यदा राजसूय यज्ञस्य दिवसे भूमिपति: सर्वेभ्य: ऋत्विजेभ्य: सभासद्भ्यश्च, भाग्यशालिभ्य: यथायोग्यं सन्मानं समर्पयन् सम्यक् श्रद्धया पूजां अकरोत्। तत: सभासद: सर्वे, यः सर्वाधिकं पूज्य: स्यात् इति विचारयन्त: एकमतिं न प्राप्तवन्त:। तदा सहदेव: अब्रवीत्—"नूनं अच्युत: सात्मतानां स्वामी परमपूज्य:। तस्मिन् सर्वे देवाः, स्थाना, कालाः, सम्पद: च विद्यमानाः। एषः सर्वस्य जगतोऽन्तरात्मा, यज्ञाः तस्मिन् अधिष्ठिताः; अग्निहोत्राणि, मन्त्राः, सांख्यं योगः च सर्वे तं प्रति प्रवृत्ताः। स एव एक एवेदं अद्वैतं विश्वं, आत्मनैव अजः लोकान् सृजति, पालयति, विनाशयति च। सः निरीक्ष्य इह विविधानि कर्माणि प्रवर्तयति; यद् यद् काम्यं—धर्मलक्षणं परमं श्रेयः—तद् तस्मादेव उत्पद्यते। अतः परमपूजा श्रीकृष्णाय दत्तव्या; तया सर्वेषां प्राणिनां आत्मनः च पूजनं सम्पद्यते। सर्वभूतात्मने, अन्यं न पश्यन्ते, शान्ताय, पूर्णाय श्रीकृष्णाय, यः अनन्तं दानफलम् इच्छति, सः पूजां दद्यात्।" एवं उक्त्वा सहदेवः श्रीकृष्णस्य महिमानं विज्ञाय मौनं अकरोत्। तद् श्रुत्वा सर्वे श्रेष्ठपुरुषाः तं प्रशशंसुः—"साधु साधु" इति। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभायाः चित्तं विज्ञाय, राजा हृषीकेशं प्रेम्णा हर्षितः पूजां अकरोत्। कृष्णस्य पादोदकं शुद्धं कृत्वा, स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, कुटुम्बैः च सह, सस्मितं शिरसि अधारयत्। पीतवस्त्रैः, रत्नभूषणैः च पूज्य, अश्रुपूर्णनेत्रः तं निरीक्षितुं न शशाक। तं एवं पूजितं दृष्ट्वा सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा प्रणम्य "जय! नमः!" इति वदन्तः पुष्पवृष्टिं अकरोत्। एवं श्रीकृष्णस्य गुणगानं श्रुत्वा, दमघोषपुत्रः शिशुपालः, कोपितः, उत्तिष्ठन् बाहू प्रसार्य, निर्भयः, सभायां कटुवचनानि उदाहरन् तानि भगवतः शृण्वन्। सः वदति—"सत्यवतीवंशस्य वेदवाक्ये 'ईश्वरः कालः दुर्गमः' इति उक्तम्। तथापि वृद्धानां बुद्धिः बालस्य वाक्यैः कदाचित् मोहिता भवति। यूयं श्रेष्ठाः, बालवाक्यैः न प्रभावितव्यम्। सर्वे सभासदः श्रीकृष्णं पूज्यं मन्यन्ते। तपः, ज्ञानं, व्रतानि यः अनुष्ठाति, ज्ञानैः पापं विनष्टम्, ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः पूज्याः—ते पूज्याः। किं तु गोपः, कुलकलंकः, सभासदः अतिक्रम्य, पूजायाः अर्हः कथं स्यात्? यथा काकः नैव हविर्दानं अर्हति। जातिविहीनः, आश्रमविहीनः, कुटुम्बविहीनः, धर्मवर्जितः, स्वेच्छया वर्तते, गुणरहितः—कथं पूज्यः स्यात्? ययातिना शापितः, सत्पुरुषैः त्यक्तः, मद्यपानासक्तः—कथं