एकदा सभायां सर्वे महानुभावाः संनिषेदुः। तत्रैवोक्तं—स एवैकः, द्वितीयो नास्ति, अयमिदं विश्वं तदद्वयं; स्वयमेवाजन्मा भगवान् लोकान् सृजति, पालयति, संहरति च। स एव सर्वकर्माणि निरीक्ष्य प्रवर्तयति; यत्किञ्चित् श्रेयः, धर्मलक्षणं वा, अन्यद्वा, तत्सर्वं तस्मादेव संभवति। अतः सर्वेभ्यः श्रेष्ठं पूज्यतमं कृष्णं पूजयितुमर्हन्ति; तेन सर्वभूतानां स्वस्य च पूजनं कृतमिव स्यात्। यस्मात् स एव सर्वभूतात्मा, अन्यं न पश्यति, शान्तः पूर्णः च, तस्मै दातुमिच्छता अनन्तफलाय पूजनं विधेयं। इति सहदेवः कृष्णमहिमानं ज्ञात्वा मौनं जग्राह। तद्वाक्यं श्रुत्वा सर्वे पुरुषश्रेष्ठाः सहर्षं ‘साधु साधु’ इति प्रशशंसुः। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभासदां हृदयानि विज्ञाय, राजा हृष्यन् स्नेहवशात् हृषीकेशं सत्कृतवान्। स पाद्यं गृहीत्वा कृष्णस्य पादयोः क्षालयित्वा, स्वपत्नीभिः भ्रातृभिः मन्त्रिभिः स्वजनैश्च सह शीर्षे धारयामास। तं पीताम्बरैः बहुमूल्याभरणैश्च भूषयित्वा, अश्रुपूर्णलोचनः सन्नपि तं निरीक्षितुं न शशाक। एवं पूजितं कृष्णं दृष्ट्वा सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा नमस्कृत्य ‘जय! नमः!’ इति उच्चैः शंसन्तः पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तस्मिन्नेव काले दमघोषपुत्रः शिशुपालः कृष्णगुणगानं श्रुत्वा कोपाविष्टः स्वस्थानात् उत्तस्थौ, बाहू प्रसार्य निर्भयः कटुवचनानि सभायां उच्चैः प्रोवाच, तानि भगवतः श्रवणे निवेशयन्। सत्यवत्याः वेदवाणी ह्यस्ति—‘ईश्वरः कालः दुस्तरः’; तत्रापि वृद्धानां बुद्धिः कदाचिद् बालस्य वचनेन मोह्यते। भवन्तः सर्वे गुणग्राहीणां श्रेष्ठाः; बाल्यवाक्यैः न प्रमाद्यन्तु। सर्वे सभासदः कृष्णमेव पूज्यतमं मन्यन्ते। ये तपसा, विद्यया, व्रतेन च शुद्धाः, ज्ञानदग्धकिल्बिषाः, ब्रह्मणि स्थिताः, लोकपालैः अपि पूज्यन्ते, ते अपि तस्य पूजार्हतां स्वीकुर्वन्ति। किं तु, सभायाः अधिपतीन् अतिक्रम्य, कः नाम गवां चारः कुलकलङ्कः पूजार्हः स्यात्, यथा काकः हविषां न पूजार्हः। जात्याश्रमकुलहीनः, सर्वकर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारः, गुणरहितः, कथं स पूजार्हः स्यात्? ययातिना शप्ताः, साधुभिः परित्यक्ताः, मद्यपानपरायणाः, त एव कुलं निन्दितम्; कथं ते पूजार्हाः? ब्राह्मर्षिभिः सेव्यमानभूमिं त्यक्त्वा, ब्राह्मणतेजसः वर्जिताः, समुद्रं दुस्तरं शरणं कृत्वा, चौरवत् जनान् बाधन्ते। एवं स पापकथाः बह्व्यो भाषमाणः स्वलाभं नष्टवान्; भगवान् तु, सिंह इव शृगालस्य रवं शृण्वन्, न किञ्चिदुत्तरं प्रोवाच। भगवतो निन्दां श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां त्यक्त्वा, क्रुद्धाः