राजा युधिष्ठिरः, श्रीकृष्णस्य पादोदकं शुद्धिकरं सम्प्रक्षालयन्, स्वपत्नीभिः भ्रातृभिः मन्त्रिभिः कुलजनैश्च सहितः हर्षपूर्णचित्तः तदुदकं शिरसि समादधात्। तं भगवन्तं कृष्णं पीताम्बरैः दिव्याभरणैश्च सत्कारं कृत्वा, अश्रुपूर्णलोचनः राजा तं स्नेहातिशयात् निरीक्षितुं न शशाक। तत्र सर्वे जनाः तं तथा सत्कृत्य दृष्ट्वा अञ्जलिं कृत्वा प्रणम्य “जयः! नमः!” इति शब्दं कुर्वन्तः पुष्पवृष्टिं चक्रुः। एवं सत्कारे सम्प्राप्ते, दमघोषपुत्रः शिशुपालः कृष्णगुणस्तुत्या कोपितः स्वासनात् उत्थाय, बाहू प्रसार्य, निर्भयः सभायाम् उग्रं वाक्यं वदन् भगवन्तं प्रति तद्वाक्यानि प्रकाशयामास। स तु वेदवाणीं स्मारयन् उक्तवान्—“सत्यवत्याः परम्परा वदति—भगवान् एव कालः दुस्तरः। किन्तु वृद्धैः अपि कदाचित् बालस्य वाक्यैः बुद्धिः मोह्यते।” शिशुपालः पुनरुवाच—“त्वं हि गुणग्राहिणां श्रेष्ठः, बालिशवाक्यैः न प्रमाद्यः। अस्मिन्सभायां सर्वे राजानः कृष्णस्य पूजार्हत्वं अनुमोदितवन्तः। ये तपसा, ज्ञानव्रतेन च, पवित्राः, ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः अपि पूज्यन्ते, ते ऋषयः पूजार्हाः। एतेषां मध्ये कृष्णः गोकुले जातः कुलदूषकः कः पूजार्हः? यथा काकः हविर्नार्हति तथा सः अपि। न जातिः, न वर्णः, न कुलधर्मः, सर्वकर्मसु बहिष्कृतः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः—कथं सः पूजार्हः? तेषां वंशः ययातिना शप्तः, सत्पुरुषैः परित्यक्तः, सदा मद्यपानपरायणः—कथं ते पूजार्हाः? ब्राह्मर्षिभिः सेव्यमानान् भूमीः परित्यज्य, ब्राह्मणतेजसः हीनाः, समुद्रं दुस्तरं शरणं कृत्वा, ये जनान् कष्टं ददाति, ते दस्युवत् व्यवहारिणः।” एवं स अशुभानि बहूनि वचनानि सुत्तार्य, स्वभाग्यं नष्टम्, तस्य वचांसि श्रुत्वा भगवान् सिंहः इव शृगालरवम् उपेक्ष्य, किंचिदपि न प्रत्युवाच। तु तस्य भगवदुपहासं न शक्नुवन्तः, सभासदः कर्णौ पिधाय, क्रुद्धाः सभां परित्यज्य, चेदिराजं शशप्तुः। यः भगवत्स्तुत्यवचनं श्रुत्वा, तत्र स्थातुं न त्यजति, सः पुण्यः अपि पापपथे पतति। ततः पाण्डुपुत्राः मत्स्य-केकय-सृञ्जय-राजैः सह, क्रुद्धाः, शस्त्राणि गृह्य, शिशुपालवधाय उद्यताः। तदा चेदिराजः, न विचलितः, खड्गं कवचं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः तिरस्कुर्वन्, प्रत्युत्थाय स्थितः। तस्मिन्नवेले, भगवान् स्वजनान् निरोध्य, चक्रेण क्रुद्धः पतितस्य शत्रोः शिरः छित्त्वा, तस्य वधं कृतवान्। शिशुपाले हते, महान् कोलाहलः अभवत्; तस्य पक्षीय-राजानः, प्राणरक्षणाय, दिशो विद्रुताः। तदा चेदिराजदेहात् तेजः प्रकाशमानं निर्गत्य, सर्वेषां साक्षात् पश्यतां, वासुदेवे प्रविष्टम्—यथा उल्कापातः नभः पतित्वा भूमिं गच्छति। सः चेदिराजः, त्रिषु जन्मसु संचितद्वेषवशात्, तं भगवन्तं चिन्तयन्, तस्मिन्नेव परं लयं प्राप। हि यथा भावो भवति, तथा भाव्यं जन्म। ततः युधिष्ठिरः, ऋत्विजः, सहायकांश्च, विधिवत् दानैः सत्कृत्य, महायज्ञस्यावभृथस्नानं चकार। ततः कृष्णः, योगेश्वराणां प्रभुः, मित्राणां प्रार्थनया, कतिचिद् मासान् तत्र स्थित्वा, अन्ते नृपतेः अनिच्छति अपि, तं अनुज्ञाप्य, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह, स्वपुरीं प्रत्यागच्छत्। एवं मया त्वां विस्तरेण द्वौ वैकुण्ठवासिनौ, ब्राह्मणशापात् पुनःपुनर्जन्मनौ, कथितौ। यज्ञावसानस्नाने कृतमते, राजा युधिष्ठिरः ब्राह्मणक्षत्रियसंघे, इन्द्रवत् शोभायमानः स्थितः। सर्वे देवाः, मनुष्याः, गन्धर्वाः च, राज्ञा सत्कृत्य, हृष्टाः स्वगृहाणि गत्वा, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः प्रययुः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिकल्पः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महत् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, सोढुं न शशाक। यः कश्चन विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे शिशुपालवधो नाम चतुःसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः राजा पृच्छति—“हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहायज्ञं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः, देवाः, मनुष्याश्च, हृष्टाः अभवन्। केवलं दुर्योधनं विना, सर्वे राजर्षयः, देवाश्च, हृष्टाः। हे प्रभो, तद् अस्माभिः श्रुतम्, तस्य हेतुम् आख्यातु।” श्रीबादरायणिः उवाच—“राज्ञः ते महात्मनः राजसूयकाले, बन्धवः स्नेहबद्धाः, विविधेषु कार्येषु नियुक्ताः आसन्। भीमः पाकशालायाः कार्ये, सुयोधनः कोशगृहे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्यसंग्रहे नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालनायाम्, द्रुपदात्मजा भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानः, विकर्णः, हार्दिक्यः, विदुरः, बाह्लीकपुत्राः, भूरिः, सन्तर्दनादयश्च, सर्वे स्वस्वकार्येषु नियुक्ताः आसन्। एवं सर्वे नियुक्ताः, राज्ञः प्रीत्यर्थं यत्नवन्तः। ऋत्विजः, सहायकाः, प्रियजनाः च, दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कृत्य, श्रीकृष्णः शिशुपालवधानन्तरं यज्ञवाटं प्रविश्य, दिव्ये नदी अवभृथस्नानं चकार। तदा मृदङ्ग, शङ्ख, पणव, दुन्दुभि, अनक, गोमुखादयः वाद्याः, स्नानमहोत्सवे निनदन्तः। नर्तकाः प्रमुदिताः नृत्यन्तः, गीतिसंघाः गायन्तः, वीणा, वंशी, तालध्वनिः आकाशं स्पृशन्तः। राजानः सुवर्णमालाभिः भूषिताः, गजेन्द्ररथैः, चित्रध्वजपताकाभिः अलङ्कृतैः, स्वशोभायुक्तैः वीरैः सहिताः, प्रययुः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे शिशुपालवधो नाम चतुःसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः।