सर्वस्य जगतः आत्मा स एव भगवान्, यज्ञाश्च तस्मिन् प्रतिष्ठिताः। हविर्यागाः, मन्त्राः, सांख्ययोगश्च—सर्वम् एव तं प्रति समर्पितम्। स एक एव, अद्वितीयः, अयं विश्वरूपः; स एव आत्मनैव, अजः, लोकान् सृजति, तिष्ठति, लयमपि करोति, हे सभासदः। स एव निरीक्ष्य, अत्र विविधानि कर्माणि सम्पादयति; यत् किंचिद् इष्टम्—धर्मलक्षणं परमं श्रेयः—तत् तस्माद् एव सम्पद्यते। तस्मात् परमो मह्यं कृतज्ञता श्रीकृष्णाय दीयताम्; तेन सर्वेषां प्राणिनां च आत्मनः च पूजनं सम्प्राप्तम्। यः सर्वभूतात्मा कृष्णः, यः अन्यं किञ्चित् न पश्यति, शान्तः, पूर्णः च, तस्मै श्रद्धालुः, अनन्तं फलमिच्छन्, पूजां समर्पयेत्। एवं उक्त्वा, सहदेवः, श्रीकृष्णस्य माहात्म्यं विज्ञाय, मौनं उपागमत्। तच्छ्रुत्वा, सर्वे पुरुषश्रेष्ठाः 'साधु साधु' इति प्रशंसां चक्रुः। ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा, सभायाः च हृदयानि विज्ञाय, राजा प्रमुदितः, स्नेहवशात् आपूरितः, हृषीकेशं पूजयामास। स कृतशौचः, कृष्णपादोदकं स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, बन्धुभिः च सह मुदितः शिरसि धारयामास। पीतकौशेयवस्त्रैः, दिव्याभरणैः च तं पूजयित्वा, अश्रुपूर्णलोचनः, तं निरीक्षितुं न शशाक। एवं पूजिते तस्मिन्, सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा, 'जय! नमः!' इति उच्चैः शंसन्तः, पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तदा, दमघोषसुतः, कृष्णगुणकथायां कोपितः, उपविश्य, भुजौ प्रसार्य, न निर्भयः, कठोरं वाक्यम् उवाच—सभायै, भगवते च सन्देशं ददौ। वेदवाणी सत्यवत्याः—'ईश्वरः कालः, दुस्तरः'—इति प्रसिद्धा; तथापि, वृद्धानां अपि बुद्धिः, बालस्य वाक्यैः कदाचित् भ्रम्यति। यूयं हि श्रेष्ठाः पात्रविचारिणः; बालिशवाक्यैः न प्रमाद्यत। सर्वे सभासदां नाथाः, कृष्णस्य पूजायाः युक्तत्वं अनुमोदितवन्तः। ये तपः, ज्ञानं, व्रतानि च आचरन्ति, येषां ज्ञानदाहितदोषाः, ये ब्रह्मणि स्थिताः, लोकपालैः अपि पूज्यन्ते—तेषां अपि अतिक्रान्तः कृष्णः। कथं वा, गवां चरः, कुलकलङ्कः, पूजार्हः स्यात्, यथा वायसः हविर्नैव पूजितुं अर्हति। न जात्याः, न वर्णस्य, न कुलस्य, सर्वकर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः—कथं स पूजार्हः स्यात्? ययातिना शप्तः, साधुभिः परित्यक्तः, सुरापानेषु नित्यरतः—कथं स पूजार्हः? ब्राह्मर्षिभिः सेवितभूमिं परित्यज्य, ब्राह्मतेजसः हीनः, समुद्रं दुस्तरं शरणं कृत्वा, ये जनान् कष्टयन्ति, ते चौरवत् व्यवहारिणः। एवं स शुभान्यशुभानि वचनानि वदन्, भग्यं नष्टवान्; भगवांश् च, सिंह इव शृगालस्य शब्दं श्रुत्वा, तस्मै प्रत्युत्तरं न दत्तवान्। भगवदपवादं असह्यं श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां परित्यज्य, चेदिराजम् अपि रोषात् शशपुः। यः भगवतो वा भगवत्परायणस्य वा निन्दां श्रुत्वा, तस्मात् देशात् न निष्क्रामति, स धर्मात् पतति, पूर्वं धर्मिष्ठः अपि चेत्। ततः पाण्डुपुत्राः, मत्स्य, केकय, सृञ्जयराजानः च, क्रुद्धाः, शस्त्रग्रहणाय समुत्थाय, शिशुपालवधाय काङ्क्षन्तः। तदा, हे भारत, चेदिराजः, अविक्षिप्तः, खड्गं च ढालं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राजानः तिरस्कुर्वन्, सभायाम् उपवदन्। तस्मिन्न् एव क्षणे, स्वजनान् निगृह्य, भगवान् स्वयम्, कोपात्, पतमानस्य रिपोः शिरः सुदर्शनचक्रेण छित्त्वा, तम् अवधीत्। शिशुपाले हते, महती कलकलः अभवत्; तस्य अनुयायिनः राजानः, प्राणरक्षणाय, दिशः दिशः प्राद्रवन्त। दीप्तिः काचित् चेदिराजदेहात् निष्क्रम्य, सर्वैः प्रेक्ष्यमाणैः, वासुदेवं प्रविवेश, यथा उल्कापातः नभसः पृथिव्याम्। द्वेषवशात्, त्रीणि जन्मानि सञ्चिन्त्य, तं एव ध्यायन्, स तस्मिन् एव लीनः अभवत्; यतः मनः एव भावस्य कारणम्। राज्ञः यज्ञान्ते, स यथाविधि, ऋत्विग्भ्यः, सहायकैः च, बहूनि दानानि दत्त्वा, सर्वान् सत्कृत्य, स्रुवस्नानं चकार। ततः, यज्ञसमाप्तौ, योगीश्वराणां नाथः कृष्णः, मित्राणां प्रार्थनया, कतिपयमासान् तत्र स्थितवान्। अनन्तरं, राजानुज्ञां गृह्य, राजा अनिच्छन् अपि, देवकीसुतः, स्वपत्नीभिः, मन्त्रिभिः च सह, स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं द्वयोः वैकुण्ठवासिनोः, ब्राह्मणशापात् पुनः पुनः जन्मकथां विस्तरेण ते कथितवान्। राजसूययज्ञस्नानान्ते, युधिष्ठिरः, ब्राह्मणक्षत्रियसभायाम् इन्द्रवद् विराजमानः आसीत्। सर्वे देवाः, मनुष्याः, दिव्याः च, राज्ञा सत्कृताः, हृष्टाः स्वस्वस्थानानि गतवन्तः, कृष्णं यज्ञं च स्तुवन्तः। केवलं दुर्योधनः, कलिपुरुषस्वरूपः, पाण्डुपुत्रस्य महद् ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, तद् असहमानः, तत्र नन्दितुम् अशक्नोत्। यः कश्चन विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, राज्ञः मोक्षं, महायज्ञं च पठति, स सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमंहंससंहितायां, दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, शिशुपालवधो नाम चतुःसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। राजा उवाच—हे ब्राह्मण, अजातशत्रोः राजसूयमहोत्सवे, सर्वे संमिलिता राजानः, देवाः, मनुष्याः च, हृष्टाः अभवन्। केवलं दुर्योधनं विना, सर्वे राजर्षयः, देवाः च, प्रमोदिताः; एतद् श्रुतम् अस्माभिः—किं कारणं, तद् ब्रूहि। श्रीबादरायणिः उवाच—राज्ञः राजसूययज्ञे, तस्य बान्धवाः, स्नेहबद्धाः, विविधेषु कार्येषु नियोजिताः। भीमः पाकशालायाः अध्यक्षः, सुयोधनः कोशाध्यक्षः, सहदेवः पूजार्चायाम्, नकुलः चोपकरणसंग्रहे नियुक्तः।