जनाः तत्र ददृशुः शरीरम् द्विधा विभक्तम्—एकं पक्षं यत्र केवलं एकः पादः, जङ्घा, शूकः, स्फिक्, पृष्ठम्, उरः, स्कन्धः च आसन्; अपरं पक्षं यत्र केवलं एकः भुजः, नेत्रम्, भ्रूः, कर्णः च आसन्। मगधाधिपस्य वधस्य समये महान् कलकलः अभवत्; तदा विजयी अपराजितः भीमः अन्यैः विजयीभिः सह आलिङ्गितः पूजितः च अभवत्। ततः भगवान् स्वयम् आत्मन्यवस्थितः, प्रजापतिः, सहदेवम्—जरासन्धस्य पुत्रम्—मगधेषु राजानम् अभिषिच्य, जरासन्धेन बद्धान् राज्ञः विमुक्तवान्। एवं जरासन्धवधाख्यस्य द्वितीयस्य दशमस्कन्धस्य द्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः, श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंसपरमायां शास्त्रायाम्। शुकः उवाच—षोडशसप्ततिः सहस्राणि अष्टशतानि च राज्ञः, युद्धे पराजिताः, पर्वतगुहायाम् बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाङ्गाः च निर्गताः। तान् क्षुधया कृशाङ्गान्, मुखशोषितान्, बन्धनपीडितान्, श्यामवर्णं पीतवाससम् पुरतः ददृशुः। तं श्रीवत्सलक्षणं, चतुर्भुजं, पद्मरक्तलोचनं, मनोज्ञमुखं, मकरकुण्डलशोभितं ददृशुः। तस्य हस्तेषु पद्मं, गदा, शङ्खः, चक्रः च आसीत्; किरीटहारकङ्कणकञ्चुकदामभूषितः आसीत्। तस्य ग्रीवा श्रेष्ठरत्नैः शोभिता, वनमालया च अलङ्कृता; राज्ञः तं नेत्रैः पिबन्तः, जिह्वया स्पृशन्त इव। नासाभिः घ्राणम्, भुजाभिः आलिङ्गनम् इव अनुभूय, पापात् विमुक्ताः, शिरसा हरिपादयोः प्रणम्य। कृष्णदर्शनानन्देन, बन्धनक्लेशः क्षणेन नष्टः; राज्ञः अञ्जलिपुटैः हृषीकेशं स्तुतवन्तः। राज्ञः ऊचुः—"देवदेवेश, अक्षर, शरणागतदुःखहर, नमः ते। वयं ते शरणं गतम्, कृष्ण, अस्मान् जन्ममृत्युसंसारक्लान्तान् रक्ष।" "मधुसूदन, मगधेन राज्यहानिं ते दोषं न मन्ये; राज्ञः ते प्रसादः कारणम्।" "राज्यैश्वर्यदर्पपूर्णः राजा न हितं प्राप्नोति; तव मायया विमूढः अस्थिरम् धनम् अविचलम् इति मन्यते।" "यथा बालाः मृगमरीचिकायाम् जलम् कल्पयन्ति, तथा अविवेकिनः मायाम् वस्तु इति मन्यन्ति।" "पूर्वं सम्पदाम् मदेन अन्धीकृताः, विजयकामनया प्रेरिताः, परस्परं स्पर्धाम् कृत्वा, नृपते, स्वजनान् निर्दयम् विनाशयन्तः, मृत्युम् उपेक्ष्य।" "एताः सम्पदः, कृष्ण, तव गम्भीरदुर्जयशक्त्या, कालरूपेण, करुणया च नष्टाः; अस्माकं अहङ्कारः भग्नः, तव चरणस्मरणम् प्राप्तम्।" "तस्मात् राज्यं मृगमरीचिकावत्, नित्यदुःखदुःखयुक्तं शरीरं च न इच्छामः; तव अर्चनम् इच्छामः, यस्य फलम् श्रवणप्रियं भवति।" "कृपया उपदिश, यथा अस्मिन्संसारे भ्रमन्तः तव पदस्मरणम् न