कृष्णभक्ताय महात्मने युधिष्ठिराय राज्ञे दिव्यतेजसः ऋत्विजः विस्मिताः तस्य राजसूयमङ्गलं विधिवत् सम्पादयामासुः, यथा देवैः प्रचेतसे कृतम्। तस्मिन् यज्ञदिने भूमिपालः युधिष्ठिरः, सम्पूर्णचित्तेन, तान् ऋत्विजः सभासदश्च महाभाग्यान् यथार्हम् सम्मानयामास। ततः सभासदः, कोऽयं परमपूज्यः इति विचिन्त्य, एकमतिं न प्राप्नुवन्तः, सहदेवः तत्रोवाच। सहदेवः अवदत्—अच्युतः भगवान् सात्वतानां स्वामी, स एव परमपूज्यः। तस्मिन् एव सर्वे देवा, स्थानानि, कालाः, सम्पदः च निलीयन्ते। स एव सर्वस्य विश्वस्य आत्मा, यज्ञाः अपि तस्मिन् प्रतिष्ठिताः। हविर्द्रव्याणि, मन्त्राः, सांख्ययोगादयः सर्वे तमेव उद्दिश्य प्रवर्तन्ते। स एवैकः अद्वितीयः, अयं विश्वं तस्यैव अद्वैतस्वरूपम्। स ईश्वरः स्वयमेव अजातः, लोकान् सृजति, तिष्ठति, विनाशयति च। स एव निरीक्ष्य, अत्र विविधानि कर्माणि सम्पादयति; यत् किञ्चित् श्रेयः धर्मलक्षणम् इच्छ्यते, तत् तस्मात् एव सम्पद्यते। अतः महाकृष्णाय परमपूजा दीयताम्; एतेन सर्वभूतानां च आत्मनः च पूजनं सम्पूर्णं भविष्यति। यः अनन्तफलमिच्छति, सः सर्वभूतात्मने, नान्यं पश्यन्ताय, शान्ताय, पूर्णाय कृष्णाय पूजां दद्यात्। एवं सहदेवः भगवत्स्वरूपं ज्ञात्वा, तुष्णीं बभूव। तद्वचनं श्रुत्वा, सर्वे पुरुषश्रेष्ठाः ‘साधु साधु’ इत्यादि स्तुतिपूर्वकं तम् अभ्यनन्दन्। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभायाः चित्तं विज्ञाय, राजा स्नेहसंप्लुतः हृषीकेशं हर्षेण पूजयामास। स भगवत्पादोदकं स्वपत्नीभिः भ्रातृभिः मन्त्रिभिः बन्धुभिः च सह शिरसि धारयामास। पीतवासाः भूषणैः च तं सम्यक् सम्मान्य, अश्रुपूर्णनेत्रः, सः कृष्णं निरीक्षितुं न शशाक। एवं तं पूजितं दृष्ट्वा, सर्वे जनाः कृताञ्जलयः साष्टाङ्गं प्रणम्य, ‘जय! नमः!’ इत्युक्त्वा, पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तस्मिन् काले, दमघोषपुत्रः शिशुपालः, कृष्णगुणगानं श्रुत्वा क्रुद्धः, आसनेन उत्थाय, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, कटुवचनानि सभायाम् अवदत्, तानि भगवतः सञ्ज्ञापयन्। सत्यवत्याः वेदवाक्यं यथा—‘ईश्वरः कालः दुस्तरः’—एवं सन्, वृद्धानां अपि बुद्धिः कदाचित् बालस्य वचनेन मोह्यते। हे सभासदः, यूयं यथार्थविवेके अग्रण्यः, बाल्यवाक्येन न भ्रम्यत; सर्वे सभापालाः अपि कृष्णं पूजायोग्यं मन्यन्ते। ये तपः, ज्ञानं, व्रतानि च आचरन्ति, येषां पापानि ज्ञानदाहेन नष्टानि, ते ब्रह्मनिष्ठाः ऋषयः, लोकपालैरपि पूज्यन्ते। तादृशान् सभासदः अतिवर्त्य, गोपालकः कुलपांसनः कथं