ततः राजानः श्रीवत्सलक्षणं, चतुर्भुजं, पद्मरक्तनेत्रं, सुन्दरं प्रसन्नमुखं, मकरकुण्डलशोभितं हरिं ददृशुः। स तु पद्मं गदां शङ्खं चक्रं च धारयन् किरीटेन हारैः किङ्किणिभिः मेखलया बाहुलेखैश्च विभूषितः आसीत्। तस्य ग्रीवायां श्रेष्ठरत्नानि विराजन्ति, वनमालया च भूषितः; तं नेत्रैः पिबन्तः, जिह्वया रसयन्त इव, राजानः तुष्टाः। नासाभिः घ्राणमिव, बाहुभिः आलिङ्गनमिव, पापमुक्ताः शिरसा हरिपादयोः प्रणेमुः। कृष्णदर्शनसुखेन तेषां बन्धनक्लान्तिः अपगता; राजानः अञ्जलिं कृत्वा हृषीकेशं वाचाः स्तुत्वा ऊचुः— "देवदेव तुभ्यं नमः, अक्षर दुःखापहारिन् शरणागतजन! वयं तव शरणं प्राप्ताः, हे कृष्ण, अस्मान् रक्ष, जन्ममृत्युचक्रक्लान्तान्।" "मधुसूदन, मगधेन राज्यहानिं तव दोषं न मन्यामः; हे प्रभो, राज्ञां तव अनुग्रह एव कारणम्।" "यः राजा ऐश्वर्यसंपत्त्याभिमानात् मदोन्मत्तः भवति, स तव मायया मोहितः, अनित्यं धनं ध्रुवमिव मन्यते, तेन तस्य कल्याणं न सिध्यति।" "यथा बालाः मृगमार्गे जलमिव कल्पयन्ति, तथा विवेकहीनाः मायामयं वस्तु सत्यमिव मन्यन्ते।" "पूर्वं संपत्तिमदेन अन्धीकृताः, विजिगीषया प्रेरिताः, परस्परं स्पर्धन्तः, स्वजनान् निर्दयतया विनाशयन्तः, मृत्युं पुरतः उपेक्ष्य, हे प्रभो, वयं प्रमत्ताः।" "तानि धनानि, हे कृष्ण, तव गम्भीरशक्त्या कालरूपेण दयया च नष्टानि; अस्माकं मदो विनष्टः, तव पादस्मरणं स्मरामः।" "तस्मात् मृगमार्गजलवत् राज्यं न इच्छामः; शरीरं च अनित्यदुःखयुक्तम्; हे प्रभो, तव आराधनं इच्छामः, यस्य फलम् इह च परत्र श्रवणसुखदं भवति।" "किं वा तव पादस्मरणं सततं अस्माकं संसारगतानां न विस्मर्येत, तत् साधनं शिक्षय।" "पुनः पुनः वसुदेवसुताय कृष्णाय हरये आत्मने गोविन्दाय शरणागतदुःखापहाय नमः।" शुकः उवाच— एवं मुक्त्वा राजानः बन्धनमुक्ताः, करुणामयी भगवान् सर्वाश्रयः सौम्यवाक्यैः तान् सम्बोधितवान्। श्रीभगवान् उवाच— "अद्य आरभ्य, हे राजानः, यथा युष्माभिः इच्छितं, मयि आत्मनि सर्वेश्वरे दृढा भक्ति भविष्यति।" "सौभाग्येन, हे राजानः, युष्माभिः यथार्थनिश्चयः कृतः, सत्यम् उक्तम्; पश्यत, ऐश्वर्याभिमानः जनान् प्रमत्तान् करोति।" "हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च— देवदानवमानवेश्वराः— ऐश्वर्याभिमानात् पतिताः।" "एतद् ज्ञात्वा, यत् शरीराद्युत्पन्नं सर्वं नश्यति, मम पूजां यज्ञैः कुरुत, प्रजाः धर्मेण पालयत।" "प्रजासूत्रं धारयन्तः, सुखदुःखं जन्ममृत्युं यथाकालं