भगवान् सर्वभूतकर्त्ता स्वात्मरामा च, जरासन्धस्य पुत्रं सहदेवं मगधाधिपतित्वे अभिषिच्य, ये राजानः जरासन्धेन बन्धनगृहस्थापिताः आसन्, तान् सर्वान् विमुक्तवान्। एवं द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे 'जरासन्धवध' नाम द्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। ततः शुक उवाच—षोडशसहस्राणि षट् च शतानि अष्टौ च राजानः, ये युद्धे पराजिताः बन्धनगृहस्थापिताश्च, गिरिगुहात् निर्गताः, मलिनवस्त्रधारिणः क्लिन्नाङ्गाश्च आसन्। क्षुधया कृशाङ्गाः, शुष्कवदनाः, निरुद्धवासाः दुःखार्ताश्च, ते तत्र कृष्णं श्यामलवर्णं पीताम्बरधरं पुरतः स्थितं दृष्टवन्तः। श्रीवत्सलाञ्छनं चतुर्भुजं, पद्मरागलोचनं, सुन्दरमुखं, मकरकुण्डलशोभितं च तं ददृशुः। स भगवान् हस्तेषु पद्मगदाशङ्खचक्राणि बिभ्रत्, मुकुटहारकङ्कणकटकमेखलाभरणैः शोभमानः, ग्रीवायां कौस्तुभमणिना विराजमानः, वनमालया च भूषितः आसीत्। राजानः तं नेत्राभ्यां पिबन्त इव, जिह्वाभ्यां आस्वादयन्त इव, घ्राणाभ्यां जिघ्रन्त इव, बाहुभ्यां परिष्वज्य इव, पापरहिताः हरिपादयोः शिरसाऽवनमन्। कृष्णदर्शनसुखेन तेषां बन्धनक्लेशः प्रमुच्यते स्म। ते राजानः कृताञ्जलयः हृषीकेशं स्तोतुं प्रचक्रमुः—"देवदेव, अच्युत, शरणागतदुःखनाशन, कृष्ण, त्वां शरणं प्राप्ताः स्म; अस्माकं जन्ममरणसंसारक्लेशात् क्लान्तानां रक्ष। मधुसूदन, मगधपतिना राज्यहानिं न त्वां दोषयामः; अस्माकं राज्ञां तव प्रसाद एव कारणम्। यः राजा ऐश्वर्यसमृद्ध्या मदोन्मत्तः भवति, स तव मायया मोहितः, चञ्चलसंपदः स्थायित्वमिव मन्यते। यथा बालाः मृगत्रिष्णिकायां जलमिव कल्पयन्ति, तथा अविवेकिनः मायिकं वस्तु सत्यमिव मन्यन्ते। पूर्वं वयं संपदामदेन मूढाः, विजयलुब्धाः, परस्परं स्पर्धमानाः, निर्दयेन स्वजनान् विनाशयन्तः, मृत्युमग्रे अवज्ञाय, त्वदाज्ञां न मन्यन्तः, अचेष्टाम। तव गम्भीरदुर्बलशक्त्या, कालेन, रूपेण, दयया च, अस्माकं संपदः नष्टाः, मदो नष्टः, तव पादौ स्मरामः। अतः अस्माकं राज्ये, मृगत्रिष्णिकासदृशे, न स्पृहयामः; क्षणभङ्गुरे दुःखसङ्कुले च शरीरे च; हे भगवन्, त्वामेव सेवनं वाञ्छामः, यस्य फलम् इहामुत्र च श्रवणमङ्गलं भवति। अस्मान् एवं संसारपरिभ्रमतः, तव पादस्मरणं न विस्मृत्येत्युपायं ब्रूहि। पुनः पुनः वसुदेवसुताय कृष्णाय, हरये, आत्मने, गोविन्दाय, शरणागतदुःखनाशनाय नमः।" एवं राजभिः स्तुतः, बन्धनविमुक्तानां कृपया पूर्णः, सर्वाश्रयः भगवान् सौम्यया वाचा तान् उवाच—"राजानः, अद्य