सत्यवतीपरंपरायाः वेदवचनं यथा—"भगवान् कालः दुस्तरः," इति प्रसिद्धम्। तथापि वृद्धजनानां बुद्धिः अपि कदाचित् बालस्य वचनेन मोहितुम् शक्यते। तत्र सभायां, "त्वं सर्वेषां गुणग्राहिणां अग्रणीः—बालस्य वचनैः न प्रमाद्यः। सर्वे सभापतयः श्रीकृष्णं पूजायाः पात्रं अभ्यनुज्ञातवन्तः," इति कथितम्। तपः, ज्ञानं, व्रतं च अनुष्ठानवन्तः, ज्ञानाग्निना मलानां नाशिताः, ब्रह्मणि स्थिताः, लोकपालैः अपि पूजिताः परमर्षयः सन्ति। सभापतिभ्यः अधिकः, गोपालः कुलस्य कलङ्कः, कथं पूजायाः पात्रं भवेत्? यथा काकः नैव हविषः पात्रं भवति, तथा। जातिवर्णकुलहीनः, सर्वधर्मात् बहिर्गतः, स्वेच्छाचारी, गुणरहितः—कथं स पूजायाः पात्रं भवेत्? ययातिना कुलं शप्तं, धर्मिष्ठैः निष्कासितं, मद्यपानासक्तं—कथं ते पूजायाः पात्रं भवन्ति? ब्रह्मर्षिभिः सेवितभूमिं परित्यज्य, ब्रह्मतेजः रहिताः, समुद्रं दुस्तरं शरणं कृत्वा, जनान् चोरवत् पीडयन्ति। एवं स बहून् अशुभवचनान् उवाच, भाग्यं हृतम्। भगवाँस तु, सिंहः शृगालस्य गर्जनं शृण्वन् इव, प्रत्युत्तरं न ददौ। भगवतो दुर्वचनं असह्यं शृण्वन्तः सभासदः कर्णौ अपिधाय, सभां त्यक्त्वा, चेदिराजं कोपेन शप्तवन्तः। यः भगवतो वा भक्तानां निन्दां शृण्वन् तत्र स्थले न त्यजति, स धर्मात् पतति, पूर्वं धर्मिष्ठः अपि। ततः पाण्डवपुत्राः, मत्स्यकेकयसृञ्जयराजानः च, क्रोधेण उत्थाय, शस्त्राणि गृहीत्वा, शिशुपालवधाय उद्युक्ताः। तदा, हे भारत, चेदिराजः, न विचलितः, खड्गं कवचं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राजान् सभायाम् उपालभ्य। तस्मिन्नेव काले, भगवान् स्वपक्षीयान् निरोध्य, क्रोधेन, शत्रोः पततः शिरः सुदर्शनचक्रेण छित्त्वा। शिशुपालवधे महद् कोलाहलः अभवत्, तस्य अनुयायिनः राजानः जीवितरक्षणाय दिशः सर्वाः पलायन्तः। चेदिराजस्य देहात् दिव्यं तेजः उत्पन्नम्, वासुदेवं प्रविष्टम्, सर्वे जनाः पश्यन्तः—यथा उल्काः आकाशात् भूमिं पतति। त्रिजन्मार्जितवैरभावेन, मनसा तं चिन्तयन्, स तस्मिन्नेव भगवति लीनः अभवत्; हि मनोभावः भाव्यस्य जन्मस्य कारणम्। राज्ञा याजकब्राह्मणान्, सहायकान्, सर्वान् विधिवत् सत्कृत्य, दत्तदानं कृत्वा, समापनस्नानं च यज्ञस्य सम्यक् अकारयत्। यज्ञसमापनानन्तरं, योगेश्वरः कृष्णः, मित्रानां प्रार्थनया, कतिपयमासान् तत्र स्थित्वा। ततः, राज्ञः अनिच्छायाम् अपि, देवकीपुत्रः भगवाँस, स्वपत्नीभिः मन्त्रिणः च सह, स्वनगरं प्रतस्थे। एवं द्वयोः वैकुण्ठवासिनोः, ब्राह्मणशापेन पुनः पुनः जन्मवृत्तान्तं विस्तरेण कथितम्। राजसूयसमापनस्नानानन्तरं, युधिष्ठिरः राजा ब्राह्मणक्षत्रियसभायां देवानां नायकः इव