कृष्णस्य दर्शनात् प्रसन्नचित्ताः तत्र राजानः बन्धनक्लेशेन श्रान्ताः सन्तः तं हृषीकेशं वन्दनपूर्वकं स्तुवन्ति स्म। त एव राजानः संयुक्तहस्ताः हृषीकेशं वाक्यैः प्रशंसन्तः ऊचुः— "देवाधिदेवाय, अक्षराय, शरणागतदुःखहराय नमः। हे कृष्ण, त्वां शरणं प्राप्ताः, अस्मान् जन्ममृत्युचक्रे श्रान्तान् रक्ष।" ते पुनः ऊचुः— "मधुसूदन, मगधेन राज्यहानिं तव दोषं न मन्येमहि; राज्ञां तव प्रसाद एव कारणम्।" "राज्यसंपदाभिमानात् राजा स्वकल्याणं न प्राप्नोति; तव मायया विमूढः अस्थिरं धनं स्थिरमिव मन्यते।" "यथा बालकाः मृगमरीचिकायां जलं कल्पयन्ति, तथा विवेकरहिताः मायामयं वस्तु सत्यमिव मन्यन्ते।" "पूर्वं संपदामदेन अन्धीकृताः विजयलोलुपाः, परस्परं स्पर्धित्वा, स्वजनान् निर्दयतया विनाशयामास, मृत्युं अग्रे अवमान्य, हे प्रभो।" "त एव धनानि, हे कृष्ण, तव गम्भीरदुर्बलशक्त्या, कालरूपेण, तव करुणया नष्टानि; अस्माकं अभिमानः नष्टः, तव चरणस्मरणं स्मरामः।" "तस्मात् मृगमरीचिकासदृशं राज्यं न इच्छामः, दुःखदुःखितं शरीरं च; तव पूजनमेव इच्छामः, यस्य फलम् इहापि परत्र च श्रवणमंगलम्।" "यथा तव पदस्मरणं न विस्मरामः, तदुपायं वद।" "वसुदेवसुताय, हरये, गोविन्दाय, शरणागतदुःखहराय पुनःपुनः नमः।" शुकः उवाच— एवं मुक्तबन्धनैः राजभिः स्तुतः करुणानिधिः श्रीकृष्णः, सर्वशरण्यः, सौम्यवचनैः तान् राजान् उवाच। श्रीभगवान् उवाच— "अद्य आरभ्य, हे राजानः, यथा युष्माभिः आकाङ्क्षितं, मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे दृढा भक्तिः उत्पत्स्यते।" "शुभेन, हे राजानः, युष्माभिः यथारूपं निश्चितं, यथार्थं उक्तं; पश्यत धनाभिमानः किमर्थं जनान् मोहयति।" "हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च— देवदानवमनुष्याधिपाः— संपदाभिमानात् पतिताः।" "एतद् ज्ञात्वा, शरीरादिसंबन्धात् यत् सर्वं नश्यति, मम पूजनं यज्ञैः कुरुत, प्रजाः धर्मेण पालयत।" "प्रजाव्यवहारं धारयन्तः, सुखदुःखं, जन्ममृत्युं यथायोगं अनुभवन्तः, यथायोगं सेवाम् कुर्वन्तः, मनः मयि स्थापयन्तः विचरन्तु।" "शरीरादिव्यतिरेकेण, आत्मानन्देन, व्रतेषु दृढाः, मनः मयि स्थापयन्तः, अन्ते ब्रह्मणि प्राप्स्यथ।" शुकः उवाच— एवं राजभिः उपदिश्य, श्रीकृष्णः, जगन्नाथः, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। शहदेवेन राजोपयुक्तवस्त्राभरणमाल्याङ्गरागैः स्नानादिकं कारयामास। स्नानानन्तरं तान् राजान् अन्नाद्यैः उत्तमैर् भोजयित्वा, विविधैः उपभोगैः, ताम्बूलादिभिः च पूजितवान्। मुकुन्देन सम्मानिताः राजानः, मुक्तक्लेशाः, शोभमानकुण्डलाः, वर्षायामुक्तग्रहाः इव दीप्तिमन्तः अभवन्। रत्नस्वर्णसंपन्नरथान् उत्तमाश्वयुक्तान् योजयित्वा, मधुरवचनैः तान् स्वदेशे प्रेषयामास। महान् कृष्णः तान् राजान् क्लेशात् उद्धृत्य, तस्य स्मरणं, जगन्नाथस्य कर्म स्मरन्तः निर्गताः। जनाः परमात्मनः कर्माणि दृष्ट्वा विस्मिताः अभवन्; प्रभोः आज्ञया स्वकार्याणि यथाशक्ति समाचरन्। ततः, जरासन्धं भीमसेनः हत्वा, कृष्णः शहदेवेन सम्मानितः, पृथासुताभ्यां सह निर्गतः। खाण्डवप्रस्थं प्राप्त्वा, विजिगीषवः शङ्खान् नादयामासुः, मित्राणि हर्षयन्तः, शत्रून् दुःखयन्तः। इन्द्रप्रस्थवासिनः एतद् श्रुत्वा हृष्टहृदयाः अभवन्, मगधराजः पराजितः, स्वराज्ञः कामः सिद्धः इति मन्यन्तः। भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः, राज्ञे प्रणम्य, कृतं कार्यं सर्वं निवेदयामासुः। युधिष्ठिरः कृष्णस्य करुणां ज्ञात्वा, हर्षाश्रुभिः, प्रेम्णा, वाक्यं न शशाक् उच्चेतुम्। एवं सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः— "कृष्णस्य आगमनं" इति नाम्ना, भागवते दशमे स्कन्धे द्वितीयभागे, महापुराणे, परमहंसशास्त्रे। शुकः पुनः उवाच— एवं जरासन्धवधं, कृष्णस्य अद्भुतकर्माणि श्रुत्वा, युधिष्ठिरः प्रसन्नः कृष्णं प्रीत्या उवाच। युधिष्ठिरः उवाच— "त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूताधिपाः, दुरलभं प्राप्त्वा अपि, उपदेशं शिरसि स्थापयन्ति।" "त्वं, पद्मनयन, दुःखितेषु स्वामीत्वं मन्यन्ते ये, तेषु अधिपत्यं वहसि; एषा गूढा रहस्यम्।" "एकस्य परमात्मनः, अद्वितीयस्य, कर्मणां न वृद्धिर्न क्षयः; सूर्यस्य यथा।" "अजेय, माधव, भक्तेषु 'मम' 'ते' इति भेदः नास्ति; पशुषु यथा भेदः, तथा।" शुकः उवाच— एवं उक्त्वा, यज्ञकालसमये, कृष्णस्य अनुमत्याः, युधिष्ठिरः वेदविदः योग्यब्राह्मणान् आचार्यत्वाय चयनं चकार। तत्र व्यासः, भरद्वाजः, सुमन्तुः, गौतमः, असितः, वसिष्ठः, च्यवनः, कण्वः, मैत्रेयः, कवषः, त्रितः; विश्वामित्रः, वामदेवः, सुमतिः, जैमिनिः, क्रतुः, पैलः, पराशरः, गर्गः, वैशम्पायनः; अथर्वा, कश्यपः, धौम्यः, भर्गवः रामः, आसुरी, वीटिहोत्रः, मधुच्छन्दा, वीरसेनः, अक्रतव्रणः च। अन्ये अपि आमन्त्रिताः— द्रोणः, भीष्मः, कृपः, अन्ये च; धृतराष्ट्रः पुत्रैः सह आगतः, विदुरः च बुद्धिमान्।