अनुभवन्तः, यदायत्तं सेवध्वं, मनः मयि स्थापयन्तः विचरध्वम्।" "शरीरादिविरक्ताः, आत्मसुखे स्थिताः, दृढव्रताः, मनः मयि नित्यम् स्थापयन्तः, अन्ते ब्रह्मप्राप्तिं गमिष्यथ।" शुकः उवाच— एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः लोकनाथः तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन राजोपयुक्तवस्त्राभरणमाल्यगन्धादिभिः पूजनं कारितवान्। स्नानादि कृत्वा, तान् उत्तमं भोजनं दत्वा, विविधैः उपभोगैः ताम्बूलादिभिः तुष्टवान्। मुकुन्देन पूजिताः राजानः मुक्तक्लेशाः मणिकुण्डलशोभिताः, वर्षान्ते मुक्तग्रहाः इव, दीप्तिमन्तः आसीत्। रत्नस्वर्णभूषितरथान् उत्तमाश्वैः युक्त्वा, सानुकूलं वचनं कृत्वा, तान् स्वदेशे प्रेषितवान्। महान् कृष्णः क्लेशात् उद्धृत्य, राजानः तं च जगदीश्वरस्य कर्माणि च चिन्तयन्तः निर्गताः। जनाः परमात्मनः कर्माणि विस्मयेन पश्यन्तः, तस्य आज्ञया स्वधर्मं यथाशक्ति अचरन्। जरा-सन्धं भीमसेनः हत्वा, कृष्णः सहदेवेन पूजितः पृथा-पुत्राभ्यां सह निर्गतः। खाण्डवप्रस्थं प्राप्त्वा, विजयी वीराः शङ्खान् नादयन्तः मित्रान् हर्षयन्तः, शत्रून् क्लेशयन्तः। तद् श्रुत्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हर्षितहृदयाः, मगधाधिपतिः जितः, स्वराज्ञः कामः सिद्धः इति मन्यन्ते। ततः भीमः अर्जुनः जनार्दनः च, राज्ञे प्रणम्य, यद् कृतं तद् सर्वं निवेदितवन्तः। तत् श्रुत्वा धर्मराजः कृष्णस्य करुणाम् अवगम्य, हर्षाश्रूणि स्रवयन्, प्रेम्णा वाक्यं न शशाक्। एवं सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः— 'कृष्णागमनं' इति नाम— द्वितीयभागे दशमस्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंसपरमणि। शुकः पुनः उवाच— एवं जरा-सन्धवधं कृष्णस्य महात्मनः अद्भुतकर्मणः श्रुत्वा, धर्मराजः सन्तुष्टः कृष्णं प्रीत्या अभाषत। धर्मराजः उवाच— "ये त्रैलोक्यगुरवः, सर्वभूतमहेश्वराः, दुर्लभं प्राप्त्वा अपि, उपदेशं शिरसा स्वीकरोति।" "त्वं, पद्मनयन, दुःखितेषु स्वामीत्वं मन्यन्ते येषां तेषां अधिपत्यं वहसि; महात्मन्, एषा गूढा माया।" "एकस्य परमात्मनः, अद्वितीयस्य, कर्मणा न गुणो वृद्धिं न हानिं यथाऽरविन्दनाभस्य, सूर्यस्य इव।" "अजित, माधव, तव भक्तेषु 'मम' 'ते' इति भेदः नास्ति; पशुषु भेदः यथा, तद्वत्।" शुकः उवाच— एवं उक्त्वा, यज्ञे यथाकालं, धर्मराजः वेदविद्यायुक्तान् ब्राह्मणान् कृष्णस्य अनुमतिं प्राप्त्वा, ऋत्विजः चयनं कृतवान्।