पूजायोग्यः स्यात्, यथा काकः हविर्नार्हति? जात्याश्रमकुलहीनः, सर्वधर्मातिवर्तः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः, कथं सः पूजायोग्यः? तेषां वंशः ययातिना शप्तः, साधुभिः परित्यक्तः, सदा मद्यसेवने प्रवृत्तः—कथं ते पूजायोग्याः? ब्राह्मर्षिभिः सेवितभूमिं परित्यज्य, ब्राह्मणतेजः विना, समुद्रदुर्गं शरणं कृत्वा, एते दुष्टाः जनान् चोरवत् बाधन्ते। एवं सः अशुभानि वाक्यानि बहूनि उक्त्वा, भग्यं हृतः, प्रभुः तु सिंहः इव शृगालरवम्, प्रत्युत्तरं न ददौ। भगवतो निन्दां असह्यां श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां परित्यज्य, चेदिराजं कोपेन शशापुः। यः भगवत्परनिन्दां श्रुत्वा तत्रैव तिष्ठति, सः पुण्यवानपि धर्मात् पतति। ततः पाण्डुपुत्राः, मत्स्य, केकय, श्रिञ्जयराजानः च, शस्त्राणि गृहीत्वा, शिशुपालवधाय उत्तिष्ठन्। तदा, हे भारत, चेदिराजः निर्भयः, खड्गं च कवचं च गृहीत्वा, कृष्णपक्षीयान् राज्ञः सभायाम् अवमन्य, तान् तिरस्कृत्य स्थितवान्। तस्मिन्न् एव क्षणे, प्रभुः स्वयं, स्वजनान् निगृह्य, कोपेन, पतन्तं शत्रुं सुदर्शनचक्रेण शिरश्छेदम् अकरोत्। शिशुपाले हते, महान् कोलाहलः अभवत्; तस्य अनुयायिनः राजानः प्राणरक्षार्थं दिशः दिशः पलायिताः। चेदिराजस्य देहात् तेजो दिव्यम् उत्पत्य, सर्वेषां साक्षिणां मध्ये, वासुदेवे प्रविष्टम्, यथा उल्कापातः नभः पृथिवीं प्रति। त्रिषु जन्मसु संचितद्वेषवशात्, तं चिन्तयन्, सः तस्मिन् एव भगवति लीनः अभवत्; हि भावः एव भविष्यस्य कारणम्। ततः, युधिष्ठिरः, ऋत्विग्भ्यः सूनृतान् दक्षिणाः दत्त्वा, सर्वान् विधिपूर्वकं पूजयित्वा, अवभृथस्नानं चकार। राजसूयस्य समाप्तौ, योगेश्वरः कृष्णः, मित्राणां निवेदनात्, कतिपयमासान् तत्रैव स्थितवान्। ततः, राज्ञः अनिच्छति अपि, देवकीसुतः प्रभुः, स्वपत्नीभिः मन्त्रिभिः च सह, स्वपुरीं प्रति प्रस्थितः। एवं द्वौ वैकुण्ठनिवासिनौ ब्राह्मणशापात् पुनः पुनः जन्मग्रहणम् अयं विस्तरेण कथितम्। राजसूयसमाप्तौ, युधिष्ठिरः स्नात्वा, ब्राह्मणक्षत्रियसभायाम् इन्द्रवत् बभौ। सर्वे देवाः, मनुष्याः, दिव्याः च, राज्ञा पूजिताः, हृष्टाः स्वस्वस्थानानि गत्वा, कृष्णं यज्ञं च स्तुत्वा प्रीताः। केवलं दुर्योधनः, कुरुषु कलिदूतस्वरूपः, पाण्डुपुत्रस्य महतीं श्रीं दृष्ट्वा, सहनं न शशाक। यः विष्णोः क्रियायाः शिशुपालवधं मुक्तिं च राजसूयमहोत्सवं च पठति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे शिशुपालवधो नाम चतुःसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः।