हरिः शत्रोः जन्ममृत्युम् एवं जीवितस्य जरया संवर्धनं ज्ञात्वा पार्थं स्ववीर्येण बलयित्वा यथाकर्तव्यं विचिन्तयामास। तदनन्तरं, स सर्वदर्शी भगवान् शत्रुहत्याय उपायं चिन्तयित्वा, शाखां विदारयन् भीमाय संकेतं ददौ यथा प्रदर्शयन्। तं संकेतं अवगम्य, महाबलः भीमः, युध्येषु श्रेष्ठः, शत्रुं पादाभ्याम् गृहीत्वा भूतले अपातयत्। भीमः शत्रोः एकं पादं पादेन स्थापयित्वा, अपरं बाहुभ्यां गृहीत्वा, गजः शाखां विदारयति इव, गुदात् विदारयामास। तदा जनाः ददृशुः शरीरं द्विधा विदारितम्—एकं अङ्गं एकपादं, एकजंघं, एकवृषणं, एकश्रोणिं, एकपृष्ठं, एकस्तनं, एकस्कन्धं; अपरं एकबाहुं, एकनेत्रं, एकभ्रू, एककर्णं। मगधराजस्य वधात् महाः शब्दः अभवत्; तत्र भीमं, विजयीं च अच्युतं च अन्यान् च, जनाः आलिङ्ग्य पूजयामासुः। भगवान्, प्रजापतिः आत्मन्यवस्थितः, सहदेवं, जरासन्धस्य पुत्रं, मगधेषु अभिषिच्य, जरासन्धबद्धान् राज्ञः मुक्तवान्। एवं जरासन्धवधो नाम द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमहंसपरमशास्त्रे द्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच—षोडशसप्तति-शतानि अष्टशतानि राज्ञः युद्धे पराजिताः, पर्वतगुहायां बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाः, निर्गच्छन्ति। तैः क्षुधया कृशैः, शुष्कमुखैः, बन्धनक्लेशपीडितैः, पुरतः कृष्णः पीतवाससम् श्यामवर्णं दृष्टः। तं तु श्रीवत्सलक्षणं, चतुर्भुजं, पद्मारक्तलोचनं, सुन्दरमुखं, मकरकुण्डलशोभितं दृष्ट्वा। सः पद्मं, गदां, शङ्खं, चक्रं धारयन्, मुकुटहारकङ्कणकञ्चुककङ्कणैः भूषितः। तस्य ग्रीवा श्रेष्ठरत्नैः दीप्यमानः, वनमालया अलङ्कृतः; राज्ञः तं नेत्रैः पिबन्ति, जिह्वया इव स्वादयन्ति। नासाभिः इव घ्राणयन्ति, बाहुभिः इव आलिङ्गन्ति; पापमुक्ताः, शिरसा हरिपादयोः प्रणमन्ति। कृष्णदर्शनानन्देन, बन्धनक्लेशः नष्टः; राज्ञः अञ्जलिपुटैः हृषीकेशं स्तुवन्ति। राज्ञः ऊचुः—'नमः ते देवदेवाय, अव्ययाय, शरणागतदुःखहारिणे! त्वां शरणं प्राप्ताः, कृष्ण, अस्मान् रक्ष, जन्ममृत्युसंसारदुःखात् क्लान्तान्।' 'मधुसूदन, मगधेन राज्यहानिं तव दोषं न मन्ये; हे प्रभो, अस्माकं राज्ञां तव अनुग्रहः कारणम्।' 'राजा, ऐश्वर्यविमर्देन मदोन्मत्तः, तव मायया मोहितः, अस्थिरं धनम् अचलम् इति मन्यते, तेन न श्रेयः प्राप्नोति।' 'यथा बालाः मृगत्रिष्णिकायां जलम् कल्पयन्ति, तथा अविवेकिनः मायाम् वस्तुं सत्यम् इति मन्यन्ति।' 'पूर्वं, ऐश्वर्यमदेन अन्धीकृताः, विजयाकाङ्क्षया प्रेरिताः, परस्परं स्पर्धाम् कृत्वा, निर्दयम् स्वजनं विनाशयामासुः, मृत्युम् उपेक्ष्य, हे प्रभो।' 'तानि धनानि, कृष्ण, तव गम्भीरदुर्जयशक्त्या, कालरूपेण, करुणया, नष्टानि; अस्माकं मदः विनष्टः, तव पादस्मरणं जातम्।' 'तस्मात् राज्यं न इच्छामः, मृगत्रिष्णिकासदृशम्, शरीरं च दुःखदुःखम्; त्वां सेवितुम् इच्छामः, तस्य फलं श्रुतिसुखम्।' 'यथा तव पदस्मरणं संसारविचरणे अपि न विस्मृतम् भवेत्, तदुपायं वद।' 'पुनः पुनः नमः कृष्णाय वासुदेवाय, हरये परमात्मने, गोविन्दाय, शरणागतदुःखनाशकाय।' शुकः उवाच—एवं स्तुतः, राज्ञः बन्धनमुक्तः, दयालुः भगवान्, सर्वशरण्यः, तान् सौम्यवाक्यैः अभाषत्। श्रीभगवान् उवाच—'अद्य आरभ्य, राज्ञः, मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे दृढा भक्तिर्भविष्यति, यथा युष्माभिः आर्तः अभिलषितम्।' 'धन्यं, राज्ञः, युष्माकं यथायथ्यं निश्चयः, सत्यं वचनम्; पश्यत धनमदः जनान् मोहयति।' 'हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च—देवदानवमनुष्येश्वराः—ऐश्वर्यप्रभवमदेन पतिताः।' 'एतत् ज्ञात्वा, शरीरादिसम्बन्धम् अस्थिरम्, यज्ञैः मां पूज्य, धर्मेण प्रजाः पालय।' 'प्रजासूत्रं धारय, सुखदुःखं, जन्ममृत्युं यथायोगम् अनुभव, आगतम् सेव, मनः मयि स्थापय।' 'शरीरादिविरक्तः, आत्मसुखः, व्रते स्थिरः, मनः मयि पूर्णम् स्थापयन्, अन्ते ब्रह्म प्राप्स्यसि।' शुकः उवाच—एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः, जगन्नाथः, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन, राज्ञः वस्त्राभरणमाल्यगन्धैः यथार्हं पूजां कारयामास। स्नानमालङ्करणानन्तरं, उत्तमं भोजनं, विविधान् भोगान्, ताम्बूलादीनि च राज्ञः ददौ। मुकुन्देन सत्कृताः, राज्ञः, मुक्तकुण्डलाः, दुःखमुक्ताः, वर्षान्ते मुक्तग्रहाः इव, दीप्तिमन्तः अभवन्। रत्नस्वर्णाभूषितरथान् उत्तमाश्वयुक्तान् योजयित्वा, प्रियवाक्यैः तान् स्वदेशे प्रेषयामास। एवं कृष्णेन महात्मना दुःखात् उद्धृताः, तं जगन्नाथं कर्माणि च चिन्तयन्तः प्रययुः। जनाः परमपुरुषस्य कर्माणि विस्मयेन पश्यन्ति, भगवता यथादेशं स्वकार्यं यत्नेन कुर्वन्ति। जरासन्धवधे भीमसेनकृतः, कृष्णः, सहदेवेन पूजितः, पृथापुत्राभ्यां सहितः, प्रययौ। खाण्डवप्रस्थं प्राप्त्वा, विजयी वीराः शङ्खान् आदधुः, मित्राणां हर्षं, शत्रूणां दुःखं जनयन्तः।