दीप्तिमान् अभवत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, सिद्धाः च, राज्ञा सत्कृत्य, हर्षेण स्वस्थानानि गताः, कृष्णं यज्ञं च स्तुतवन्तः। दुर्योधनः तु, कौरवेषु कलिः, पापात्मा, पाण्डवस्य महद् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, सहनं न शशाक। यः विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, मोक्षं, महायज्ञं च पठति, स सर्वपापात् विमुक्तः भवति। एवं चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः—"शिशुपालवधः"—द्वितीयभागे दशमस्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे समाप्तः। राजा उवाच—"हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहायज्ञं दृष्ट्वा, सर्वे समागताः राजानः, देवाः, मनुष्याः च हृष्टाः अभवन्। दुर्योधनं विना, सर्वे राजानः, ऋषयः, देवाः च हृष्टाः; हे भगवन्, एतत् श्रुतम्—तस्य कारणं कथय।" श्रीबादरायणिः उवाच—"महान् पितामहस्य राजसूययज्ञे, तस्य बान्धवाः स्नेहबद्धाः, विविधसेवायाम् नियुक्ताः। भीमः पाकशालयाः अध्यक्षः, सुयोधनः कोशाध्यक्षः, सहदेवः पूजायाः व्यवस्थापकः, नकुलः सामग्र्याः उपनायकः। अर्जुनः वृद्धजनसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालनायाम्, द्रुपदस्य कन्या भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बह्लीकपुत्राः, भूः, सन्तर्दनाः—सर्वे विविधकार्येषु नियुक्ताः। एवं सर्वे नियुक्ताः महायज्ञे, राजानं तुष्टुम् इच्छन्तः, कर्माणि अकारयन्। याजकब्राह्मणान्, सहायकान्, मित्रश्रेष्ठान् च, दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारेण च पूज्य, सत्वतांपति शिशुपालवधानन्तरं यज्ञभूमिं प्रविष्टः। ततो दिव्यनदीस्नानं सम्यक् अकारयन्। मृदङ्गः, शङ्खः, पनवः, धुन्धुरिः, अनकः, गोमुखः—नानावाद्याः स्नानमहोत्सवे निनदन्ति। नर्तकाः हृष्टाः नृत्यन्ति, गीतसमूहाः गायन्ति, वीणावाद्यः, वंशी, ताडनं च, स्वरेण आकाशं स्पृशन्ति। राजानः सुवर्णमाल्यैः भूषिताः, गजैः, रथैः, विविधपताकाध्वजैः अलङ्कृतैः, स्वधनुष्मद्भिः वीरैः सह, प्रस्थिताः। यदवः, सृञ्जयाः, कम्बोजाः, कौरवाः, केकयाः, कोसलाः च सेनापतयः, पृथिवीं कम्पयन्तः यज्ञाय आगच्छन्। मुनिविशिष्टाः, याजकाः, द्विजश्रेष्ठाः, वेदघोषेण, देवैः, ऋषिभिः, पितृभिः, गन्धर्वैः च पुष्पवर्षेण स्तूयन्तः। नरनार्यः सुगन्धमाल्यैः, भूषणैः, उत्तमवस्त्रैः अलङ्कृताः, परस्परं सिञ्चन्तः, विविधरम्येषु रममाणाः। नार्यः तैलैः, गोघृतेन, सुगन्धचूर्णैः, हरिद्रया, कुम्कुमेन च लिप्ताः, पुरुषैः सह क्रीडन्त्यः, परस्परं मर्दन्त्यः, रमन्त्यः च। एवं राजसूयमहायज्ञे सर्वे हृष्टाः, भगवतः श्रीकृष्णस्य महिमा च सर्वत्र स्तूयते।