पूज्यः स्यात्? ब्रह्मर्षिभिः सेवितं देशं त्यक्त्वा, ब्राह्मणतेजः हीनः, समुद्रं शरणं कृत्वा, दस्युवत् जनान् कष्टयन्तः—कथं पूज्यः स्यात्?" एवं अशुभानि वचनानि उक्त्वा, भाग्यं नष्टम्, भगवान् सिंहः शृगालस्य गर्जनं यथा, प्रत्युत्तरं न दत्तवान्। भगवतो दुर्वाच्यं श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां त्यक्त्वा, शिशुपालं क्रुद्धा: शप्तवन्तः। यः भगवतो वा भक्तानां वा निन्दां शृणोति, तत्र स्थातुं न इच्छति, सः धर्मात् पतति, यद्यपि पूर्वं पुण्यवान् आसीत्। ततः पाण्डवपुत्राः, मत्स्य, केकय, शृञ्जयराजानः च, शस्त्राणि गृह्णन्तः, शिशुपालं हन्तुं उद्युक्ताः। तदा शिशुपालः निर्भयः, खड्गं कवचं च गृह्णन्, कृष्णपक्षीयान् राजान् तिरस्कृत्य, प्रत्युत्तरं वदन्। तस्मिन्नेव काले, भगवान् स्वपक्षीयान् निवार्य, कोपात्, शिशुपालस्य पतत: शत्रोः शितधारायां चक्रेण शिरः छित्त्वा। शिशुपालवधेन महती कलकलः जातः, तस्य अनुचरराजानः प्राणरक्षणाय सर्वदिशं पलायन्ति। शिशुपालस्य शरीरात् तेजो दीप्तं उत्पन्नं, सर्वेभ्यः प्राणिभ्यः पश्यतां, वासुदेवं प्रविष्टम्, दिवः पतितं उल्कां यथा। त्रीणि जन्मानि संचितवैरभावेन, तं चिन्तयन्, तस्मिन्नेव भगवति लीनः अभवत्; यतः मनोभावः एव जन्महेतुः। ततः राजा यज्ञकर्तृभ्यः, सहायकभ्यः च, विधिवत् दानानि दत्त्वा, सर्वान् यथायोग्यं पूज्य, अन्त्यस्नानं अकरोत्। तदा यज्ञसमाप्तौ, योगेश्वरः कृष्णः, मित्राणां प्रार्थनया, किञ्चित् कालं तत्र स्थितवान्। ततः, राज्ञः अनिच्छायामपि, देवकीपुत्रः स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह स्वपुरीं प्रतस्थे। एवं द्वयोः वैकुण्ठवासिनोः, ब्राह्मणशापात् पुनः पुनः जन्मकथां विस्तरेण उक्तवान्। राजसूययज्ञसमाप्तौ, युधिष्ठिरः स्नात्वा, ब्राह्मणक्षत्रियसभायां इन्द्रवत् दीप्तिमान् अभवत्। सर्वे देवाः, मानवाः, सिद्धाः, राज्ञा पूजिताः, हर्षेण स्वस्थानं गत्वा, कृष्णं यज्ञं च स्तुतवन्तः। केचित् दूषिताः कुरुषु कलिरूपः दुर्योधनः, पाण्डुपुत्रस्य महतीं श्रीं दृष्ट्वा, सहनं न शशाक। यः विष्णोः कर्माणि, शिशुपालवधं, मोक्षं, महायज्ञं च पठति, सः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे द्वितीयस्कन्धे दशमोऽध्यायस्य उत्तरार्धे चतुश्चत्वारिंशदधिकसप्तचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः 'शिशुपालवधः' नाम समाप्तः। ततः राजा उवाच—"हे ब्राह्मण! अजातशत्रोः महायज्ञं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः, देवाः, मानवाः च, हर्षेण तत्र सन्निहिताः अभवन्।