प्रभृति युष्माकं मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे दृढा भक्तिरुत्पत्स्यते, यथा युष्माभिः स्पृहिता। सौभाग्येन युष्माकं सम्यग् निर्णयः कृतः, सत्यं चोक्तम्; पश्यत, ऐश्वर्यदर्पेण जनाः मूढाः भवन्ति। हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकश्च—देवादिदानवमानवानां प्रभवः—संपददर्पेण पतिताः। तस्मात्, यद् सर्वं शरीरादि उत्पन्नं तद् नश्वरमिति विज्ञाय, मां यज्ञैः पूजयध्वं, धर्मेण प्रजाः पालयध्वं। प्रजास्त्रैणं धारयन्तः, सुखदुःखयोः, जन्ममरणयोः च आगतेषु, यथालाभं सेवमाना, मयि चित्तं स्थापयन्तः विचरत। देहादिविरक्ताः, आत्मनि प्रमुदिताः, व्रतेषु दृढनिश्चयाः, मयि चित्तैकतानाः, अन्ते ब्रह्म सम्प्राप्स्यथ।" इति राज्ञः उपदिश्य, जगन्नाथः कृष्णः तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन राजोपयुक्तवस्त्राभरणमाल्यचन्दनादिभिः तेषां स्नानादिकं कारितवान्। ततः स्नातान्, भूषितान्, उत्तमेन भोज्येन तर्पितवान्, विविधैः भोगैः, ताम्बूलादिभिश्च तान् पूजयामास। मुकुन्देन पूजिताः, मुक्तक्लेशाः, राजानः मणिकुण्डलदीप्ताः, वर्षार्तवात् मुक्तग्रहाः इव, बभासिरे। रत्नस्वर्णभूषितरथान्, उत्तमाश्वयुक्तान्, सज्जीकृत्य, मधुरया वाचा तान् स्वदेशं प्रेषितवान्। एवं महापुरुषेण कृष्णेन कष्टात् उद्धृताः, तं च जगन्नाथस्य कर्माणि च स्मरन्तः, प्रययुः। जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि विस्मिताः, तदाज्ञया स्वधर्मे स्थिताः आसन्। यदा भीमसेनेन जरासन्धो निहतः, तदा कृष्णः सहदेवेन पूजितः, पार्थद्वयेन सहितः, तस्मात् प्रस्थाय, खाण्डवप्रस्थं प्राप्य, विजयिनः शङ्खान् निनादयन्तः, स्वमित्राणि प्रमुद्यानि, शत्रून् च संतप्तानि अकुर्वन्। तच्छ्रुत्वा इन्द्रप्रस्थवासिनः हृष्टहृदयाः अभवन्, मगधराजो निगृहीतः, स्वराज्ञः कामोऽपि सिद्ध इति मन्यमानाः। ततः भीमः, अर्जुनः, जनार्दनश्च, राजानं प्रणम्य, कृतं सर्वं निवेदितवन्तः। तच्छ्रुत्वा धर्मराजः युधिष्ठिरः, कृष्णस्य कृपां विज्ञाय, हर्षाश्रुभिः पूरितः, स्नेहान्न किंचिद् वक्तुं अशकत्। एवं दशमे स्कन्धे द्वितीयभागे 'कृष्णागमन' नाम त्रिसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। शुक उवाच—एवं जरासन्धवधं बलिनः कृष्णस्य अद्भुतकर्मणः श्रुत्वा, धर्मराजः युधिष्ठिरः तुष्टः सन् तमुवाच। युधिष्ठिर उवाच—ये त्रैलोक्याचार्याः, सर्वभूताधिपतयः, तेऽपि दुर्लभं लब्ध्वाऽपि, उपदेशं शिरसि वहन्ति।