मधुसूदनं प्रति राजानः प्राहुः—"भगवन्, मगधराजेन राज्यहानौ न तव दोषः, किं तु तव प्रसाद एव नः राज्ञां कारणम्। यः राजा ऐश्वर्येण मदोन्मत्तः स्यात्, स न कदापि श्रेयः प्राप्नोति; तव मायया मोहितः सः नश्वरं धनं ध्रुवमिव मन्यते। यथा बालाः मरीचिकायां जलमिव कल्पयन्ति, तथा अविवेकिनः मृषावस्तूनि सत्यमिव गृणन्ति। पूर्वं वयं समृद्ध्यन्धाः विजयकाङ्क्षया परस्परं स्पर्धाम् अकुर्म, स्वजनान् निर्दयेन नाशयामास, मृत्युम् अपि अविज्ञाय, भगवन्। तानि एव धनानि, हे कृष्ण, तव गम्भीरया दुर्धर्षया शक्त्या नष्टानि; कालेन, तव रूपेण, तव अनुग्रहेण च, नः मदो नष्टः, तव पादौ स्मरामः। अतः किं मृगत्रिष्णायामिव राज्येन, क्षणभङ्गुरेण दुःखदहेन च देहेन वा? नः तु तव आराधने स्पृहाऽस्ति, यतः तस्य फलं इहामुत्र च श्रवणमङ्गलम्। अस्मान् उपदिश, भगवन्, येन वयं संसारगताः अपि तव पदस्मरणं न विस्मरिष्यामः। पुनः पुनः वसुदेवसुताय कृष्णाय हरये आत्मने गोविन्दाय शरणागतदुःखनाशिने नमः।" एवं मुक्त्वा राजभिः स्तुतः बन्धनमुक्तैः, दयालुः सर्वाश्रयः श्रीभगवान् सौम्यया वाचा तान् उवाच—"अद्य प्रभृति, राजानः, युष्माकं मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे दृढा भक्तिर्भविष्यति, यथा युष्माभिः आर्तेन स्पृहिता। धनभाग्येन युष्माभिः सम्यक् निश्चितं सत्यं च भाषितम्; पश्यत, धनैश्वर्ये मदो जनान् मूढान् करोति। हैहय, नहुष, वेन, रावण, नरकादयः—देवदानवमानुषपतयः—समृद्धिमदेन पतिताः। एतद् विदित्वा, यत् शरीरादिसम्बन्धि सर्वं नश्वरम्, मां यज्ञैः पूजयध्वं, प्रजाः धर्मेण पालयध्वं। प्रजासूत्रं धारयन्तः, सुखदुःखजन्ममरणानि स्वीकुर्वन्तः, यदृच्छया यत् लभ्यते तेन तुष्टाः, मयि चित्तं स्थिरं कृत्वा विचरध्वम्। देहादिविरक्ताः, आत्मरमाः, दृढव्रताः, मयि चित्तैकतानाः, अन्ते ब्रह्मणि लीनाः भविष्यथ।" एवं राज्ञः उपदिश्य, श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियोजयामास। सहदेवेन राजोपयुक्तवस्त्राभरणमाल्यगन्धादिभिः तेषां विधिवत् पूजनं कारितम्। स्नाप्य सुशोभनैः भोज्यैः भुक्त्वा, विविधैः रमणीयैः भोगैः, ताम्बूलादिभिः च तान् पूजयामास। मुकुन्देन सत्कृताः राजानः, मुक्तकुण्डलधारिणः, क्लेशविनिर्मुक्ताः, वर्षार्तुपरिप्लुतग्रहाश्चन्द्रमस इव, शोभाम् अवापुः। रत्नस्वर्णमण्डितरथान् शुभाश्वयुक्तान् योजयित्वा, मधुरया वाचा तान् स्वदेशं प्रेषयामास। एवं महात्मना कृष्णेन क्लेशात् उद्धृताः, ते भगवन्तं च तद्विलासांश्च चिन्तयन्तः प्रययुः। जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि विस्मयेन पश्यन्तः, तेन निर्दिष्टानि कर्माणि यथाविधि अकुर्वन्। यदा जरासन्धो भीमसेनैः हतः, तदा कृष्णः, सहदेवेन पूजितः, पाण्डुपुत्राभ्यां सहितः, निर्गतः। खाण्डवप्रस्थं प्राप्ताः विजिगीषवः शङ्खान् नादयन्तः, सुहृदां हर्षं, शत्रूणां च संतापं जनयामासुः। तद् श्रुत्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हृष्टमनसः अभवन्, मगधपतौ निगृहीते, स्वराज्ञः कामे च सिद्धे इति मत्वा। ततो भीमः, अर्जुनः, जनार्दनश्च, राज्ञे प्रणम्य, यत् कृतं तत् सर्वं निवेदयामासुः। एतत् श्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः, कृष्णस्य अनुकम्पां विज्ञाय, हर्षाश्रुभिः स्नेहात् वाक्यम् अपि न शशाक उच्चारयितुम्। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयार्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पवित्रे 'कृष्णाद्यागमनं' नाम त्रिसप्तत्यधिकत्रिसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—एवं बलिना कृष्णेन जरासन्धवधं तदद्भुतं कर्म श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः सन्तुष्टः सञ्जगाद। श्रीयुधिष्ठिर उवाच—"ये त्रैलोक्याचार्याः, सर्वभूतपतयः, ते अपि दुर्लभं प्राप्य, उपदेशं शिरसि वहन्ति। त्वं, कमललोचन, तेषां दीनानां स्वामिभूतानां स्वामी, एष रहस्यः खलु। एकस्यैव परमात्मनः, न कर्मभिः कीर्तिः वर्धते नापि हीयते, यथा सूर्यस्य। अजेय, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इति भेदो नास्ति; तादृशः भेदः पशुषु इव।" एवं वदन्, यज्ञसमये, कृष्णस्य अनुमतौ, वेदवित् ब्राह्मणान् यजमानान् युधिष्ठिरः चकार। व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः, विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः, अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भृगुवंशजः रामः, आसुरी, वीटिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अक्रतव्रणश्च—एतेऽपि। अन्येऽपि आमन्त्रिताः, द्रोणः, भीष्मः, कृपः च, धृतराष्ट्रः पुत्रैः सहितः, विदुरः च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, सर्वे यज्ञदर्शनकाङ्क्षिणः, समागताः, सर्वे राजानः, प्रजाश्च। ततः सुवर्णषङ्कुभिः विप्रैः यज्ञभूमिः सम्यग् विन्यस्तः, युधिष्ठिरः च यथाविधि दीक्षितः।