राज्ञः कृष्णं समुपेत्य प्राहुः—"याः सम्पदः पूर्वं प्राप्ताः, हे कृष्ण, तव गम्भीरानवधारणीयशक्त्या, कालरूपेण, करुणया च, अपहृताः। अस्माकं मदोऽपि नष्टः, तव पादयोः स्मरणं जागरूकं जातम्। अतः, हे भगवन्, न वयं राज्यं पुनः इच्छामः—मृगतृष्णिकासदृशं तद्, शरीरमपि दुःखदं क्षयशीलं च। त्वां सेवितुम् इच्छामः, यतो हि तत्र फलम् इहामुत्र श्रवणमङ्गलम्। कथयस्व, भगवन्, केन प्रकारेण अस्मिन् संसारे विचरन्तः अपि तव पादयोः स्मरणं न विस्मरामः। पुनः पुनः नमः वसुदेवसुताय कृष्णाय, हरये, गोविन्दाय, शरणागतदुःखनाशकाय। एवं मुक्त्वा राज्ञः मुक्तबन्धनाः कृष्णं स्तुत्वा स्थिताः। तान् दीनानुकम्पी भगवान् सर्वाश्रयः सौम्यैः वाक्यैः प्रत्युवाच। स भगवान् उवाच—"आद्यतः, हे राजानः, युष्माकं मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे दृढा भक्तिरुत्पत्स्यते, यथेष्टं युष्माभिरभिलषितम्। शुभेन भाग्येन युष्माभिः सम्यग् निर्णीतं सत्यं च भाषितम्—पश्यत, सम्पदाम् अभिमानः पुरुषान् मूढान् करोति। हयहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च—देवदानवमानुषाधिपाः—समृद्ध्यभिमानात् पतिताः। तदेतद् विदित्वा, यत् सर्वं शरीरादि उत्पन्नं नश्वरं, मां यज्ञैः पूजयध्वं, धर्मेण प्रजाः पालयध्वम्। जनपदधारकधर्मेण, सुखदुःखयोः, जन्ममरणयोश्च अनुभवेन, यथालाभं सेवध्वं, मयि चित्तं स्थापयित्वा विचरध्वम्। देहादिसङ्गं त्यक्त्वा, आत्मनि रममाणाः, दृढव्रताः, मयि चित्तैकतानाः, अन्ते ब्रह्म प्राप्तुमर्हथ।" एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः लोकनाथः तेषां पत्नीनां स्नानार्थं परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन यथोचितं वस्त्राभरणमाल्यचन्दनादिभिः तेषां स्नानं पूजनं च कारितवान्। स्नाप्य भूषयित्वा, श्रेष्ठान्नेन भोजयित्वा, विविधैः भोगैः तान् तृप्तवान्, ताम्बूलादिभिः अपि पूजितवान्। मुकुन्देन सत्कृताः ते राजानः मुक्तक्लेशाः, शुक्लकुण्डलधारिणः, वर्षार्तुपरिप्लुतग्रहाः इव प्रभासमाना बभूवुः। रत्नस्वर्णसज्जितरथान् उत्तमाश्वयुक्तान् योजयित्वा, मधुरैः वाक्यैः प्रसन्नः स तान् स्वदेशं प्रेषितवान्। एवं महात्मना कृष्णेन दुःखात् उद्धृताः, तं जगन्नाथं तस्य कर्माणि च चिन्तयन्तः प्रतस्थिरे। जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि दृष्ट्वा विस्मिता अभवन्, तस्याज्ञया स्वधर्मं समारभन्त। जरासन्धे भीमसेनेन निहते, कृष्णः सहदेवेन सत्कृतः, पाण्डुपुत्राभ्यां सहितः प्रतस्थे। खाण्डवप्रस्थं प्राप्ताः विजयी नायकाः शङ्खान् दध्मुः, स्वमित्रान् हर्षयन्तः, शत्रूणां च मनः क्लेशयन्तः। तदाकर्ण्य, इन्द्रप्रस्थवासिनः हृष्टहृदयाः अभवन्—"मगधपतिः पराजितः, अस्माकं नृपस्य मनोरथः सिद्धः" इति। ततः भीमः, अर्जुनः, जनार्दनश्च, राज्ञे प्रणम्य, कृतं सर्वं निवेदयामासुः। इति श्रुत्वा, धर्मराजः कृष्णस्य करुणां विज्ञाय, हर्षाश्रुभिः स्नेहात् वाचं न शशाक वक्तिुम्। इत्येतत् सप्तत्रिंशत्तमेऽध्याये 'कृष्णागमनं' नामकं द्वितीयार्धे दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायाम् समाप्तम्। श्रीशुक उवाच—एवं जरासन्धवधं कृष्णस्य महात्मनः अद्भुतकर्माणि च श्रुत्वा, धर्मराजः युधिष्ठिरः तुष्टः सञ्जातः, तम् उवाच। स उवाच—"ये त्रैलोक्याचार्याः, सर्वभूताधिपतयः, तेऽपि दुष्प्राप्यं प्राप्य, शिरसि उपदेशं स्थापयन्ति। त्वं पद्मनयन, ये आत्मनः स्वामिनं मन्यन्ते, तेषां तव शासनं स्वीकृतं, एष गूढः अर्थः। एकस्य परमात्मनः, द्वितीयाभावात्, न कर्मणा कीर्तिः वर्धते, न च हीयते—यथा सूर्यस्य। अजातशत्रो, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'त्वम्' इति भेदः नास्ति—स एव पशुवद्भेदः।" इत्युक्त्वा, यज्ञस्य समये, स धर्मराजः कृष्णेन अनुमोदितः, वेदविदः ब्राह्मणान् यथायोग्यं चिन्तयामास। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः, विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः, अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भार्गवरामः, आसुरी, वीटिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अकृतव्रणः च। अन्येऽपि—द्रोणः, भीष्मः, कृपः, धृतराष्ट्रः पुत्रैः सहितः, विदुरः च—आमन्त्रिताः। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च, सर्वे यज्ञदर्शनकाङ्क्षिणः, समागताः, सर्वराजानां प्रजाः सह। ततः ब्राह्मणैः सुवर्णलाङ्गलैः यथाविधि यज्ञभूमिः निर्मिता, राज्ञः दीक्षा च कारिता। यज्ञोपकरणानि सर्वाणि सुवर्णमयानि, यथा प्राचीने काले वरुणस्य। लोकपालाः इन्द्रादयः, ब्रह्मशिवसहिताः, तत्र उपविष्टाः। सिद्धगन्धर्वविद्याधरमहोरगमुनयः, यक्षराक्षसखगकिन्नरचारणाः, स्वैः गणैः समागताः। राजानः स्वपत्नीभिः सहिताः पाण्डुपुत्रस्य राजसूये समुपस्थिताः। विस्मिता, तद् कृष्णभक्ताय उचितमिति मन्यमानाः, तेजस्विनः ऋत्विजः तं राजसूयं यथाविधि समारभन्त, यथा प्रचेतेसो देवानां यज्ञः।