तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितश्च—एते महर्षयः समागतम्। तथैव विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः च तत्र आहूताः। अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुकुलोत्पन्नः रामः, आसुरिः, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अक्रतव्रणश्च अपि तत्र समुपविष्टाः। अन्येऽपि—द्रोणः, भीष्मः, कृपः, इत्यादयः, धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह, विदुरश्च प्राज्ञः—एते सर्वे तस्मिन्सम्भारसमये न्ययोज्यन्त। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्या, शूद्राश्च, ये सर्वे यज्ञदर्शनकाङ्क्षिणः, राज्ञाम् अधीनजनाः, सर्वे नरेन्द्राः च, हे राजन्, तत्र समागच्छन्। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः यथाविधि यज्ञभूमिं सम्यक् निरमायन्, राजानं च दीक्षितवन्तः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि, यथा प्राचीने काले वरुणस्य कृता, तद्वत्। लोकपालाः, इन्द्रादयः, ब्रह्मा-शिव-सहिताः, तत्र समुपविष्टाः। सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महोरगाः, महर्षयः, यक्षाः, राक्षसाः, विहङ्गमाः, किन्नराः, चारणाश्च स्वगणैः सह तत्र आगच्छन्। सर्वे नृपाः स्वस्वपत्नीभिः सहिताः पाण्डुपुत्रस्य राजसूये समाहूताः। सर्वे विस्मिताः, तद् यथार्हं कृष्णभक्तस्य योग्यं मन्यमानाः, दिव्यतेजसः ऋत्विजः तं राजसूयं सम्यक् समाचरन्, यथा प्राचेतसस्य देवैः कृतम्। यज्ञदिने भूमिपतिः सर्वेभ्यः ऋत्विजेभ्यः, सभासद्भ्यश्च, यथार्हं पूजां कृतवान्। सभासदः, कोऽत्र परमं पूजार्हः इति चिन्तयन्तः, एकमतं न प्रापुर्यतः सहदेवः तदा वाक्यमब्रवीत्—"नूनं अच्युतः, सात्वतानां पतिः, परमपूजार्हः। यस्मिन्सर्वे देवाः, स्थानानि, कालाः, लक्ष्मीः च स्थिताः। स एव सर्वस्य जगतः आत्मा, यज्ञाः तत्र प्रतिष्ठिताः, हविर्द्रव्याणि, मन्त्राः, सांख्ययोगौ च तस्मै समर्पिताः। स एवैकः, अद्वितीयः, इदं विश्वम्; स्वात्मना अजो लोकान् सृजति, पालयति, लयं नयति। स एव दृष्ट्वा विविधानि कर्माणि करोति; यत् किमपि श्रेयः धर्मलक्षणं इच्छ्यते, तत् तस्मादेव उत्पद्यते। अतः परमपूजा श्रीकृष्णाय दीयताम्; तेन सर्वभूतपूजा, आत्मपूजा च स्यात्। सर्वभूतात्मने, अनन्यदर्शिने, शान्ताय पूर्णाय, अनन्तफलकामिना पूजा दीयताम्।" एवं सहदेवः, कृष्णस्य माहात्म्यं विदित्वा, मौनं जग्राह। तच्छ्रुत्वा, सर्वे नरश्रेष्ठाः "साधु साधु" इति प्रशशंसुः। ब्राह्मणस्य वाक्यं श्रुत्वा, सभायाः हृदयानि च विज्ञाय, राजा प्रमुदितः, स्नेहेन परिपूर्णः, हृषीकेशं सम्यक् पूजयामास। स पाद्यं जलं स्वयम् आदाय, पत्निभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, बन्धुभिश्च सह शिरसि धारयामास। स तं पीताम्बरैः, भूषणैः, सम्यक् पूजयामास; नेत्राभ्यां अश्रुपूर्णाभ्यां, साक्षाद् दृष्टुं न शक्तः। एवं पूजिते भगवति, सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा, "जय! नमः!" इति प्रणम्य, पुष्पवृष्टिं च अकुर्वन्। तदानीं दमघोषपुत्रः, कृष्णगुणस्तुतिं श्रुत्वा, कोपाविष्टः, उपविष्टस्थानात् उत्तस्थौ, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, कटुवचनानि सभायाम् उक्तवान्, तानि च भगवते प्रकटयामास। "सत्यवतीपरम्परायां वेदः—ईश्वरः कालः, दुस्तरः इति; तथेति, वृद्धानामपि बुद्धिः, बालस्य वचनेन मुह्यति। यूयं यथार्थवित्, बालिशवाक्यैः न प्रमाद्यत; सर्वे सभासदः, कृष्ण एव पूजार्हः इति निश्चितवन्तः। ये तपस्विनः, ज्ञानव्रतधारिणः, येषां मलानि ज्ञानाग्निना विनष्टानि, ये ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः अपि पूजिताः—तान् अतिक्रम्य, कथं गवां चरकः, कुलपांसनः, पूजार्हः? यथा काकः हविर्नर्हति। जातिवर्णकुलवर्जितः, सर्वकर्मविवर्जितः, स्वेच्छाचारः, गुणहीनः, कथं पूजार्हः? तेषां वंशः, ययातिना शप्तः, सत्पुरुषैश्च परित्यक्तः, मत्तपानपरायणः, ते कथं पूजार्हाः? ब्राह्मर्षिसेव्यभूमिं परित्यज्य, ब्राह्मणतेजसः रहिताः, समुद्रं दुस्तरं शरणं कृत्वा, दस्युवत् जनान् बाधन्ते।" एवं स अशुभानि बहूनि वचनानि उवाच; भगवांश्च, सिंह इव शृगालरवम् उपश्रुत्य, प्रत्युत्तरं न दत्तवान्। भगवदपवादं श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ पिधाय, सभां त्यक्तवन्तः, चेदिराजं क्रुद्धाः शशापुः। यः भगवतो वा भक्तस्य वा निन्दां श्रुत्वा, तस्मिन्नेव देशे तिष्ठति, स पुण्यः सन् अपि पतति। तदा पाण्डुपुत्राः, मत्स्य, केकय, सृञ्जयानां राजानः च, क्रुद्धाः, शस्त्रगृह्य, शिशुपालवधाय उत्तिष्ठन्। चेदिराजः अपि, अकम्पितः, खड्गं चर्म च आदाय, कृष्णपक्षीयान् नृपान् तिरस्कुर्वन्, युद्धाय सज्जः अभवत्। तदा स्वयं भगवान्, स्वपक्षीयान् निरोधयन्, कोपेन, पतन्तं शिशुपालं, सुदर्शनचक्रेण शिरश्छेदं कृतवान्। तस्मिन् निहते, महान् कोलाहलः अभवत्; तस्य अनुयायिनः राजानः, प्राणरक्षार्थं, दिशः दिशः प्राद्रवन्। चेदिराजस्य देहात् तेजो विरलम् उत्पत्य, सर्वेभ्यः पश्यतां, वासुदेवे प्रविवेश, यथा उल्कापातः नभसः पृथिवीम्। स चेदिराजः, त्रिषु जन्मसु संचितद्वेषाग्निना तप्तचित्तः, तं भगवन्तं चिन्तयन्, तस्मिन्नेव आत्मनि लीनः अभवत्; यतः भावः एव भाव्यनिमित्तम्।