स ब्राह्मणस्य वचनानि श्रुत्वा, सभायाः च हृदयानि विज्ञाय, राजा स्नेहवशात् हृष्यन् हृषीकेशं समादरयत्। स तु कृष्णपादोदकं पवित्रं स्वयम् अपि स्वपत्नीभिः भ्रातृभिः मन्त्रिभिः कुटुम्बिनश्च सह हर्षेण शिरसि धारयामास। स तं पीताम्बरैः सुवर्णाभरणैश्च पूजयित्वा, अश्रुपूर्णलोचनः, तं निरीक्षितुं न शशाक। एवं पूजिते भगवति, सर्वे जनाः अञ्जलिपुटाः साष्टाङ्गं प्रणम्य “जय! नमः!” इति उच्चैः शंसन्तः, पुष्पवृष्टिं च तस्मिन् अकुर्वन्। एवं भगवत्प्रशंसां श्रुत्वा, दमघोषपुत्रः शिशुपालः, कृष्णगुणगानात् क्रुद्धः, उपविष्टस्थानात् उत्थाय, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, कठोराणि वचनानि सभायै भाषमाणः भगवत् साक्षात् तानि प्रकाशयामास। सत्यवत्याः परम्परा वेदवादे “भगवान् कालः दुस्तरः” इति प्रतिपाद्यते; एवं वृद्धानाम् अपि बुद्धिः कदाचित् बालस्य वाक्यैः मोह्यते। त्वं हि यथार्थवित्तमः, बालवाक्यैः न प्रमाद्यः; सर्वेऽपि सभासदः कृष्णस्य पूजार्हत्वे संमतिम् अकरोत्। ये तपसा ज्ञानव्रतेन च, विद्यासंस्कारदग्धदोषाः, ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः अपि पूज्यन्ते, ते परमर्षयः। एवं सभायाः अधिपतीन् अपि अतिक्रम्य, गोकुले जातः कुलपांसनः, कथं पूजार्हः स्यात्, यथा काकः हविर्नैव पूजार्हः? वर्णाश्रमकुलहीनः सर्वकर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारः, गुणरहितः, कथं स पूजार्हः? ययातिना शप्ताः सत्पथानुगैः परित्यक्ताः, सदा मद्यसेवायै प्रवृत्ताः, ते कथं पूजार्हाः? ब्रह्मर्षिसेवितान् देशान् परित्यज्य, अब्राह्मण्यतेजसः, दुस्तरं सागरमाश्रित्य, एते दस्युवत् जनान् क्लेशयन्ति। एवं स अशुभानि बहूनि वचनानि प्राकथयत्, लब्धलक्ष्मा नष्टः; तु भगवान् सिंह इव शृगालरवम् उपश्रुत्य, प्रत्युत्तरं न ददौ। भगवदपराधं सहिष्णवः सभासदः, तदशक्यं श्रोतुम्, कर्णौ पिधाय, क्रुद्धाः सभां परित्यज्य, चेदिराजं शशपुः। यो हि भगवतो वा भगवत्प्रियस्य वा निन्दां श्रुण्वन् तस्मात् देशात् न निर्गच्छति, स धर्मात् पतति, यद्यपि पूर्वं स धर्मात्मा आसीत्। ततः पाण्डुपुत्राः मत्स्यकेकयसृञ्जयराजभिः सह, क्रुद्धाः, शस्त्राणि गृह्य, शिशुपालवधाय उद्यताः। तदा चेदिराजः, निर्भयः, खड्गं च छत्रं च समादाय, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः सभायाम् उपालभ्य, प्रत्युद्ययौ। तस्मिन्नेव क्षणे, स्वजनान् निगृह्य, स्वयं भगवान्, कोपात् चक्रेण शत्रोः पततः शिरः छित्त्वा, तं निपातितवान्। शिशुपाले हते, महाः कोलाहलः अभवत्; तस्य अनुयायिनः राजानः प्राणरक्षार्थं दिशो दिशः पलायिताः। तदा चेदिराजस्य शरीराज्ज्वलनदीप्तिः प्रकाशमानः सर्वजनसाक्षिकः वासुदेवे प्रविवेश, यथा उल्कापातः दिवः पृथिवीमवतरति। स त्रिषु जन्मसु संचितद्वेषवशात्, तमेव चिन्तयन्, तस्मिन्नेव भगवति लीनः अभवत्; हि यथा भावः भवति, तादृग्जन्मकारणम्। ततः युधिष्ठिरः यथाविधि ऋत्विजः सुतारान् च दानैः, मानैः, सत्कारैः च संतोष्य, महर्षेः समापनस्नानं कृतवान्। यज्ञसमाप्तौ, योगेश्वरः श्रीकृष्णः, मित्राणां प्रार्थनया, कतिपयमासान् तत्रैव स्थितवान्। ततः, राज्ञः अनिच्छन् अपि, स भगवान् देवकीसुतः, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह, स्वपुरीं प्रत्यागच्छत्। एवं द्वावपि वैकुण्ठवासिनौ, ब्राह्मणशापवशात् पुनः पुनर्जन्मप्राप्तौ, विस्तरेण ते कथितम्। युधिष्ठिरः, राजसूयसमाप्तिस्नानानन्तरं, ब्राह्मणक्षत्रियसमाजे देवराज इव विराजमानः आसीत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, सुराः, राज्ञा पूजिताः, हृष्टाः, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः, निजनिवेशनेषु प्रतिनिवृत्ताः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिपुरुषः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महतीं समृद्धिं दृष्ट्वा, सोढुं न शशाक। यः कश्चिद् विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, स सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां द्वितीयस्कन्धे दशमेऽध्याये चतुश्चत्वारिंशदधिकसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः—शिशुपालवधो नाम—समाप्तः। अथ राजा उवाच—हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवे, सर्वे राजानः, देवाः, नराः च, हृष्टाः आसन्। केवलं दुर्योधनं विना, सर्वे राजर्षयः, देवाः च, प्रमुदिताः; एतत् श्रुतम्, तस्य कारणं श्रोतुमिच्छामः। श्रीबादरायणिः उवाच—महान् तव पूर्वपितुः राजसूये, तस्य बान्धवाः स्नेहबद्धाः, विविधानि कार्याणि कुर्वन्तः आसन्। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशगारे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्यसम्पादने नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालने, द्रुपदात्मजा भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः। युयुधानविकर्णहार्दिक्यविदुरादयः, बाह्लीकपुत्रभूरिसन्तर्दनादयश्च, विविधेषु कर्मसु नियुक्ताः आसन्। एवं सर्वे नियुक्ताः, राज्ञः प्रियार्थं, यथायोग्यं कर्म अकुर्वन्। ऋत्विजः, सुताराः, सख्यः च, यथाविधि दानैः, मधुरवाक्यैः, सत्कारैः च पूजिताः; भगवत् सात्वताधिपः शिशुपालवधानन्तरं यज्ञशालां प्रविश्य, दिव्ये नदीस्नाने समापयसन्। तत्र मृदङ्गशङ्खपणवाद्यधुन्धुर्यनकगोमुखादीनि वाद्ययन्त्राणि स्नानमहोत्सवे निर्घोषमकुर्युः। नर्तकाः प्रमुदिताः नृत्यन्ति स्म, गायनसमूहाः गीतानि गायन्ति स्म, वीणावेणुकलकलः आकाशं स्पृशन् प्रतिश्रुत्यत।