खाण्डवप्रस्थं प्राप्तवन्तः विजयी वीराः शङ्खान् आदधुः, मित्रान् हर्षयन्तः, शत्रून् दुःखितान् चक्रुः। तद् श्रुत्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हृदयेन हृष्टाः अभवन्, मन्यमानाः मगधराजः जितः, स्वस्य राज्ञः कामः पूर्णः इति। ततः भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः च, राजानं प्रणम्य, यद् कृतं तद् सर्वं निवेदयामासुः। तद् श्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः, कृष्णस्य कृपाम् अवगम्य, हर्षाश्रूणि मुमोच, प्रेम्णा वाचं न शशाक। एवं सप्तत्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः—'कृष्णस्य आगमनम् अन्येषां च' नाम्ना, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे दशमस्कन्धस्य उत्तरार्धे। श्रीशुक उवाच—एवं धर्मराजः युधिष्ठिरः, बलिनः कृष्णेन जरासन्धस्य वधं, तस्य अद्भुतानि कर्माणि च श्रुत्वा, हृष्टः सन् तम् अभाषत। श्रीयुधिष्ठिरः उवाच—ये त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूताधिपतयः, दुर्लभम् अपि प्राप्य, उपदेशम् शिरसि धारयन्ति। त्वं, कमलाक्ष, तेषां दुःखिनां मध्ये स्वामीति मन्यमानानां अधिपतित्वम् वहसि; महात्मन्, एषा गूढा रहस्यता। एकस्य परमात्मनः, द्वितीयाभावस्य, कर्मभिः न गुणः वर्धते न च क्षीयते, यथा सूर्यस्य। अजेय, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इति भेदः न विद्यते; पशुषु यथा भेदः, एवं तत्र। श्रीशुकः उवाच—एवं उक्त्वा, यज्ञस्य योग्ये काले, सः विद्वांसः वेदपारगान् ब्राह्मणान् कृष्णस्य अनुमतौ चयनम् अकरोत्। व्यासः, भारद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः, विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः, अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशीय रामः, आसुरिः, वीटिहोत्रः, मधुच्छन्दाः, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्ये अपि आमन्त्रिताः—द्रोणः, भीष्मः, कृपः च अन्ये; धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह, विदुरः च बुद्धिमान्। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, सर्वे यज्ञदर्शनकामाः, राजानां विषयजनाः च, तत्र आगमन्। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः यज्ञभूमिं शास्त्रानुसारं सम्यक् निर्माय, राजानं दीक्षयामासुः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि, यथा पूर्वं वरुणाय; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मा, शिवः च उपस्थिताः। तेषां अनुगैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महाभुजङ्गाः, ऋषयः, यक्षाः, राक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगमन्। राजानः स्वपत्नीभिः सह, पाण्डुपुत्रस्य राजसूययज्ञे समागताः। तद् दृष्ट्वा सर्वे विस्मिताः, कृष्णनिष्ठस्य योग्यं मन्यन्ते; दिव्यतेजसः ऋत्विजः महराजाय राजसूयं सम्यक् अकरोत्, यथा देवाः प्रचेतसे। यज्ञदिवसे भूमिपतिः, सावधानः, ऋत्विजः सभास्वामिनः च, यथायोग्यं, पूजयामास। सभ्याः, सर्वश्रेष्ठं आराधनार्हं कः इति विचारयन्तः, एकमतिं न प्राप्तवन्तः; ततः सहदेवः उवाच। 'अच्युतः, सात्मतानां स्वामी, सर्वोच्चपूजायाः अर्हः; तस्मिन सर्वे देवाः, देशाः, कालाः, धनानि च। सः सर्वस्य जगतः आत्मा, यज्ञाः तस्मिन् स्थिताः; अग्निहोत्रं, मन्त्राः, सांख्यं, योगः—सर्वं तस्मिन्। स एव, अद्वितीयः, एषा अद्वैतजगत्; स्वात्मना अजः लोकान् सृजति, पालयति, विनाशयति। सः निरीक्ष्य, विविधानि कर्माणि साधयति; यद् यद् इच्छ्यते—परमं शुभं धर्मलक्षणं च—तस्मात्। तस्मात्, महाकृष्णाय सर्वोच्चपूजा दीयताम्; एतया सर्वभूतानां आत्मनः च पूजनम् साध्यते। सर्वभूतात्मना, अन्यं न पश्यता, शान्तेन पूर्णेन, अनन्तफलकामेन पूजा दीयताम्।' एवं उक्त्वा, सहदेवः कृष्णस्य महिमान् ज्ञात्वा, मौनम् अकरोत्; तद् श्रुत्वा, सर्वे श्रेष्ठपुरुषाः 'साधु, साधु' इति प्रशशंसुः। ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा, सभ्याणां हृदयम् अवगम्य, राजा, हर्षितः, स्नेहेन अभिभूतः, हृषीकेशम् पूजयामास। सः कृष्णपादोदकं शिरसि स्थापितवान्, स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, कुटुम्बजनैः सह, हर्षेण। पीतवस्त्रैः, रत्नमाल्यैः च पूज्य, अश्रुपूर्णनेत्रः, तं निरीक्षितुं न शशाक। तं एवं पूजितम् दृष्ट्वा, सर्वे जनाः, अञ्जलिं कृत्वा, 'जय! नमः!' इति उचुः, पुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। एतद् श्रुत्वा, दमघोषपुत्रः, कृष्णगुणस्तुत्या कोपितः, आसनात् उत्थाय, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, सभायाम् कटुवचनानि उवाच, तानि भगवतः ज्ञापयामास। सत्यवतीशाखा वेदः वदति—'भगवान् कालः दुरत्ययः'; तथापि वृद्धानाम् अपि बुद्धिः कदाचित् बालस्य वचनेन मोद्यमाना। 'त्वम्, सर्वोत्तरः पात्रविचक्षनः; बालिशवचनैः न प्रमाद्य; सर्वे सभास्वामिनः कृष्णस्य पूजार्हतां अनुमोदितवन्तः। ये तपः, ज्ञानम्, व्रतानि कुर्वन्ति, तेषां मलानि ज्ञानेन नष्टानि; ब्रह्मनिष्ठाः, लोकपालैर् अपि पूज्याः, परमर्षयः।' 'सभास्वामिनः सर्वान् अतिक्रम्य, गोकुली, कुलस्य कलङ्कः, कथं पूजार्हः? यथा काकः हविषः न अर्हति। जात्याभावात्, वर्णाश्रमाभावात्, कुलाभावात्, सर्वधर्मवर्जितः, स्वेच्छाचारी, गुणहीनः—कथं पूजार्हः?