सर्वे जनाः श्रीकृष्णेन महात्मना दुःखात् उद्धृताः सन्तः, तं जगन्नाथं तस्य च कर्माणि चिन्तयन्तः तत्रैव निर्गताः। तस्य भगवतः कर्मसु लोकाः विस्मयं प्राप्य, भगवतः आज्ञया स्वधर्मान् यथाविधि अन्ववर्तन्त। ततः जरासन्धे भीमसेनेन निहते, सहदेवेन पूजितः श्रीकृष्णः पृथापुत्राभ्यां सह तस्मात् प्रस्थितः। खाण्डवप्रस्थं प्राप्तवन्तः विजयी वीराः शङ्खान् निनाद्य, स्वमित्रान् प्रमुदितवन्तः, शत्रूणां च मनसि विषादं जनयामासुः। तद्विदित्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हृष्टहृदयाः अभवन्, मन्यमानाः मगधपतिः पराजितः, स्वराज्ञः च कामः सम्पूर्णः इति। अनन्तरं भीमः अर्जुनः च जनार्दनः च, राज्ञे प्रणम्य, यथाकृतं सर्वं निवेदयामासुः। तच्छ्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः, श्रीकृष्णस्य कृपां विज्ञाय, हर्षबाष्पपूरितलोचनः, स्नेहात् किंचिदपि वक्तुं न शशाक। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायां दशमे स्कन्धे द्वितीयभागे, “कृष्णादीनां आगमनं” नाम त्रिसप्ततितमः अध्यायः समाप्यते। श्रीशुक उवाच— एवं जरासन्धवधं श्रीकृष्णस्य महात्मनः अद्भुतानि च कर्माणि श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः हृष्टः सन् तं प्रत्युवाच। स उवाच— ये त्रैलोक्याचार्याः, सर्वभूताधिपतयः, ते अपि दुरलभं लब्ध्वा, शिक्षां शिरसि वहन्ति। त्वं कमलनयन, ये दुःखितेषु स्वामीति मन्यन्ते, तेषां अपि अधिपत्यं वहसि; एषा महती रहस्यम्। एकस्यैव परमात्मनः, न कर्मभिः महिमा वर्धते, न च क्षीयते, यथा सूर्यस्य। अजय्य, माधव, तव भक्तेषु “मम” “तव” इति भेदः नास्ति; सः पशुभेदवत् केवलं। एवं उक्त्वा, यज्ञकालसमये, स राजा वेदविद् ब्राह्मणान् श्रीकृष्णस्य अनुमतिं प्राप्य, ऋत्विजः अवरुणोत्। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः; विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः; अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशजः रामः, आसुरिः, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अक्रतव्रणः च आहूताः। अन्ये अपि— द्रोणः, भीष्मः, कृपः च— तथा धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह, विदुरः च तत्र आगच्छन्। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, सर्वे राजजनाः, प्रजाः च, यज्ञदर्शनार्थं समागताः। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णहलैः यथाविधि यज्ञभूमिं निर्माय, राजानं दीक्षितवन्तः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि आसन्, यथा प्राचीनकाले वरुणस्य; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मणा शिवेन च सह, उपस्थिताः। तेषां च गणैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महोरगाः, मुनयः, यक्षराक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगताः। राजानः स्वपत्नीभिः सह पाण्डुपुत्रस्य राजसूये समीयुः। विस्मिताः, एषा श्रीकृष्णपरायणस्य योग्यं इति मन्यमानाः, दिव्यतेजसः ऋत्विजः, यथापूर्वं प्रचेतेसः, तस्मै महात्मने राजसूयं सम्यक् निर्वहन्ति स्म। यज्ञदिने, राजा सर्वान् ऋत्विजः, सभासदः, यथायोग्यं पूजयामास। तदा सभासदः, कोऽयं सर्वश्रेष्ठः इति चिन्तयन्तः, एकमतिं न प्राप्नुवन्; तदा सहदेवः उक्तवान्— “अच्युतः, सात्वतानां स्वामी, एष एव सर्वोत्तमपूजायाः पात्रम्; तस्मिन् सर्वदेवाः, स्थानानि, कालाः, लक्ष्मीः च अवस्थिताः। स एव सर्वस्य जगतः आत्मा, यज्ञाः तस्मात् प्रवर्तन्ते; अग्निहोत्राणि, मन्त्राः, सांख्ययोगौ च तस्मै समर्पिताः। स एवैकः अद्वितीयः इदं विश्वम्; स्वयमेव अजः सृष्ट्वा, पालयित्वा, अन्ते च विनाशयति। सः दृष्ट्वा, अत्र विविधानि कर्माणि सम्पादयति; यत् यत् प्रार्थ्यते— धर्मलक्षणं परमं श्रेयः— तत् तस्मात् एव उद्भवति। अतः, महाकृष्णाय सर्वोत्तमा पूजा दीयताम्; एतेन सर्वभूतानां, आत्मनश्च, सम्मानः भविष्यति। सर्वात्मने, निरपेक्षाय, शान्ताय, पूर्णाय कृष्णाय, अनन्तफलकामिना पूजा दीयताम्।” एवं सहदेवः कृष्णमाहात्म्यं विज्ञाय, मौनं जग्राह; तद्वाक्यं श्रुत्वा, सर्वे पुरुषश्रेष्ठाः सादरं “साधु साधु” इति प्रशशंसुः। ब्राह्मणवाक्यं श्रुत्वा, सभायाः च भावं विदित्वा, राजा प्रीतः स्नेहवशात् हृषीकेशं पूजयामास। श्रीकृष्णपादोदकं शिरसि निधाय, स्वयं भ्रातृभिः, पत्निभिः, मन्त्रिभिः, स्वजनैः च सह, हर्षेण तदधारयत्। पीताम्बराणि, रत्नाभरणानि च समर्प्य, अश्रुपूर्णलोचनः, तं निरीक्षितुं न शशाक। एवं पूजितं दृष्ट्वा, सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा, “जय! नमः!” इति प्रणम्य, पुष्पवृष्टिं च अकुर्वन्। एवं तत्र, दमघोषसुतः, कृष्णगुणगानं श्रुत्वा, क्रोधेन उत्तिष्ठन्, बाहू प्रसार्य, निर्भयः, तीक्ष्णवचनानि सभायाम् उवाच, भगवतः समीपे प्रकटयामास। सत्यवत्यां श्रुतिरेषा— “भगवान् कालः दुस्तरः”; किन्तु वृद्धानां अपि बुद्धिः, बालस्य वाक्यैः प्रमुह्यति। त्वं पात्रविवेके श्रेष्ठः; बालवाक्यैः न प्रमाद्यः; सर्वे सभासदः, कृष्णः एव अर्हः इति एकमतिं गताः।