इदं श्रुत्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हृदयेन हर्षिताः अभवन्, मन्यन्ते स्म मगधराजः जितः, स्वराज्ञः कामः सिद्धः इति। ततः भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः च, राज्ञे नमः कृत्वा, यद् यत् कृतवन्तः तत् सर्वं निवेदयामासुः। तद् श्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः, कृष्णस्य दयाम् अवगत्य, हर्षाश्रुभिः स्नेहात् वाक्यं वक्तुं न शशाक। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे 'कृष्णस्यान्येषां आगमनम्' इति सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच— एवं, राजा युधिष्ठिरः, बलिनः कृष्णस्य जरासन्धवधं तस्य अद्भुतानि कर्माणि च श्रुत्वा, तुष्टः सन् कृष्णं संबोधितवान्। युधिष्ठिरः उवाच— ये त्रिलोकगुरवः, सर्वजीवेश्वराः, दुर्लभं प्राप्त्वापि, उपदेशं शिरसि स्थापयन्ति। त्वं कमललोचन, दुःखितानाम् अधिपतित्वं यः स्वामीत्वं मन्यते, तेषु शासनं वहसि, महात्मन्, एषा गूढा रहस्यता। एकस्य परमात्मनः, अद्वितीयस्य, कर्मभिः न गुणो वृद्धिः न हानिः, सूर्यस्य यथा। अजेय, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इति भेदः नास्ति, पशुषु यथा भेदः। शुकः उवाच— एवम् उक्त्वा, यज्ञस्य समये, सः वेदविदः, कृष्णस्य अनुमत्याः, योग्यब्राह्मणान् आचार्यांश्च चयनं कृतवान्। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः च। विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः च। अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशीयः रामः, आसुरिः, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्ये अपि आमन्त्रिताः— द्रोणः, भीष्मः, कृपः च इत्यादयः; धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह आगतः, विदुरः च बुद्धिमान्। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, यज्ञदर्शनकामाः, सर्वे राजाः, प्रजाः च, हे राजन्, तत्र आगच्छन्। ततो ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः यज्ञभूमिं शास्त्रानुसारं सम्यक् कृतवन्तः, राजानं दीक्षयामासुः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि, यथा पूर्वं वरुणस्य; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मा, शिवः च उपस्थिताः। तेषां सहचर्यैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महानागाः, ऋषयः, यक्षाः, राक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगच्छन्। राजाः स्वपत्नीभिः सह पाण्डुपुत्रस्य राजसूययज्ञे समागताः। तं दृष्ट्वा, कृष्णनिष्ठायाः उचितम् इति विस्मयेन मन्यन्ते स्म; तेजस्विनः ऋत्विजः तं राजसूयम् सम्यक् कृतवन्तः, यथा देवाः प्रचेतसः। यज्ञदिने भूमिपतिः, पूर्णचेतसा, ऋत्विजः, सभासदः, महाभाग्यवन्तः, यथायोग्यं पूजितवान्। सभासदः, सर्वश्रेष्ठस्य पूजायाः पात्रं कः इति विचिन्त्य, एकमतिं न प्राप्नुवन्; तदा सहदेवः उवाच। नूनं अच्युतः, सात्वताधिपः, सर्वदेवस्थानकालधनादीनां अधिष्ठानम्, पूजायाः श्रेष्ठपात्रम्। स एव अस्य विश्वस्य आत्मा, यज्ञाः तस्मिन् अधिष्ठिताः; हव्यकव्या, मन्त्राः, सांख्ययोगः, सर्वे तस्मिन् एव। सः अद्वितीयः, एषा अद्वैतमयी सृष्टिः, स्वात्मना अजः लोकान् सृजति, धारयति, संहरति। सः निरीक्ष्य, विविधानि कर्माणि साधयति; यत् यत् काम्यं— श्रेयः धर्मादि— तस्माद् उत्पद्यते। तस्मात् महाकृष्णाय परमपूजा दीयताम्; तेन सर्वजीवानां आत्मनः च पूजनं स्यात्। सर्वभूतात्मने, अन्यद् न पश्यति, शान्ताय, पूर्णाय कृष्णाय, अनन्तफलकामेन पूजा दीयताम्। एवं उक्त्वा, सहदेवः कृष्णस्य माहात्म्यं ज्ञात्वा, मौनं अष्टः; तद् श्रुत्वा सर्वश्रेष्ठपुरुषाः 'साधु, साधु' इति प्रशंसाम् अकुर्वन्। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभासदां च हृदयम् अवगत्य, राजा हर्षितः, स्नेहाभिभूतः, हृषीकेशं पूजितवान्। कृष्णपादोदकं शुद्धं कृत्वा, स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, कुटुम्बैः सह, हर्षेण शिरसि धारयामास। पीतवस्त्रैः, रत्नाभरणैः, कृष्णम् पूज्य, अश्रुपूर्णनेत्रः तं निरीक्षितुं न शशाक। तं एवं पूजितं दृष्ट्वा, सर्वजनाः अञ्जलिं कृत्वा, 'जय! नमः!' इति प्रहर्षेण प्रणम्य, पुष्पवर्षं च अकुर्वन्। एवं श्रुत्वा, दमघोषपुत्रः, कृष्णगुणगानात् क्रुद्धः, आसनात् उत्तस्थाव्, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, सभायाम् तीक्ष्णवचनं भगवानं प्रति व्याहरत्। सत्यवत्याः वेदविधिः वदति— 'भगवान् कालः दुस्तरः'— तथापि वृद्धानां बुद्धिः कदाचित् बालस्य वचनेन मोहितः। त्वं श्रेष्ठः, पात्रनिर्णये; बालवाक्येन न भ्रम्यताम्। सर्वे सभासदः कृष्णं पूजायाः योग्यं अनुमोदितवन्तः। ये तपः, ज्ञान, व्रत, ब्रह्मविद्यया मलनाशिताः, ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैः पूजिताः, श्रेष्ठाः ऋषयः— तेषां अपि पूजायाः अधिपत्यं अतिक्रम्य, गोकुलजः कुलकलंकः कथं पूजायाः पात्रम्? यथा काकः नैव हविषः पात्रम्। जातिवर्णकुलहीनः, सर्वकर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारी, गुणशून्यः, कथं पूजायाः पात्रम्? ययातिना शप्तः, साधुभिः निष्क्रान्तः, मद्यप्रियः सदा, तेषां कुलं कथं पूजायाः पात्रम्?