एवं श्रुत्वा, दमघोषपुत्रः शिशुपालः, कृष्णस्य गुणप्रशंसया कोपितः, स्वस्यान्तरं न शमयन्, आसनात् उदतिष्ठत्। सः बाहू प्रसार्य, निर्भयः, सभायाम् उग्राणि वचनानि अवदत्, तानि भगवतः साक्षात् सन्दर्शयन्। तत्र सatyavat्युपाख्यायाः वेदवाणी श्रूयते—"भगवान् कालः दुस्तरः"—इति। तथापि, कदाचित् वृद्धानां बुद्धिः अपि बालस्य वाक्यैः मोह्यते। शिशुपालः अवदत्—"त्वं हि गुणग्राहिषु श्रेष्ठः; बालिशवाक्यैः न प्रवर्तितव्यः। सर्वे सभासदः अनेन कृष्णे पूजार्हतां समनुज्ञातवन्तः। ये तपसा, विद्यया, व्रतैः च, मलानि ज्ञानाग्निना दग्धानि, ब्रह्मनिष्ठाः परमर्षयः, ये देवराजादिभिः अपि सत्कृताः—तेऽपि पूजार्हाः। तान् अतिक्रम्य, कथमयं गोपालकः कुलपांसनः पूजार्हः स्यात्, यथा काकः हविषि न पूज्यते। न जात्या, न आश्रमैः, न कुलधर्मैः, सर्वकर्मभ्यः बहिष्कृतः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः—कथं सः पूजार्हः? ययातिना शप्ताः, साधुभिः परित्यक्ताः, सदा व्यसनमत्ताः—कथं ते पूजार्हाः? ब्रह्मर्षिसेवितान् देशान् परित्यज्य, अब्राह्मण्येन हीनाः, दुस्तरं सागरसरणम् आश्रित्य, ये जनान् प्रतिक्लिशन्ति, चौरवत्, ते कुतः पूजार्हत्वम्?" एवं अशुभानि बहूनि वचनानि सः अवदत्, स्वलाभं नष्टं कृत्वा; परन्तु भगवान् सिंहवत् शृगालरवम् उपश्रुत्य न किंचित् प्रत्युवाच। तदा भगवत्संनिन्दां श्रोतुम् अशक्यां निशम्य, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां परित्यज्य, क्रोधेन चेदिराजम् शशपुः। यः हि भगवत्संनिन्दां भगवद्भक्तनिन्दां वा शृणोति, तत्र न निष्क्रामति, सः धर्मात् पतति, यद्यपि पूर्वं पुण्यशीलः आसीत्। ततः पाण्डुपुत्राः, मत्स्य-केकय-सृञ्जय-राजानः च, कोपेन, शस्त्रग्रहणाय, शिशुपालवधाय उदतिष्ठन्। तदा चेदिपतिः अपि, अविक्षिप्तचित्तः, खड्गं च छत्रं च आदाय, ये कृष्णपक्षे स्थिताः तान् नृपान् गर्हयन्, समुत्थितः। तस्मिन्नह्नि, स्वयं भगवान् उत्थाय, स्वजनान् निगृह्य, क्रोधेन स्वचक्रेण शिशुपालस्य शिरः छित्त्वा पतयन्तं निहन्ति। शिशुपाले निहते, महान् कोलाहलः उत्पन्नः; तस्य अनुयायिनः राजानः प्राणरक्षणाय दिशः दिशः पलायन्ते। तदा चेदिराजदेहात् एकं दिव्यं तेजः निर्गत्य, सर्वेभ्यः साक्षात् द्रष्टृभ्यः, वासुदेवे प्रविवेश, यथा उल्कापातः नभः पृथिवीम् इव। त्रिषु जन्मसु संचितवैरभावेन तेन, सदा तं चिन्तयन्, तस्मिन्नेव भगवान्निष्ठः अभवत्; हि भाव एव भाव्यस्य कारणम्। ततः स राजन्, ऋत्विजः, पुरोहितांश्च, दाक्षिण्येन, विधिवत् सत्कृत्य, महोत्सवे स्नानान्तं चकार। यज्ञसमाप्तौ, योगेश्वरः कृष्णः, मित्राणां प्रार्थनया, कतिपयमासान् तत्र स्थितवान्। अनुज्ञाप्य नृपतिं, यद्यपि सः नोत्सृज्यतुम् इच्छति