः, देवर्षिपितृगन्धर्वैः पुष्पवृष्ट्या स्तूयमानाः। नरनार्यः सुगन्धमाल्याभरणवस्त्रधारिणः, परस्परं क्षिप्रं क्षिप्रं सिञ्चन्तः क्रीडारसासक्ताः। स्त्रियः तैलघृतचूर्णहरिद्राकुङ्कुमादिभिः लिप्ताङ्ग्यः, पुरुषैः सह क्रीडन्त्यः, हास्यक्रीडायाम् आसक्ताः। रक्ष्यमाणाः स्वजनैः, राजपत्नीः दिव्यनार्य इव रथैः निर्गच्छन्त्यः, मातुलबान्धवैः सिञ्च्यमानाः, लज्जास्मितमुख्यः शोभां ववृधुः। तानि राजपत्नीः सखीभिः सह देवतान् हर्षेण सिञ्चन्त्यः, सिक्तवस्त्राः, सिक्ताङ्ग्यः, मन्दस्मितमुख्यः, मुक्तमाल्याः, रमणीयक्रीडया दुष्टचित्तानां मनांसि क्षोभयन्ति। एवं राजसूयमहोत्सवः श्रीकृष्णस्य महिम्ना, पाण्डुपुत्रस्य सौभग्येन च, सर्वान् लोकान् आनन्दयन्, विशिष्टया शोभया प्रवर्तितः।