कृष्णः अतिथीन् स्नाप्य सुन्दरैः भूषणैः भूषयित्वा उत्तमं भोजनं तैः सह वितरन्, विविधैः भोगैः, ताम्बूलादिभिः यथायोग्यं राज्ञां समर्प्य, सर्वथा तान् तुष्टवान्। ततः मुकुन्देन सत्कारिताः राजानः, कान्तकुण्डलैः शोभमानाः, क्लेशात् विमुक्ताः, वर्षान्ते मुक्तग्रहाः ग्रहाः इव दीप्तिमन्तः अभवन्। कृष्णः रत्नस्वर्णमण्डितान् रथान् उत्तमाश्वैः युक्तान् सज्जीकृत्य, मधुरैः वाक्यैः तान् तुष्ट्वा, स्वदेशं प्रति विससर्ज। एवं महात्मना कृष्णेन विपत्तेः उद्धृताः ते राजानः, तं जगन्नाथं च तस्य कर्माणि स्मरन्तः निर्गताः। तदानीं जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि दृष्ट्वा विस्मिताः अभवन्, भगवता यथाज्ञप्तं स्वानि कर्माणि यत्नेन अकरोत्। यदा जरासन्धः भीमसेनस्य द्वारा विनष्टः, तदा कृष्णः, सहदेवेन पूजितः, पृथापुत्राभ्यां सह निर्गतवान्। विजयी वीराः खाण्डवप्रस्थं प्राप्ताः, शङ्खान् निनाद्य, मित्राणि हर्षितानि कृतवन्तः, शत्रवः दुःखिताः अभवन्। इन्द्रप्रस्थवासिनः एतत् श्रुत्वा हर्षितहृदयाः अभवन्, मगधराजः विजितः इति मन्यन्ते, स्वस्य राज्ञः कामः सिद्धः इति च। ततः भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः, राज्ञे नमः कृत्वा, यद् यत् कृतं तद् समाचचक्षुः। युधिष्ठिरः एतत् श्रुत्वा, कृष्णस्य दया अवगम्य, प्रेम्णा हर्षाश्रूणि मुमोच, वाक्यं वदितुं न अशक्नोत्। एवं सप्तत्रिंशदधिकसप्तत्युत्तरशततमः अध्यायः समाप्तः, 'कृष्णस्य आगमनम्' इति नाम्ना, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसानां शास्त्रे, दशमस्कन्धस्य उत्तरार्धे। शुकः उवाच—एवं जरासन्धवधं श्रीकृष्णस्य महाकर्मणः श्रुत्वा, युधिष्ठिरः हृष्टः सन् तं प्रति अभाषत। युधिष्ठिरः उवाच—ये त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूताधिपतयः, दुर्लभं प्राप्त्वा अपि, उपदेशं शिरसि धृत्वा स्वीकरोति। त्वं कमलनयन, ये दुःखितेषु स्वं स्वामित्वं मन्यन्ते, तेषां अधिपत्यं धारयसि; महात्मन्, एषा गूढा रहस्यवृत्तिः। एकस्य परमात्मनः, अद्वितीयस्य, कर्मणां द्वारा न कीर्ति वृद्धिः, न च क्षयः; सूर्यस्य यथा। अजेय, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इत्यादि भेदः नास्ति; पशुषु भेदवत्। शुकः उवाच—एवं उक्त्वा, यज्ञस्य योग्ये काले, कृष्णस्य अनुमतौ, युधिष्ठिरः वेदविदः ब्राह्मणान् आचार्यान् चयनं अकरोत्। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः, विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः, अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशीयः रामः, आसुरिः, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्ये अपि आमन्त्रिताः, द्रोणः, भीष्मः, कृपः च; धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह आगतः, विदुरः च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, यज्ञदर्शनाकाङ्क्षयाः, सर्वे राजानां विषयवासिनः च समागताः। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः यज्ञभूमिं यथाविधि समारभ्य, राजानं यज्ञदीक्षायाम् स्थापयामासुः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि, यथा पुरा वरुणस्य; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मा, शिवः च उपस्थिताः। तेषां गणैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महानागाः, ऋषयः, यक्षाः, राक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगच्छन्। राजानः स्वपत्नीभिः सह पाण्डुपुत्रस्य राजसूययज्ञे समागताः। तद्विस्मिताः, कृष्णनिष्ठायाः योग्यं इति मन्यन्ते; दिव्यतेजसः पुरोहिताः राजसूयं महराज्ञे यथाविधि अचक्रन्, यथा देवाः प्रचेतसः। यज्ञदिने भूमिपालः, स्वचेतसा, महाभागान् पुरोहितान् सभासदः च यथायोग्यं पूजयामास। सभासदः, कोऽयम् सर्वोत्तमः पूजायाः पात्रम् इति निर्णेतुं न अशक्नुवन्; ततः सहदेवः अब्रवीत्। सः उवाच—अच्युतः, सात्वतानां अधिपः, सर्वोत्तमः पूजायाः पात्रम्; तस्मिन् सर्वे देवाः, स्थलं, कालः, धनं च। सः सर्वस्य विश्वस्य आत्मा, यज्ञाः तस्मिन् अधिष्ठिताः; अग्निहोत्रं, मन्त्राः, सांख्यं, योगः, सर्वे तस्मै समर्पिताः। सः एकः अद्वितीयः, एषा अद्वैतमयी जगत्, आत्मना अजः लोकान् सृजति, पालयति, विनाशयति। सः निरीक्ष्य, विविधानि कर्माणि साधयति; यद् यद् इच्छ्यते—धर्मलक्षणं परमं शुभं—तत् तस्मात् उत्पद्यते। अतः महाकृष्णाय सर्वोत्तमं सम्मानं दीयताम्; एवं सर्वभूतानां, आत्मनः च सम्मानः भविष्यति। सर्वभूतात्मने, अन्यं न पश्यन्ते, शान्ताय, पूर्णाय कृष्णाय, अनन्तफलकामेन सम्मानः दीयताम्। एवं उक्त्वा सहदेवः, कृष्णस्य महत्त्वं ज्ञात्वा, मौनं अकरोत्। तद्वाक्यं श्रुत्वा, सर्वे श्रेष्ठपुरुषाः 'साधु, साधु' इति प्रशशंसुः। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभासदां हृदयम् अवगम्य, राजा हर्षितः, स्नेहवशात् हृषीकेशं सम्मानं अकरोत्। सः कृष्णपादोदकं स्नानं कृत्वा, स्वपत्नीभिः, भ्रातृभिः, मन्त्रिभिः, कुटुम्बैः च सह, मोदेन शिरसि धारयामास। पीतवस्त्रैः, रत्नभूषणैः कृष्णं सम्मान्य, अश्रुपूर्णनेत्रः, तं विलोकयितुं न अशक्नोत्। तं एवं सम्मानितं दृष्ट्वा, सर्वे जनाः अञ्जलिं कृत्वा, 'जय! नमः!' इत्युक्त्वा, पुष्पवृष्टिं अकरोत्।