विस्मरामः।" "पुनः पुनः नमः कृष्णाय वासुदेवाय हरये आत्मने गोविन्दाय शरणागतदुःखहर्त्रे।" शुकः उवाच—एवं मुक्तबन्धनान् राज्ञः भगवतः स्तुत्वा, करुणानिधिः, सर्वशरण्यः, तान् सौम्यवाक्यैः उवाच। श्रीभगवान् उवाच—"अद्य आरभ्य, राज्ञः, मयि आत्मनि सर्वेशे दृढा भक्तिः भविष्यति, यथा युष्माभिः अभिलषिता।" "सौभाग्येन, राज्ञः, युष्माभिः यथारूपं निश्चितम्, सत्यम् उक्तम्; पश्य, धनैश्वर्यदर्पः जनान् मोहयति।" "हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च—देवानाम्, दानवानाम्, मनुष्याणाम् अधिपतयः—सम्पदाम् मदेन पतिताः।" "एतद् ज्ञात्वा, शरीराद्युत्पन्नम् सर्वम् नश्वरम्, मया यज्ञैः पूज्यताम्, प्रजाः धर्मेण रक्ष्यन्ताम्।" "जनपदसूतान् संवर्ध्य, सुखदुःखजन्ममृत्युम् यथायोगम् अनुभव, यदायातम् सेव, मयि मनः स्थापय।" "शरीराद्यसक्तः, आत्मानन्दः, व्रते दृढः, मयि मनः स्थित्वा, अन्ते ब्रह्म प्राप्स्यसि।" शुकः उवाच—एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः, जगद्व्यापी, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन, राज्ञः योग्यवस्त्राभरणमाल्यगन्धैः, स्नानपूजा च कारितम्। स्नानानन्तरम्, अलङ्कृत्य, उत्तममन्नेन तान् भोज्य, विविधैः उपभोगैः, ताम्बूलैः च राज्ञः यथायोगम् उपपादितम्। मुकुन्देन पूजिताः, राज्ञः, मुक्तक्लेशाः, मुक्ताफलकुण्डलशोभिताः, वर्षान्ते मुक्तग्रहाः इव दीप्तिमन्तः अभवन्। रत्नसुवर्णभूषितरथान् उत्तमाश्वैः युक्त्वा, प्रियवाक्यैः तान् स्वदेशे प्रेषितवान्। एवं कृष्णेन महात्मना क्लेशात् उद्धृताः, राज्ञः, तं जगदीश्वरम् तस्य कर्माणि च चिन्तयन्तः प्रययुः। जनाः परमात्मनः कर्मणि विस्मयम् अजनयन्, भगवदादेशेन स्वकार्याणि यथायोगम् अकरोत्। जरासन्धस्य भीमसेनेन वधात् अनन्तरम्, कृष्णः, सहदेवेन पूजितः, पाण्डुपुत्राभ्यां सह निर्गतः। खाण्डवप्रस्थम् आगम्य, विजयी वीराः शङ्खान् नादयन्तः, मित्राणि हर्षयन्तः, शत्रून् दुःखितवन्तः। ततः इन्द्रप्रस्थवासिनः, मगधराज्यविजयस्य श्रवणात्, हृदयेन हृष्टाः अभवन्, स्वराज्ञः कामः सिद्धः इति मन्यन्तः। भीमः, अर्जुनः, जनार्दनः च, राज्ञः प्रति प्रणाम्य, सर्वम् कृतम् युधिष्ठिराय निवेदितवन्तः। तद् श्रुत्वा, युधिष्ठिरः, कृष्णस्य करुणाम् अवगम्य, हर्षाश्रूणि मुमोच, प्रेम्णा वाक्यम् न शशाक्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंसशास्त्रे द्वितीयदशमस्कन्धस्य त्रिसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः—"कृष्णाद्यागमनम्" इति नाम्ना।