श्रीशुकः कथयति—युधिष्ठिरराजा, श्रीकृष्णस्य बलवता जरासन्धवधं तस्य च अद्भुतानि कर्माणि श्रुत्वा, हर्षितः सन् तं प्रति वाक्यं प्रह्वद्वन्। स युधिष्ठिरः उवाच—त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूताधिपतयः, यद्यपि दुर्लभं प्राप्ताः, तथापि शिक्षां शिरसि स्थापयन्ति। त्वं कमललोचन, दुःखितेषु स्वामीति मन्यमानान् अपि नियमयसि; एषा महती गुह्यवृत्तिः। एकस्य परमात्मनः, अद्वितीयस्य, कर्मणा न महिमा वृद्धिं नापि क्षयं यथासूर्यस्य। अजेय, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इत्यादि भेदः नास्ति; पशुषु यथा भेदः तद्वत्। एवं कृत्वा, यज्ञसमये, राजा ब्राह्मणान् वेदविदः, योग्यतानुरूपान्, कृष्णानुज्ञया, आचार्यत्वाय चकार। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः; विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैला, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः; अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भर्गवो रामः, आसुरी, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्ये अपि आमन्त्रिताः, यथा द्रोणः, भीष्मः, कृपः, धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह, विदुरः च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, सर्वे यज्ञदर्शनाय आगच्छन्; सर्वराजानां प्रजाः अपि समागताः। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः यज्ञभूमिं शास्त्रानुसारं निर्मितवन्तः, राजानं दीक्षयामासुः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि यथा पूर्वं वरुणाय कृतानि; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मा, शिवः च आगच्छन्। स्वैः पार्षदैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महानागाः, ऋषयः, यक्षाः, राक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगच्छन्। राजानां पत्न्यः सह, सर्वे पाण्डुपुत्रस्य राजसूययज्ञे उपस्थिताः। तं दृष्ट्वा, कृष्णनिष्ठस्य योग्यमिति विस्मयमापन्नाः; दिव्यतेजसः ऋत्विजः पाण्डवस्य राजसूयमवदन्, यथा देवाः प्रचेतेसस्य। यज्ञदिने, भूमिपतिः, सर्वान् ऋत्विजः, सभासदः, महाभागान् उचितया पूजयामास। सभासदः, कोऽग्र्यपूज्यः इति विचिन्त्य, एकमतिं न प्राप्नुवन्; तदा सहदेवः अब्रवीत्। स उवाच—अच्युतः, सात्वताधिपः, सर्वदेवस्थानकालधनादीनां अधिष्ठानं, सर्वपूज्यः। स एव सर्वस्य विश्वस्य आत्मा; यज्ञाः, होमाः, मन्त्राः, सांख्ययोगः, सर्वे तस्मिन्नि योजिताः। स एक एव अद्वितीयः, आत्मना जगत् सृजति, पालयति, संहरति। स निरीक्ष्य कर्माणि विविधानि कुर्यात्; यद् इच्छ्यते—धर्मादिलक्षणं परमं श्रेयः—तस्यैव प्रसूतिः। तस्मात्, श्रीकृष्णाय महती पूजाः दातव्या; तेन सर्वभूतानां, आत्मनः च पूजनं सम्पद्यते। सर्वात्मने, एकदृष्टये, शान्ताय, पूर्णाय कृष्णाय, अनन्तफलकामेन पूजां दातव्यम्। सहदेवः, कृष्णमहिमान् विज्ञाय, एतदुक्त्वा मौनं अष्टभूतः; ततः सर्वश्रेष्ठाः 'साधु साधु' इति प्रशंसयामासुः। ब्राह्मणवचनं श्रुत्वा, सभासदां हृदयं विज्ञाय, राजा, हर्षयुक्तः, स्नेहपरिप्लुतः, हृषीकेशं पूजयामास। श्रीकृष्णपादोदकं शुद्धं, स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, कुटुम्बिभिः सह, आनन्देन शिरसि धारयामास। पीतांबरं, रत्नानि च समर्प्य, अश्रुपूर्णेक्षणः, तं निरीक्षितुं न शशाक। एवं पूजितं दृष्ट्वा, सर्वजनाः अञ्जलिं कृत्वा, 'जय! नमः!' इत्युक्त्वा, पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तदा दमघोषपुत्रः, कृष्णगुणस्तुतिं श्रुत्वा, कोपितः, आसनात् उत्थाय, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, सभायां कठोरवचनानि, भगवतः साक्षात्, उदाहरत्। सत्यवत्याः श्रुतिः—'ईश्वरः कालः दुर्गमः' इति; किन्तु वृद्धज्ञानं अपि बालवचनैः मोहं गच्छति। त्वं, श्रेष्ठमूल्यविचारकः, बालवाक्यैः न भ्रम्यः; सर्वे सभापतयः कृष्णं पूज्यं अनुमोदितवन्तः। तपः, ज्ञान, व्रतानुष्ठानशीलाः, ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः अपि पूजिताः ऋषयः— सभापतिभ्यः अधिकः, कथं गोपालकः, कुलकलंकः, पूजायाः योग्यः, यथा काकः हविषः अयुक्तः। जातिवर्णकुलहीनः, सर्वकर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारी, गुणहीनः—कथं पूजायाः पात्रः। ययातिना शप्तः, सत्पुरुषैः त्यक्तः, मद्यप्रियः—कथं पूजायाः पात्रः। ब्रह्मर्षिभिः सेवितभूमिं त्यक्त्वा, ब्राह्मतेजः विहीनः, समुद्रं शरणं गत्वा, जनान् उपद्रवयन्ति, दस्युवद्। एवं, स अशुभवचनानि, स्वभाग्यं नष्टं, उवाच; भगवन् सिंहः शृगालस्य गर्जनां यथा, प्रत्युत्तरं न दत्तवान्। भगवतो निन्दां असह्यां श्रुत्वा, सभासदः कर्णौ अपिधाय, सभां त्यक्त्वा, क्रोधेन चेदिराजं शप्तवन्तः।