शरीराद्यस्मिन्नपि विमुक्ताः, आत्मनि रममाणाः, व्रतेषु दृढाः, मनांसि मयि एव स्थापयित्वा, ब्रह्मणि अन्ते गमिष्यथ। इति श्रीकृष्णः राज्ञः उपदिश्य, जगन्नाथः तेषां पत्नीनां स्नानविधये परिचारकान् नियुक्तवान्। ततः सहदेवेन नृपाणां स्नानकर्म विधाय, वस्त्राणि, भूषणानि, माल्यं, चन्दनादि राजन्येषु युक्तानि समर्पितानि। स्नानानन्तरं तान् अलङ्कृत्य, उत्तमं भोजनं दत्त्वा, विविधान् भोगान्, ताम्बूलादीनि च राजन्येषु युक्तानि प्रदत्तानि। मुकुन्देन सत्कृताः, राजानः मुक्तक्लेशाः, कान्तकुण्डलधारिणः, मेघकालात् विमुक्तग्रहाः इव दीप्तिमन्तः अभवन्। श्रीकृष्णः रत्नस्वर्णविभूषितान् रथान् उत्तमाश्वयुक्तान् योजयित्वा, स्नेहपूर्णैः वाक्यैः तान् स्वदेशे प्रेषितवान्। एवं महात्मना कृष्णेन क्लेशात् उद्धृत्य, राजानः श्रीकृष्णं च जगदाधिपतिं च स्मरन्तः प्रस्थिताः। जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि दृष्ट्वा विस्मिताः, तेन निर्दिष्टानि कार्याणि यथावत् अचरत्। जरासन्धं भीमसेनः हत्वा, कृष्णः सहदेवेन पूजितः, पृथापुत्राभ्यां सह गच्छन्। खाण्डवप्रस्थं प्राप्त्वा, विजयी वीराः शङ्खान् घोषयन्तः, मित्राणां हर्षं, शत्रूणां दुःखं जनयन्तः। इन्द्रप्रस्थवासिनः श्रुत्वा, हृदये हृष्टाः, मगधराजः विजितः, स्वराज्ञः कामः सिद्धः इति मन्यन्ते। भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः, राज्ञे नमः कृत्वा, कृतकार्यं सर्वं निवेदयन्ति। युधिष्ठिरः श्रुत्वा, कृष्णस्य करुणां बोधयन्, प्रेम्णा हर्षाश्रूणि मुमोच, वाक्यं वदितुं न शशाक। एवं त्रिसप्तत्यधिकसप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः—द्वितीयभागे दशमस्कन्धे "कृष्णाद्यागमनं" नाम—श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे। शुकः उवाच—एवं, युधिष्ठिरः जरासन्धवधं श्रीकृष्णेन बलिना कृतं, अद्भुतानि च कर्माणि श्रुत्वा, हृष्टः, कृष्णं प्रीत्या उवाच। युधिष्ठिरः उवाच—त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूतपतयः, दुर्लभं प्राप्त्वापि, उपदेशं शिरसि स्थापयन्ति। त्वं, कमललोचन, दुःखितेषु स्वामीत्वं मन्यन्ते ये, तेषु अधिपत्यं वहसि; महत् रहस्यं एतत्। एकस्य परमात्मनः, द्वितीयवर्जितस्य, कर्मभिः न वर्धते न च क्षीयते यशः, सूर्यस्य इव। अजेय, माधव, भक्तेषु "मम" "ते" इति भेदः नास्ति; पशुषु भेदः इव। शुकः उवाच—एवं उक्त्वा, यज्ञकाले, कृष्णानुज्ञया, वेदविदः ब्राह्मणान् योग्यतानुसारं यजुषि नियुक्तवान्। तत्र व्यासः, भारद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः; विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः; अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशीयः रामः, आसुरी, वीतिहोत्रः, मधुच्छन्दः, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्येऽपि आमन्त्रिताः—द्रोणः, भीष्मः, कृपः च; धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह, विदुरः च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, यज्ञदर्शनकामाः, सर्वे राजानः, प्रजाः च तत्र आगच्छन्। ततः ब्राह्मणाः सुवर्णमयैः हलैः, यथाविधि, यज्ञभूमिं निर्माय, नृपं दीक्षयामासुः। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयी, प्राचीनवद् वरुणस्य यज्ञे यथा; लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मा, शिवः सह आगच्छन्। तेषां अनुचरैः सिद्धाः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, महानागाः, ऋषयः, यक्षाः, राक्षसाः, पक्षिणः, किन्नराः, चारणाः च आगच्छन्। राजानः, पत्न्यः च, पाण्डुपुत्रस्य राजसूयाय आमन्त्रिताः, तत्र आगच्छन्। विस्मिताः, कृष्णनिष्ठाय उचितं इति मन्यन्ते; दिव्यतेजः याजकाः, पाण्डुपुत्रस्य राजसूयं देववत् प्रचकारुः। यज्ञदिने, भूमिपतिः, सम्पूर्णचित्तेन, याजकान्, सभासदां श्रेष्ठान्, यथायोग्यं, सत्कारं अकरोत्। सभासदः, सर्वश्रेष्ठः कः इति चिन्तयन्तः, एकमतिं न प्राप्नुवन्; तदा सहदेवः व्याहरत्। "अच्युतः, सात्वतानां प्रभुः, सर्वदेवतास्थानकालधनादीनि यस्मिन्, तस्मात् सर्वश्रेष्ठः। स एव सर्वस्य विश्वस्य आत्मा, यज्ञाः तस्मिन् स्थिताः; होत्राणि, मन्त्राः, सांख्ययोगः, सर्वं तस्मै। स एव अद्वितीयः, विश्वं अद्वैतमयं; आत्मनैव, अजः, सृष्टिस्थितिलयम् करोति। स दृष्ट्वा, विविधानि कर्माणि साधयति; यत् यत् अभिलष्यते—धर्मलक्षणं परमं शुभं—तस्मात्। अतः, श्रीकृष्णं महात्मानं परमं सत्कारं कुर्यात्; एतेन सर्वभूतसत्कारः, आत्मसत्कारः च सिध्यति। सर्वभूतात्मने, अन्यन्न न पश्यति, शान्ताय, पूर्णाय, अनन्तफलकामेन सत्कारः कर्तव्यः।" इति उक्त्वा, सहदेवः कृष्णमहिमानं विदित्वा, मौनं अकरोत्। तद् श्रुत्वा, सर्वश्रेष्ठपुरुषाः "साधु, साधु" इति प्रशंसाम् अकरोत्। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सभासदां हृदयम् अवगच्छन्, राजा, हर्षेण, प्रीत्या, हृषीकेशं सत्कृतवान्।