अथान्यस्मिन् मासे पुनरपि गोकर्णः तां कथा सम्यक् श्रावयामास, सप्तरात्रं पुनः श्रोतारः श्रद्धया शुश्रुवुः। तत्कथान्ते यदभवत्, तन्नारद त्वं शृणु। तस्याः कथायाः समाप्तौ साक्षात् हरिर्भक्तगणैः सहितः दिव्यैः विमानैः सह तत्र प्रादुरभूत्। तस्मिन्क्षणे जयशब्दाः प्रणामनिनादाश्च प्रववुः। स्वयं हरिः प्रमुदितः पाञ्चजन्यशङ्खं निनाद्य, गोकर्णमङ्के कृत्वा तमात्मसमं चकार। अन्यान् श्रोतृन् अपि स हरिरस्मिन्नेव क्षणे मेघश्यामान् पिताम्बरधरान् मुकुटकुण्डलभूषितांश्चकार। य एव ग्रामवासिनः अश्वपालचाण्डालजातयः सन्तः, तानपि गोकर्णस्य प्रसादेन तदा दिव्यैः विमानैः समारोपयत्। ये ह्युपशृण्वन्तः तं हरिधाम प्रापिताः, यत्र योगिनः प्रयान्ति, स गोपालकः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप, यद्गोपिकाप्रियं; भगवान् भक्तवत्सलः कथाश्रवणेन तुष्टः तत्रैव निवसन् निर्गतः। पूर्वमयोध्यावासिनः रामेण यथा संयोगं प्राप्ताः, तथैव ते कृष्णेन दुर्लभं योगिभिरपि प्राप्यं गोलोकं नीताः। तं लोकं, यत्र न सूर्यः न चन्द्रः नापि सिद्धगणाः गच्छन्ति, तत्रैव ते भगवतकथामृतश्रवणेन गताः। अत्र वयं प्रतिजानिमः—सप्ताहयागेषु कथासु यत् फलं लभ्यते, तदपि गोकर्णकथासप्ताक्षरपानैः श्रोतृणाम्, गर्भस्थितानामपि पुनर्जन्म न स्यात्। वातजलपत्रभक्षणैः, तपसा शरीरक्षयेण, दीर्घकालसञ्चितैः घोरैः तपोभिः, योगाभ्यासेन वा, यद्वस्तु न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। स एव शाण्डिल्यऋषिः, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटनिवासी, ब्रह्मानन्दरसास्वादेन एतां पुण्यकथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं शृण्वतः पापराशिः नश्यति। श्राद्धकाले पठिता पितॄन् तर्पयति; नित्यपठनात् मोक्षं लभते, न च पुनः प्रतिनिवर्तते। इदानीं श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्ये षष्ठोऽध्यायः प्रवर्तते—सप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः—सप्ताहश्रवणस्य विधिमधुना वक्ष्यामः। अत्रैव, सखिभिः सह, वित्तेन च, कार्यमित्यनुस्मर्यते। ज्योतिषिं आहूय, शुभमुहूर्तं परीक्ष्य, विवाहवत् सर्वोपस्करान् आयोजयेत्। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभाः, श्रवणारम्भाय; एतेषु मासेषु श्रोतॄणां मुक्तिः सूच्यते। अन्ये मासाः विप्रैः परित्याज्याः, सर्वथा त्याज्याः। तत्र अन्ये सहचराः नियोज्याः, ये च प्रवृत्ताः। प्रत्येकदेशे यत्नेन संदेशः प्रेषणीयः—अत्र कथा भविष्यति, गृहीणां आगमः कार्यः। केचन हरिकथाः अच्युतस्तुतयश्च दूरे सन्ति; स्त्रीशूद्रादीनां शिक्षणं साध्यं विज्ञेयम्। प्रदेशे प्रदेशे तेषां विरक्तवैष्णवानां, कीर्तनासक्तानां पत्रैः आह्वानं विधीयते। सप्तरात्रं साधूनां समागमः दुर्लभः; अत्र च कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति। ये भागवतमृतपानलुब्धाः, शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदाचिदेकस्मिन्नपि दिने स्थानाभावः स्यात्, तथापि सर्वथा उपस्थिति साध्या; एकोऽपि क्षणः अत्र दुर्लभः। एवं तेषां व्यवस्थां विनयेन कर्तव्या; आगतानां सर्वेषां वासो विधेयः। तीर्थे, वने, गृहे वा, श्रवणं पूज्यते; यत्र पृथ्वी विस्तारवती, स एव कथा प्रवचनाय योग्यः। शुद्धिः, भूमेः मार्जनं, लेपनं, रत्नैः अलङ्करणं च कार्यम्; गृहसामग्री कोणे स्थापनीया। पञ्चमे दिने पूर्वारोपितानि वस्त्राणि यत्नेन मार्जनीयानि; उन्नतः मण्डपः कर्तव्यः, कदलीस्तम्भैः शोभितः। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभितः स्यात्; सर्वदिक्कु ध्वजाः आरोप्यन्ते, विपुलधनसमृद्ध्या दीप्तिमान्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः रचनीयाः; तत्र त्यागिनः विप्राः उपवेश्य बोधनीयाः। प्रथमं तेषां आसनानि यथाक्रमं स्थापनीयानि; वक्त्रुं विशिष्टं दिव्यासनं विधेयम्। वक्ता उत्तरदिशं पश्येत्, श्रोता पूर्वदिशं; अथवा वक्ता पूर्वदिशं, श्रोता उत्तरदिशं पश्येत्। अन्यथा, पूर्वदिशः पूज्यपूजकयोर्मध्ये विज्ञेया; श्रोतॄणां आगमाय, देशकालविद्भिः एषा विधिः निर्दिष्टा। वक्ता विरक्तवैष्णवब्राह्मणः शास्त्रपवित्रः, दृष्टान्तकुशलः, स्थिरः, सर्वकामविवर्जितः स्यात्। यः बहुमतविमूढः, स्त्रीसक्तः, पाषण्डदृष्टिपरः, स शुकशास्त्रपाठे त्याज्यः, अपि चेद्विद्वान्। वक्तुः पार्श्वे सहायकः अन्यः पण्डितः स्थापनीयः; संशयसमाधायकः, जनानां बोधने रतः। वक्ता प्रतिदिनं प्रभाते मुण्डनं कुर्यात्, व्रतस्यार्थं; सूर्ये उदिते शौचस्नानं समाप्य। स्वस्मिन्संध्यादौ कर्मसु लघुकालेन यथाविधि, विघ्ननाशाय विघ्ननाथं पूजयेत्। पितॄन् तर्पयित्वा शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं कुर्यात्; मण्डलं रचयित्वा, तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजां क्रमशः कुर्यात्; प्रदक्षिणनमस्कारान्ते स्तुतिं पठेत्। स्तुतिरियम्—"हे करुणासिन्धो, संसारसागरमग्नं मां, कर्ममोहबद्धं दीनं, भवाब्धेः उद्धर।