चेदिराजं शशपुः। यः भगवतः वा भगवत्परस्य वा निन्दां शृणोति, तत्र स्थातुमपि न अर्हति; स धर्मात् पतति, यद्यपि पूर्वं साधुः आसीत्। तदा पाण्डुपुत्राः, मत्स्य-केकय-सृञ्जय-राजानः च, कोपेन उत्थाय, शस्त्राणि गृह्णन्तः, शिशुपालवधाय उद्यताः। चेदिराजः अपि, न विचलितः, खड्गं चर्म च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः निर्भर्त्स्य, प्रत्युत्थाय। तस्मिन्नेव क्षणे भगवान् स्वजनान् निगृह्य, कोपेन स्वशत्रोः पततः शिरः सुदर्शनचक्रेण छित्त्वा। तदा महद् उत्पातं जातम्; शिशुपालस्य वधं दृष्ट्वा, तस्य अनुयायिनः राजानः प्राणरक्षणाय दिशः प्राद्रवन्। चेदिराजशरीरात् तेजो दिव्यम् उत्पत्य सर्वैः साक्षात् दृष्ट्वा, वासुदेवे प्रविवेश, यथा उल्कापातः नभः पतित्वा भूमिं गच्छति। त्रिषु जन्मसु संचितवैरानलदग्धचित्तः, तं चिन्तयन्, तस्मिन्नेव भगवति लीनः अभवत्; हि यद्भावः तद्भावनः भवति। ततः स राजा ऋत्विजः सह सहायैः, विधिपूर्वकं सर्वान् सत्कृत्य, महादानानि दत्त्वा, यज्ञावसाने स्नानं चकार। युधिष्ठिरस्य राजसूयसमाप्तौ, योगेश्वरः कृष्णः स्वमित्राणां प्रार्थनया कतिचिद् मासान् तत्रैव स्थित्वा। अनुज्ञां गृहीत्वा, राज्ञः अनिच्छता अपि, देवकीसुतः भगवान् स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं द्वयोः वैकुण्ठवासिनोः, ब्राह्मणशापात् पुनः पुनर्जन्मनः, विस्तरशः आख्यानं मया कथितम्। राजसूयस्नातः युधिष्ठिरराजा ब्राह्मणक्षत्रियसभायाम् इन्द्रवत् विराजमानः आसीत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, गन्धर्वाः च, राज्ञा सत्कृत्य, हृष्टाः स्वस्वस्थानानि गत्वा, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिप्रतीकः पापात्मा, पाण्डुपुत्रस्य महत्सम्पदं दृष्ट्वा सोढुं न शशाक। यः विष्णोः चरितं, शिशुपालवधं, तस्य मोक्षं, महायज्ञं च पठति, स सर्वपापैः विमुच्यते। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पवित्रं शिशुपालवधाख्यानं समाप्तम्। पुनः, राजा उवाच—"हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवे सर्वे राजानः, देवाः, मनुष्याः च हृष्टाः आसन्। केवलं दुर्योधनं विना अन्ये सर्वे राजर्षयः, देवाः च हृष्टाः। तदेतद् श्रुतमस्ति; किमर्थं तु एवं जातम्, तद्वद। श्रीबादरायणिरुवाच—"राजसूये पाण्डवस्य बान्धवाः स्नेहबद्धाः विविधेषु कर्मसु प्रवृत्ताः आसन्। भीमः पाकशालायाम्, सुयोधनः कोशगारे, सहदेवः पूजायाम्, नकुलः द्रव्योपार्जने नियुक्तः। अर्जुनः वृद्धसेवायाम्, कृष्णः पादप्रक्षालनायाम्, द्रुपदात्मजा भोजनवितरणे, कर्णः दानवितरणे नियुक्तः।" एवं राजसूयमहोत्सवस्य सभायाः, कृष्णपूजनस्य, शिशुपालवधस्य च, सम्पूर्णं चरित्रं प्रवृत्तम्।