स्म, भगवान् देवकीसुतः, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः सह, स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं द्वयोः वैकुण्ठवासिनोः, ब्राह्मणशापात् पुनः पुनर्जन्मकथां विस्तरशः तव आख्यातवान्। राजसूययज्ञसंपन्ने, युधिष्ठिरः स्नानं कृत्वा, ब्राह्मणक्षत्रियसभायाम् इन्द्रवत् विराजते स्म। सर्वे देवाः, मनुष्याः, सुराः, नृपतेः सत्कारं प्राप्य, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः, स्वस्वस्थानानि मुदिताः प्रतस्थुः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिप्रायः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महदैश्वर्यं दृष्ट्वा, तदसहिष्णुः आसीत्। यः कश्चन विष्णोः चरितानि, शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, द्वितीयस्कन्धस्य, चतुर्थसप्ततितमोऽध्यायः—"शिशुपालवधः"—समाप्तः। अथ राज्ञा पृष्टम्—"हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवे, सर्वे राजानः, देवा, मनुष्याश्च, हृष्टाः आसन्; किं तु, दुर्योधनं विना, सर्वे एव आनन्दिताः। तस्य कारणं श्रोतुम् इच्छामः।" श्रीबादरायणिः उवाच—"तव पूर्वजस्य राजसूये, स्वजनाः स्नेहनिबद्धाः, विविधेषु कर्मसु प्रवृत्ताः। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशगारे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्योपार्जने नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालने, द्रुपदात्मजा भोज्यवितरणे, कर्णः दानप्रदाने प्रवृत्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लीकपुत्राः, भूः, सन्तर्दनादयः च, सर्वे स्वस्वकर्मसु नियुक्ताः। एवं सर्वे, यज्ञमहोत्सवे नियोजिताः, नृपतेः प्रीत्यर्थं कर्माणि कुर्वन्ति स्म। ऋत्विजः, सुतरां मित्रवर्याश्च, दाक्षिण्यैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारैः च सत्कृताः, श्रीसात्वतपतिः शिशुपालवधानन्तरं यज्ञवेदीं प्रविश्य, दिव्ये सरित्स्नाने चकार। तदा मृदङ्गाः, शङ्खः, पाणवः, दुन्दुभयः, अनकाः, गोमुखाः च, स्नानोत्सवे घोषयामासुः। नर्तकाः प्रमुदिताः नृत्यन्ति स्म, गायका गणाः गीतानि गायन्ति स्म; वीणावंशीवाद्यतालध्वनिः गगनं स्पृशति स्म। राजानः सुवर्णमालाभूषिताः, गजैः रथैः पताकाध्वजसंपन्नैः, स्वशोभायुक्तैः सैन्यैः सह, यज्ञस्थानात् निर्गच्छन्ति स्म। यादवाः, सृञ्जयाः, कम्बोजाः, कुरवः, केकयाः, कोसलाः च, स्वसैन्यैः अग्रे गच्छन्तः, पृथिवीं कम्पयन्ति स्म। ब्रह्मर्षयः, ऋत्विजः, द्विजश्रेष्ठाः, वेदघोषेण, देवर्षिपितृगन्धर्वैः पुष्पवृष्ट्या सत्कृताः। पुरुषाः स्त्रियश्च, सुरभिगन्धमाल्याभरणवस्त्रविभूषिताः, परस्परं सिञ्चन्तः, नानाविधैः क्रीडाविलासैः आनंदम् अनुभवन्ति स्म।