नारद! शृणु, कथा-संपाते किमभवत् इति वक्ष्यामि। तदा हरिः स्वयं भक्तैः सह दिव्यैः विमानैश्च तत्र साक्षात् प्रादुरभूत्। तस्मिन्काले जय-ध्वनयः प्रणामाश्च बहुधा अभवन्। हरिः परमसन्तोषात् पाञ्चजन्यं शङ्खं निनाद्य, गोकर्णं परिष्वज्य तमात्मसमं चकार। अन्यान् श्रोतॄन् अपि स हरिः तद्रूपान् मेघश्यामान् पीताम्बरधरान् किरीटिनः कुण्डलिनश्च त्वरया कृतवान्। ये ग्रामवासिनः अश्वपाल-चाण्डाल-जातयः अपि, तान् सर्वान् गोकर्णस्य प्रसादेन तस्मिन्काले दिव्य-विमानस्थाने न्यवेशयत्। ये च हरिलोकं यान्ति, यत्र योगिनः प्रयान्ति, स गोपालकः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप, या गोपिकाप्रियतमाभूमिः। तत्र कथा-श्रवणात् प्रीतः भक्तवत्सलः भगवान् हरिः तान् आनन्दितः स्वधाम गतवान्। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण समन्विताः अभवन्, तथा ते अपि कृष्णेन दुर्लभं योगिभिः अपि गोलोकं नीताः। तं लोकं, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रमाः, न सिद्धगणाः अपि गच्छन्ति, तं ते भगवतकथाश्रवणेन अवापन्। इह वयं वदामः—सप्ताह-यागेषु या कीर्तिकण्ठश्रीः फलं लभ्यते, तदपि न; ये गोकर्णकथायाः अक्षराणि कर्णैः पिबन्ति, ते गर्भस्थाः अपि पुनः न जायन्ते। वात-पानं, जल-सेवनं, पत्र-भोजनं, शरीर-शोषकं तपः, दीर्घकाल-संचित-घोर-साधनानि, योगाभ्यासः च—एतेन न स स्थितिः लभ्यते या सप्ताह-श्रवणेन सुलभा। महर्षिः शाण्डिल्यः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे स्थित्वा, ब्रह्मानन्द-मग्नः, एतां पुण्यां कथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं शृण्वतः पापराशिः विनश्यति। श्राद्धकाले पठिता पितॄन् तर्पयति; नित्यपठनात् मोक्षं प्राप्नोति, पुनः न प्रतिनिवर्तते। अथ षष्ठोऽध्यायः—श्रीमद्भागवतस्य सप्ताह-श्रवण-विधिः। कुमाराः ऊचुः—अधुना सप्ताह-श्रवणस्य विधिं प्रवक्ष्यामः। सामान्यतः स धर्मः बन्धुभिः, वित्तेन च साध्यते इति स्मर्यते। ज्योतिषिकं आहूय, शुभकालं परीक्ष्य, यथाविवाहं सर्वोपकरणानि व्यवस्थापनीयानि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभाः, श्रवणारम्भाय; ते श्रोतॄणां मोक्षाय निर्दिशन्ति। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः परित्याज्याः; ते सर्वथा त्याज्याः। अन्ये बन्धवः नियोजनीयाः, ये च उत्साहिनः। प्रदेशे प्रदेशे प्रयत्नेन सूचना प्रेषणीयाः—अत्र भागवत-कथा भविष्यति, गृहीणः आगच्छन्तु। केचन हरिकथाः अच्युत-कीर्तयः च दूरस्थाः; नार्यः, शूद्राः, अन्ये च—तेषां शिक्षां निश्चित्य दातव्यम्। प्रदेशे प्रदेशे वैष्णववैरागिणः, ये कीर्तनलोलुपाः, तान् पत्रैः आमंत्रयित्वा, तेषां लेखनं विहितम्। साधूनां संमिलनं सप्तरात्रं भविष्यति, यत् दुर्लभम्; अत्र च कथा अद्भुतरसं भविष्यति। ये श्रीमद्भागवतामृत-पानलोलुपाः, ते शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यद्यपि कदाचिदेकदिनमपि स्थानं न स्यात्, तथापि सर्वथा आगमनं साधनीयम्; एकः क्षणोऽपि अत्र दुर्लभः। एवं तेषां व्यवस्थां दीनतया कर्तव्या; सर्वेषां आगतानां वासः साधनीयः। तीर्थे, वने, गृहे वा, श्रवणं पूज्यते; यत्र पृथिवी विस्तीर्णा, स एव भागवतकथायाः योग्यः देशः। शुद्धिः, भूमेः मार्जनं, लेपनं, गन्धाद्यलङ्कारः च कार्यः; गृहवस्तूनि एकत्र स्थापनीयानि। पञ्चमे दिने यत्नेन पूर्वारोपितानि आसनानि शुद्धानि कर्तव्यानि; उच्चं मण्डपं निर्माय, कदलीस्तम्भैः शोभितम्। तत्र फलेन, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभनं कर्तव्यम्; सर्वदिक्कु ध्वजाः स्थापितव्याः, यत् तद्धन्यं भवेत्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः अंकनीयाः; तत्र विरक्तब्राह्मणाः उपवेश्य, जागरितव्याः। प्रथमं तेषां आसनानि क्रमशः स्थापनीयानि; वक्त्रुं विशिष्टं दिव्यासनं विधेयम्। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोता पूर्वाभिमुखः; अथवा वक्ता पूर्वतः, श्रोता उत्तरतः। अन्यथा, पूर्वदिक् उपास्य-उपासकयोः मध्ये विज्ञेया; श्रोतृणां आगमाय, एषा देश-कालकुशलैः निर्दिष्टा। वक्ता विरक्तो वैष्णव-ब्राह्मणः, वेदशास्त्र-शुद्धः, दृष्टान्त-कुशलः, धैर्यवान्, सर्वकामविवर्जितः स्यात्। ये बहून् मतान् संकुलयन्ति, स्त्रीषु आसक्ताः, पाखण्ड-मतावलम्बिनः, ते शुकशास्त्रपारायणाय वर्जनीयाः, विद्वांसः अपि सन्तु। वक्तारः समीपे अन्यः तादृशः विद्वान् स्थापनीयः, संशयान् समाधानाय, जनानां प्रबोधनाय च। वक्ता दिवसारम्भे शौचाय मुण्डनं कृत्वा, स्नानं शुद्धिं च समाप्य, व्रतस्य आरम्भं कुर्यात्। प्रतिदिनं संक्षिप्तया संध्यया स्वकर्माणि समाप्य, विघ्ननाशाय विघ्नेश्वरं पूजयेत्। पितॄन् तर्पयित्वा, शुद्धये प्रायश्चित्तं कृत्वा, मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं विधिना कुर्यात्; प्रदक्षिणं प्रणिपातं च कृत्वा, पूजान्ते स्तोत्रं पठेत्—"करुणासिन्धो! संसारसिन्धौ मग्नं मां, कर्ममोहपाशबद्धम्, दीनम्, भवाब्धेः उद्धर।" ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं विधिवत्, स्नेहेन, धूपदीपैः सह, सम्यक् कर्तव्यम्। एवं सप्ताहकथाश्रवणस्य विधिः प्रोक्तः, यः पुण्यः, मोक्षकृत्, सर्वपापनाशकः, भगवत्कृपाप्रदश्च।